Nëse myslimanët në përgjithësi do ta përqendronin vëmendjen e tyre te çështja e Ditës së Gadirit, ata do të zbulonin shumë domethënie dhe mësime të rëndësishme në këtë ngjarje, të cilat do të sillnin dobi të mëdha për umetin islam. Prej këtyre pikave të rëndësishme janë:

Pika e parë

Standardet dhe vlerat e udhëheqjes islame u bënë të qarta përmes paraqitjes së Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të), si pasardhës dhe udhëheqës. Në Ditën e Gadirit, i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), para syve të myslimanëve dhe dëshmisë së historisë, caktoi një njeri që i zotëronte të gjitha kushtet islame të nevojshme për këtë pozitë hyjnore.

Aliu (paqja qoftë mbi të) ishte një besimtar në shkallën më të lartë të devotshmërisë dhe përkushtimit ndaj Allahut. Ai qëndronte në kulmin e sakrificës në rrugën e Allahut dhe të fesë islame, ishte i shkëputur nga lakmitë dhe interesat e kësaj bote, dhe ishte provuar në të gjitha fushat e Islamit, qoftë në sakrificë dhe heroizëm, në dije e urtësi, apo në gjykim dhe drejtësi.

Me këtë qasje, ku Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) u emërua si udhëheqës dhe imam i myslimanëve, të gjithë myslimanët në çdo kohë duhet ta kuptojnë se udhëheqësi islam duhet domosdoshmërisht të jetë një njeri që i përmbahet këtyre standardeve dhe që mishëron këto vlera e parime.

Ndërsa ata që nuk posedojnë këto cilësi, që janë larg dijes dhe veprimit sipas saj, larg xhihadit në rrugën e Allahut, larg bujarisë, faljes dhe përulësisë ndaj robërve të Allahut, nuk janë të denjë për pozitën e qeverisjes dhe udhëheqjes islame.

 I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), me atë që bëri në Ditën e Gadirit, i vendosi këto standarde dhe kritere dhe ua paraqiti myslimanëve si një mësim të paharrueshëm.

Pika e dytë

Pika e dytë që mund të kuptohet nga ngjarja e Gadirit është se Prijësi i besimtarëve, Imam Aliu (paqja qoftë mbi të), gjatë viteve të pakta të kalifatit dhe qeverisjes së tij, tregoi se përparësia kryesore e detyrës së tij udhëheqëse ishte vendosja e drejtësisë hyjnore dhe forcimi i themeleve të drejtësisë islame.

Drejtësia, sipas Imam Aliut (paqja qoftë mbi të), nënkupton realizimin e atij qëllimi të lartë që Kur’ani e ka paraqitur si synimin e dërgimit të profetëve dhe shpalljes së librave e ligjeve hyjnore. Ky qëllim është vendosja e drejtësisë (kistit) dhe sundimi i rendit të drejtë hyjnor në tokë.

Prandaj, drejtësia është tipari më i spikatur i jetës politike të Imam Aliut (paqja qoftë mbi të). I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), duke e emëruar këtë personalitet të jashtëzakonshëm në krye të myslimanëve dhe të qeverisjes së tyre, synonte të sqaronte rëndësinë e drejtësisë dhe t’i jepte asaj rolin udhëheqës dhe përparësinë kryesore në shoqërinë islame.

Aliu (paqja qoftë mbi të) ishte i edukuari i të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij), nxënësi i tij besnik dhe i bindur, si dhe zbatuesi i urdhrave dhe mësimeve të mesazhit hyjnor. Prandaj, jeta dhe qeverisja e tij përbëjnë modelin më të qartë të drejtësisë islame dhe të zbatimit praktik të parimeve të Islamit.

Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) i shpërndante pasuritë publike në mënyrë të barabartë mes njerëzve dhe nuk bënte dallim ndërmjet një sahabiu dhe dikujt tjetër, ndërmjet një kurejshiu dhe jo-kurejshiu, ndërmjet një hashimiti dhe të tjerëve. Madje, ai nuk bënte dallim as ndërmjet familjes së të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) dhe njerëzve të tjerë. Ai e shpërndante atë që gjendej në thesarin e myslimanëve në mënyrë të njëjtë për të gjithë.

Kjo politikë e tij bëri që shumë njerëz të kundërshtonin qasjen e tij dhe të largoheshin nga rruga e së vërtetës që ai kishte ndjekur. Megjithatë, kjo nuk e pengoi Prijësin e besimtarëve (paqja qoftë mbi të) të vazhdonte në rrugën e tij; ai nuk i kushtonte rëndësi atyre që u larguan nga besnikëria dhe udhëheqja e tij.

Ne të gjithë jemi të paaftë të arrijmë pozitën dhe shkallën e Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të). Askush prej njerëzve nuk mund ta zbatojë plotësisht jetën dhe sjelljen e tij të bekuar, e as të jetojë ashtu siç jetoi ai. Kjo është e qartë. Por detyra jonë është që ta marrim atë si shembullin tonë më të mirë, sepse ai është modeli i plotë i virtytit dhe përsosmërisë. Prandaj, ne duhet të përpiqemi sa më shumë që t’i afrohemi rrugës së tij dhe të stolisemi me cilësitë e tij.

Dhe lutja jonë e fundit është: Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve.