Dimensionet e ndryshme të çështjes së Gadirit sipas imamit dëshmor Sejid Ali Khamenei (Allahu ia shenjtëroftë sekretet)

A – Përcaktimi i kritereve të qeverisjes në Islam

Vëllezër dhe motra të nderuara!

Çështja e Gadirit tërheq vëmendjen dhe zgjon interes nga këndvështrime dhe përmasa të ndryshme. Nuk duhet ta konsiderojmë Festën e Gadirit si të ngjashme me festat e tjera. Edhe pse të gjitha festat islame kanë dimensionet, kuptimet dhe mesazhet e tyre të veçanta, Festa e Gadirit mbetet unike dhe e dalluar nga të gjitha të tjerat.

Një nga dimensionet e kësaj çështjeje lidhet me drejtimin e Islamit dhe rrjedhën e lëvizjes islame. Ky është dimensioni i vilajetit (udhëheqjes hyjnore), i cili përbën një nga besimet tona themelore fetare. Pra, besimi në imametin dhe në emërimin e Imamit nga Profeti, një emërim që në të vërtetë është urdhër dhe caktim nga Allahu i Madhëruar.

Ky është një prej dimensioneve të kësaj çështjeje. Nëse myslimanët do ta shqyrtonin me thellësi dhe reflektim, do të kuptonin se kjo lëvizje madhështore që ndërmori Profeti (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij) gjatë kthimit nga Haxhi, në mes të shkretëtirës dhe në ditët e fundit të jetës së tij të bekuar, kur thirri Prijësin e besimtarëve dhe e prezantoi para turmave të haxhinjve duke thënë: “Kujt unë i jam udhëheqës i tij, Aliu është udhëheqësi i tij”, së bashku me të gjitha parapërgatitjet që i paraprinë kësaj ngjarjeje dhe pasojat që erdhën më pas, nuk mbart asnjë kuptim tjetër përveç njërit: përcaktimin e vijës së qeverisjes dhe udhëheqjes në Islam pas largimit të Profetit të nderuar (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij).

Kjo lëvizje nuk mund të ketë një kuptim tjetër përveç këtij.

Dijetarët dhe studiuesit e botës islame e kanë kuptuar këtë domethënie përgjatë historisë. Ata e kanë nxjerrë këtë përfundim nga vetë ngjarja e Gadirit dhe nga fjalët e të Dërguarit të Allahut (paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij).

Qeverisja në Islam do të thotë udhëheqja  e fesë në jetën e njerëzve

Nga kjo arrijmë në përfundimin se çështja e qeverisjes në Islam nuk nënkupton thjesht ekzistencën e një pushteti që merr në dorë drejtimin e shoqërisë islame dhe administron punët e saj me rregull e disiplinë. Përkundrazi, ajo nënkupton Imametin (udhëheqësinë).

Kuptimi i Imametit është udhëheqja e trupave dhe e zemrave. Ai nuk është vetëm sundim mbi trupat e njerëzve apo administrim i çështjeve të përditshme të jetës së tyre, por është edhe udhëheqja e zemrave, përsosja e shpirtrave dhe e vetvetes njerëzore, si dhe ngritja e nivelit të mendimeve dhe vlerave shpirtërore.

Ky është kuptimi i Imametit dhe ky është synimi që kërkon Islami. Edhe fetë e tjera kanë pasur të njëjtin synim, megjithëse njerëzimi sot nuk zotëron dokumente të sakta dhe të plota në këtë aspekt për to. Ndërsa Islami ende ruan dëshmitë dhe dokumentet më të qarta e më të sakta në këtë drejtim.

Që nga lindja dhe shfaqja e tij, Islami ka synuar drejtimin e jetës dhe të çështjeve të njerëzimit. Këtu vërehet një dallim thelbësor dhe domethënës ndërmjet lëvizjes islame dhe lëvizjeve të tjera.

Islami synon të drejtojë jetën e kësaj bote dhe të botës tjetër për njerëzit. Ai përpiqet t’i çojë ata drejt përsosjes dhe lartësimit të vërtetë, përveç organizimit dhe rregullimit të jetës së tyre të zakonshme të përditshme.

Kjo është përgjegjësia që merr përsipër Islami dhe ky është kuptimi i saktë i Imametit.

I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) ishte Imam në këtë kuptim. Në një transmetim nga Imam Muhamed el-Bakiri (paqja qoftë mbi të), thuhet se ai iu drejtua haxhinjve në Mina duke thënë: “Me të vërtetë, i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) ishte Imami.”

Pra, kuptimi i Imamit është sundimi dhe udhëheqja e fesë dhe e jetës së njerëzve në tërësi.

Ky është një nga dimensionet e çështjes së Gadirit, dimensioni doktrinar dhe besimor, të cilin e besojnë shiitët. Përmes këtij pishtari të ndritshëm dhe kësaj logjike të drejtë, ata kanë mundur të dëshmojnë bindjen e tyre para kërkuesve të së vërtetës dhe njerëzve të drejtë gjatë gjithë historisë islame.

Mbijetesa dhe zhvillimi i shiitëve, pavarësisht pengesave, vështirësive dhe presioneve të shumta me të cilat janë përballur gjatë historisë, ka qenë falë mbështetjes dhe kapjes së tyre pas kësaj logjike të qartë dhe të drejtë. Po të mos ishte kjo bazë e fortë, ata do të ishin zhdukur dhe tretur me kalimin e kohës.

Vërtet, kjo është një logjikë shumë e fuqishme dhe e qëndrueshme.

B – Veçantia e cilësive të udhëheqësit islam

Sa i përket dimensionit tjetër, ai lidhet me vlerën shpirtërore dhe madhështinë e personalitetit të atij njeriu që i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) e emëroi si pasardhësin dhe kujdestarin e tij në atë ngjarje, pra të Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të).

Njeriu i zakonshëm, sado i lartë të jetë, nuk mund t’i zotërojë në mënyrë të plotë të gjitha ato përsosmëri njerëzore që e bëjnë të denjë për një pozitë të tillë. Një vlerësim i këtij niveli kërkon një saktësi hyjnore që tejkalon aftësinë e njerëzve.

Përmes kësaj matjeje dhe vlerësimi të saktë hyjnor, Profeti i madh i Islamit pa se ky post dhe kjo pozitë nuk i takonin askujt tjetër përveç Prijësit të besimtarëve, Ali ibn Ebi Talibit (paqja qoftë mbi të).

Ishte e paracaktuar që Islami të kishte qeverisje dhe autoritet deri në fund të kohës, dhe dihej se në periudha të ndryshme do të kishte njerëz që do të merrnin përgjegjësi dhe pushtet në nivele të ndryshme.

Kjo ishte e qartë që në fillimet e Islamit. Prandaj, ai që merr përsipër një pozitë të tillë nuk mund të jetë një njeri i zakonshëm, por duhet të jetë i formuar sipas modelit të Prijësit të besimtarëve, Ali ibn Ebi Talibit (paqja qoftë mbi të), dhe të frymëzohet nga burimi i tij gjatë gjithë historisë së Islamit.

Për këtë arsye, të gjithë imamët tanë (paqja qoftë mbi ta) e shikonin Imam Aliun me madhështi dhe nderim të jashtëzakonshëm. Ata të gjithë ishin bartës të pozitës së imametit, edhe pse jo gjithmonë u dha mundësia të qeverisnin ose të ushtronin pushtetin.

Të gjithë imamët (paqja qoftë mbi ta) e shihnin Ali ibn Ebi Talibin si një diell në qiellin e imametit, ndërsa veten e tyre si yje përreth tij.

Prijësi i Besimtarëve ishte më i lartë në gradë se ata. Kjo përmendet edhe në një hadith të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) lidhur me Imam Hasanin dhe Imam Husejnin (paqja qoftë mbi ta), ku ai tha: “Dhe babai i tyre është më i virtytshëm se ata të dy.”

Kjo pavarësisht pozitës dhe vlerës së lartë që gëzonin Imam Hasani dhe Imam Husejni (paqja qoftë mbi ta).

Kjo është pra madhështia dhe pozita e Prijësit të besimtarëve.

Prandaj, ishte e domosdoshme që Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) të zotëronte të gjitha virtytet dhe përsosmëritë që duhet të karakterizojnë miqtë dhe të zgjedhurit e Allahut, në mënyrë që i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) ta emëronte atë imam të umetit me urdhër dhe dekret hyjnor.

Ky është dimensioni i dytë i çështjes së Gadirit, i cili fokusohet në virtytet, përsosmërinë dhe pozitën e lartë të Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të).

C – Domosdoshmëria e marrjes së “shoqërisë alevite” si model për shoqërinë tonë

Ekziston edhe një dimension i tretë në Festën e Gadirit, i cili ka një rëndësi të veçantë për ne në kohën e sotme. Ky dimension është se ne të gjithë duhet ta kuptojmë se është e domosdoshme të marrim si model tiparet e Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të), dhe karakteristikat e shoqërisë që ai u përpoq të ndërtonte. Ky duhet të jetë modeli sipas të cilit duhet të formojmë qeverisjen tonë islame dhe shoqërinë tonë islame.

Ky është modeli shembullor nga i cili nuk duhet të largohemi në rrugëtimin tonë. Kjo nuk do të thotë, sigurisht, se historia jonë e gjatë ka qenë e mbushur me njerëz si Imam Aliu ose edhe me njerëz që i afrohen atij në gradë. Jo, aspak. Nuk ka asnjë dyshim se të gjithë dijetarët tanë, personalitetet tona të mëdha dhe figurat më të shquara gjatë historisë nuk mund të krahasohen as me një grimcë pluhuri nga këmbët e Prijësit të besimtarëve. Madje, ata nuk mund të krahasohen as me shërbëtorin e tij, Kanberin, për nga pozita dhe vlera.

Qëllimi ynë nuk është të bëjmë krahasime ndërmjet atij personaliteti të lartë dhe të tjerëve, apo ta përdorim atë si masë për të gjykuar njerëzit. Kjo nuk do të ishte e drejtë. Ajo që synojmë është vetëm që ta marrim Imam Aliun (paqja qoftë mbi të) si shembull dhe udhërrëfyes në çdo veprim që bëjmë.

Kur nxënësve u jepen modele shkrimi, vizatimi apo arti për t’i kopjuar dhe ndjekur, kjo nuk do të thotë se ata do të arrijnë domosdoshmërisht të njëjtën shkallë përsosmërie si modeli. Jo. Por ato modele vendosen para tyre që të përpiqen të ecin në të njëjtën rrugë dhe të bëjnë çmos për t’iu afruar atyre.

Po kështu, shoqëria jonë islame sot nuk duhet të kursejë asnjë përpjekje për të realizuar atë që Prijësi i besimtarëve u përpoq të realizonte gjatë asaj periudhe të shkurtër kur iu dha mundësia të merrte në dorë drejtimin dhe qeverisjen.

Prandaj, shikojeni atë model, meditoni mbi tiparet dhe karakteristikat e tij, dhe mbi atë që Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) synonte të arrinte. Detyra jonë është të mbahemi fort pas të njëjtave vlera dhe parime.

Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) synonte drejtësinë, virtytet morale, njësimin e Allahut (tevhidin), veprimin e sinqertë për hir të Allahut, barazinë ndërmjet anëtarëve të shoqërisë dhe shikimin e të gjithëve me sy mëshire, dhembshurie dhe kujdesi.

Prijësi i besimtarëve i shkruan njërit prej guvernatorëve të tij: “Njerëzit janë ose vëllezërit e tu në fe, ose të ngjashmit e tu në krijim.”

Sa e gjerë dhe sa e thellë është kjo mënyrë të menduari!

Njeriu që Imam Aliu dëshiron të edukojë është ai që nuk bën dallim ndërmjet njerëzve për sa i përket mëshirës, dashurisë, dhembshurisë dhe kujdesit ndaj tyre. Ai i sheh të gjithë me drejtësi, mirësi dhe respekt, pa paragjykim dhe pa diskriminim.

D – Ballafaqimi me vendosmëri ndaj devijimit dhe tradhtisë

Ekziston edhe një dimension tjetër, e ai është përballja me gabimet, shkeljet, tradhtinë dhe devijimet me vendosmëri dhe prerje.

Prijësi i besimtarëve, Imam Aliu (paqja qoftë mbi të), nuk i mbyllte sytë para shkeljeve, tradhtisë dhe largimit nga rruga e Allahut, madje as kur ato vinin nga të afërmit e tij më të ngushtë. Tek ai, mëshira dhe dhembshuria ishin në njërën anë, ndërsa serioziteti, vendosmëria, disiplinimi dhe zbatimi i drejtësisë ishin në anën tjetër.

Ky ishte parimi i Imam Aliut (paqja qoftë mbi të), dhe i gjithë qëndrimi i tij përbën model dhe shembull për t’u ndjekur.

Ky është parimi që ne duhet ta mbajmë fort në ecjen tonë përpara, edhe nëse arrijmë të realizojmë vetëm një, dy apo tre shkallë nga dhjetë shkallët e modelit të përsosur që ai paraqet.

Ky është kuptimi i Gadirit.

Ne nuk e kremtojmë Gadirin vetëm për vlerën e tij doktrinare dhe besimore, as vetëm për dimensionin e virtyteve dhe madhështisë së personalitetit të Prijësit të besimtarëve, megjithëse këto kanë një rëndësi shumë të madhe.

Ne nuk duhet të harrojmë se shoqëria jonë është një shoqëri alevite, dhe shpresojmë që ajo të jetë e ndërtuar sipas modelit të asaj shoqërie që Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) dëshironte të themelonte.

Kjo kërkon prej nesh që të respektojmë dhe të zbatojmë ato vlera, parime dhe standarde që ai vendosi, duke i bërë ato udhërrëfyes në jetën tonë individuale dhe shoqërore.

E – Prijësi i besimtarëve sakrifikon të drejtën e tij për hilafet për hir të Islamit dhe unitetit të myslimanëve

Ekziston edhe një dimension tjetër i rëndësishëm, e ai është se Prijësi i besimtarëve, Imam Aliu (paqja qoftë mbi të), zgjodhi heshtjen dhe vetëpërmbajtjen kur pa se Islami do të vihej në rrezik nëse ai do të kërkonte të drejtën e tij, pavarësisht pozitës së tij të lartë dhe pavarësisht qartësisë së plotë me të cilën i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të dhe familjen e tij) e kishte emëruar atë imam të myslimanëve me urdhër hyjnor.

Kjo është një çështje jashtëzakonisht e rëndësishme.

Ai jo vetëm që hoqi dorë nga insistimi për të drejtën e tij, duke e lënë mënjanë për të shmangur përçarjen dhe copëtimin e radhëve të myslimanëve, por ai bashkëpunoi edhe me ata që, sipas bindjes së tij, nuk e kishin atë të drejtë dhe që kishin marrë në dorë drejtimin e qeverisë islame.

Ai veproi kështu sepse e kuptoi se në atë kohë Islami kishte nevojë për sakrificë dhe vetëflijim.

Ky është një mësim për ne dhe ne duhet ta mësojmë dhe të marrim shembull prej tij.

Ky është një nga mësimet e Gadirit. Ky është mësimi alevit.

Ai na mëson se mbrojtja e Islamit, ruajtja e unitetit të umetit dhe interesat madhore të fesë mund të kërkojnë nga njeriu sakrifica të mëdha personale, madje edhe heqjen dorë nga të drejta që ai i konsideron të vetat, kur kjo shërben për të mbrojtur fenë dhe për të shmangur përçarjen e myslimanëve.

Thirrje për unitet dhe shmangie të përçarjes mes myslimanëve

Logjika jonë sot në botën islame është më e forta dhe më e drejta, dhe për këtë nuk kemi asnjë dyshim.

Logjika e shiitëve, e cila është logjika e Imametit dhe Velajetit, ka mbetur e pandryshuar gjatë gjithë periudhave historike deri në ditët tona.

Megjithatë, pavarësisht bindjes sonë të plotë në logjikën, metodën dhe rrugën tonë, ne i ftojmë vëllezërit tanë myslimanë, pa dallim medhhebi apo shkolle fetare, në të gjitha anët e botës islame, drejt unitetit, vëllazërisë dhe afrimit, dhe largohemi nga mosmarrëveshjet, përçarja dhe armiqësia.

Ne nuk dëshirojmë ta dëshmojmë ekzistencën tonë duke mohuar apo përjashtuar të tjerët. Kjo është një çështje shumë e rëndësishme.

Ky është pikërisht kuptimi i harmonisë islame për të cilën kemi folur, dhe është po ajo pikë nga e cila armiqtë përpiqen të depërtojnë në botën islame, në mënyrë që ta bëjnë atë më të dobët dhe më të pafuqishme.

Gjatë historisë, ata kanë përfituar nga dobësia e botës islame dhe e qeverive myslimane dhe kanë vepruar në vendet islame sipas interesave të tyre. Por tani që popujt myslimanë janë zgjuar nga neglizhenca e tyre dhe janë bërë më të vetëdijshëm, armiqtë tradicionalë të umetit islam përpiqen përsëri të mbjellin farën e përçarjes në trupin e bashkësisë islame.

Ata përpiqen, me gjithë urrejtjen, tradhtinë dhe armiqësinë e tyre, të zgjerojnë hendekun e mosmarrëveshjeve ndërmjet vendeve dhe popujve myslimanë.

Ne duhet të përballemi me këtë përpjekje dhe t’i kundërvihemi asaj me vendosmëri.

Edhe ky është një mësim nga mësimet e Gadirit dhe nga shkolla e Prijësit të besimtarëve, Imam Aliut (paqja qoftë mbi të): ruajtja e unitetit, forcimi i vëllazërisë islame dhe refuzimi i çdo gjëje që çon në përçarje dhe dobësim të umetit.

Prijësi i besimtarëve, Imam Aliu (paqja qoftë mbi të), ua ktheu shpinën të gjithë atyre që erdhën tek ai duke dëshmuar se e drejta ishte me të, duke i premtuar mbështetje dhe përkrahje, dhe duke e nxitur që të mos hiqte dorë nga e drejta e tij e uzurpuar.

Imam Aliu (paqja qoftë mbi të) nuk kishte nevojë për askënd nëse do të vendoste të ngrihej dhe të kërkonte të drejtën e tij. Por ai e pa se shoqëria islame e asaj kohe nuk kishte fuqinë të përballonte përçarje dhe konflikte të tilla, prandaj zgjodhi të tërhiqej dhe të qëndronte mënjanë.

Ky është një mësim që ne duhet ta mësojmë.

Sot nuk duhet të ndezim zjarrin e mosmarrëveshjeve dhe as të ringjallim konfliktet e vjetra. Grupet dhe shkollat e ndryshme islame nuk duhet të cenojnë gjërat e shenjta të njëra-tjetrës, sepse kjo është një çështje shumë e ndjeshme që nuk duhet prekur.

Vendosja e gishtit mbi këto pika të ndjeshme dhe ushtrimi i presionit mbi to shkakton zemërim dhe reagime emocionale, të cilat mund ta çojnë botën islame drejt përçarjes dhe armiqësisë.

Prandaj, ne duhet t’i shmangim këto konflikte. Ky është mesazhi dhe slogani ynë.

Të njëjtin mesazh ua drejtuam edhe haxhinjve të Shtëpisë së Shenjtë të Allahut gjatë këtij viti, duke theksuar se të gjithë ata që zemrat e tyre digjen për të mirën e botës islame dhe që dëshirojnë reformimin e saj, pajtohen me ne se duhet shmangur prekja e çështjeve të ndjeshme medhhebore që mund të nxisin ndjenja armiqësie, tensioni dhe përçarjeje.

Ruajtja e unitetit të myslimanëve, respektimi i ndërsjellë dhe shmangia e provokimeve që ushqejnë mosmarrëveshjet janë ndër mësimet më të rëndësishme që mund të nxirren nga kjo qasje e Imam Aliut (paqja qoftë mbi të).

Sot përballë nesh qëndron një armik i ashpër. Ai nuk është as suni dhe as shiit, dhe nuk ka lidhjen më të vogël me asnjërën prej shkollave islame. Megjithatë, ai u pëshpërit herë sunitëve e herë shiitëve, me qëllim që të ndezë ndërmjet tyre mosmarrëveshje, armiqësi dhe përplasje.

Prandaj, ne duhet të jemi të vetëdijshëm, vigjilentë dhe të kujdesshëm.

Nuk duhet t’u japim mundësi atyre që përfitojnë nga përçarja e myslimanëve. Përkundrazi, duhet të forcojmë unitetin, mirëkuptimin dhe respektin e ndërsjellë, duke qenë të vetëdijshëm se çdo konflikt i panevojshëm i shërben vetëm armiqve të Islamit dhe të umetit mysliman.

Thirrje për vigjilencë ndaj armikut dhe për të mos u mashtruar nga intrigat e tij

Ne e falënderojmë Allahun që populli iranian, gjatë njëzet e shtatë viteve pas fitores së revolucionit të tij madhështor, ka bërë gjithçka që ka qenë në fuqinë e tij për të zmbrapsur komplotet e arrogancës botërore dhe për t’ia thyer fuqinë e saj, duke e mbajtur lart flamurin e Islamit në këto troje.

Nëse do të numëronim të gjitha komplotet, intrigat dhe armiqësitë që fuqitë arrogante kanë kurdisur kundër Republikës Islamike gjatë viteve pas revolucionit, do të shihnim se ai front kokëfortë dhe mendjemadh nuk ka shijuar gjë tjetër veçse poshtërim dhe dështim në të gjitha planet dhe kurthet që ka ngritur kundër nesh.

Që në fillim të kësaj përballjeje, ne kemi qenë larg pretendimeve boshe dhe propagandës. Megjithatë, populli iranian arriti të përballet me atë aparat të madh të arrogancës dhe ta mposhtë atë, falë besimit të tij, mbështetjes tek Allahu, pranisë aktive në skenë dhe falë vetëbesimit e ndjenjës së përgjegjësisë që tregoi në të gjitha etapat e përballjes dhe sfidës.

Ky tekst thekson se vigjilenca, besimi, mbështetja tek Allahu dhe qëndrueshmëria përballë sfidave janë faktorët kryesorë për të përballuar komplotet dhe presionet e armiqve.

Ata u përpoqën me të gjitha mjetet dhe mënyrat që kishin në dispozicion të përhapnin frymën e përçarjes dhe mosmarrëveshjes, por dështuan plotësisht. Prandaj, ne duhet të jemi vigjilentë dhe të kujdesshëm.

O të dashur, rruga për të vazhduar drejt fitores dhe suksesit është që ta kujtojmë gjithmonë armikun tonë dhe të mos e harrojmë atë.

Duhet të jemi të vetëdijshëm se kemi përballë një armik që pret çdo çast të pakujdesisë sonë për të na goditur.

Këtë na e mëson edhe Kur’ani Fisnik.

Kur’ani e përmend vazhdimisht shejtanin dhe e përsërit emrin e tij në shumë sure dhe ajete. Mund të ishte përmendur vetëm një herë dhe të mjaftonte, por urtësia e këtij përsëritimi është që njeriu të kuptojë se ndodhet vazhdimisht përballë armikut të tij në të gjitha fushat e jetës, me sfidat dhe përpjekjet e saj, dhe se ky armik mund ta befasojë e ta godasë në çdo moment.

Rruga për ta mposhtur armikun është që të mos e harrojmë atë dhe të mos harrojmë kurrë se Allahu është me ne; Ai është Mbrojtësi më i mirë dhe Ndihmësi më i mirë.

Po ashtu, duhet të ruajmë gjithmonë ndjenjën e përgjegjësisë dhe të jemi aktivë e të pranishëm në fushën e veprimit, sepse kjo është ndër faktorët më të rëndësishëm dhe më ndikues për arritjen e suksesit dhe fitores.

Allahu e bekoftë këtë festë të lumtur për ju, e bëftë që ajo t’i kthehet popullit iranian me mirësi, begati dhe bekime, dhe e bëftë një hap drejt realizimit të të gjitha synimeve të larta islame.

Paqja, mëshira dhe bekimet e Allahut qofshin mbi ju!

Es selamu alejkum ue rahmetullahi ue berekatuhu.