Hizbullah, pas rënies viktimë e një atentati të një komandanti të rangut të lartë, po kalon një proces të ri sigurie dhe ristrukturimi nën hijen e luftërave të inteligjencës. Sipas vlerësimit të kryeredaktorit të gazetës El-Ahbar, Ibrahim el-Emin, partia, ndërsa mban një qëndrim të përmbajtur kundër përpjekjeve për normalizim me Izraelin të rivalëve të saj politikë të mbështetur nga SHBA dhe Arabia Saudite brenda vendit, strategjia e fshehtësisë absolute që ka adoptuar si e befason armikun ashtu edhe krijon presion te baza e saj. Ndërsa presionet e jashtme për të penguar aleancat rriten para zgjedhjeve të përgjithshme që po afrojnë, Hizbullah, edhe pse është i sigurt për mbështetjen popullore, ende nuk e ka qartësuar rrugëhartën e tij në politikën e brendshme.

Komandanti i Rezistencës Islamike, Seyyid Ebu Ali et-Tabatabai, u martirizua dhe kjo nuk ishte një ngjarje e zakonshme brenda Hizbullahut.

Hulumtimi se si armiku arriti tek ai, në dritën e faktit se armiku përfiton nga përpjekjet e shërbimeve globale të inteligjencës, nuk është një faktor përcaktues në mekanizmat aktualë të punës. Kjo gjendje e detyron Partinë që, së bashku me periudhën e re, të jetojë duke pasur gjithmonë parasysh mundësinë që të ketë martirë jo vetëm në nivel individësh, por edhe nga radhët e udhëheqjes.

Në anën e dukshme, Partia vazhdon të përmbahet nga tërheqja në konflikt të brendshëm, e vetëdijshme për ekzistencën e atyre që në Liban përpiqen të largojnë vëmendjen nga problemi kryesor, pushtimi.

Megjithatë, përballimi i të gjitha presioneve të brendshme nga ana e Partisë mund të mos jetë gjithmonë i mundur, veçanërisht pasi është zbuluar prania e forcave politike me ndikim brenda institucioneve shtetërore që përpiqen të plotësojnë kërkesat e SHBA dhe Arabisë Saudite, si dhe pas rritjes së prirjes për të zbuluar marrëdhëniet e aleatëve të Izraelit.

Sjelljet që sot duken individuale ose të nxituara në drejtim të normalizimit me armikun, janë shndërruar në pjesë të planit të veprimit të forcave që synojnë ta forcojnë normalizimin në bashkëpunim me Uashingtonin, madje edhe të ndryshojnë ligjet që e konsiderojnë komunikimin me armikun si krim.

Ata që duken të gatshëm të shkojnë më tej në procesin e normalizimit ndahen në dy kategori: ata që janë të bindur për veprimet e tyre dhe ata që përpiqen t’i dërgojnë SHBA-së mesazhin se janë të gatshëm të luftojnë Hizbullahun, nëse drejtimi i vendit u lihet atyre sipas pikëpamjeve të tyre.

Por elementi i ri në qasjen e këtyre personave është bindja e tyre se nuk ka rezistencë serioze popullore apo politike kundër kësaj rruge.

Parashikimet e tyre i mbështesin në vëzhgimin e reagimeve ndaj takimeve të hapura të zhvilluara në SHBA me zyrtarë të regjimit pushtues ose, si në rastin e Antun Sahnavi-t, në nxitjen e mediave që të presin zyrtarë izraelitë.

Kështu, ata arrijnë në përfundimin se veprimet e tyre nuk do të kenë një kundërpërgjigje faktike dhe kjo gjendje i shtyn të intensifikojnë hapat që synojnë ta shndërrojnë normalizimin në një realitet të zakonshëm në ndërgjegjen publike.

Kjo tablo e vë Hizbullahun përballë sprovave të mëdha, por kjo barrë nuk bie vetëm mbi supet e tij; ajo përfshin këdo që beson në idenë e rezistencës ndaj pushtimit dhe në qëndrimin kundër normalizimit.

 

Fatkeqësisht, në këtë kontekst nuk vërehet asnjë shenjë e një lëvizjeje politike efektive. Gjyqësori, duke mbetur nën ndikimin e autoritetit politik, po përjeton krizën e tij historike, ndërsa pushteti politik sot nuk duket se është i vetëdijshëm për rrezikun real që përmban procesi i normalizimit.

Megjithatë, realitetet me të cilat Libani përballet nga jashtë nuk përputhen plotësisht me aktivitetet që armiku zhvillon brenda vendit; edhe pse armiku tregon interes për veprimtarinë politike në Liban, fokusi i tij i përhershëm mbetet Rezistenca, udhëheqja e saj dhe anëtarët e saj.

Sepse armiku disponon programe sigurie jashtëzakonisht të avancuara dhe synimi i tij nuk është vetëm të ndjekë se çfarë ka bërë Hizbullahu që nga ndalimi i luftës, por edhe më tej, të vëzhgojë se çfarë po mendon Partia për periudhën e ardhshme.

Në këtë situatë, gjendja e paqartësisë nuk është një çështje që mund të nënvlerësohet. Kushdo që ka kontakte me udhëheqësit e Hizbullahut e di se prej shumë muajsh nuk është e mundur të merren përgjigje të kënaqshme apo informacione serioze rreth veprimtarive të Partisë pas luftës.

Mund të thuhet me qetësi se nuk është e mundur t’i besohet asnjë përshkrimi që ndonjë gazetar në Liban paraqet lidhur me veprimtaritë e Partisë.

Çështja nuk lidhet me besueshmërinë e këtij gazetari apo me nivelin e marrëdhënieve të tij me udhëheqësit e Partisë, por me një politikë jashtëzakonisht të rreptë të fshehtësisë.

Fakti që Izraeli arriti te një komandant i rangut të lartë si Shehidi Tabatabai nuk do të thotë se ngjarjet janë bërë aq të zbuluara sa gazetarët dhe politikanët ta dinë se çfarë po ndodh.

Megjithatë, rrjedha e përgjithshme e përplasjes e vë Partinë nën një presion të dukshëm psikologjik. Suksesi i armikut në goditjet e rënda të dy viteve të fundit dhe fakti që Partia nuk i ka bërë publike rezultatet e hetimeve që ka zhvilluar, e thellojnë narrativën që armiku përpiqet të imponojë, sipas së cilës ai është pala që e kontrollon rrjedhën e ngjarjeve.

Megjithatë, të gjithë e dinë se pa pasur nevojë për informacion të detajuar, është e qartë se ekuilibri nuk do të ndryshojë me fjalë apo premtime, por vetëm me veprime konkrete që do ta detyrojnë armikun të tërhiqet nga politikat e tij agresive.

Nisur nga kjo, Izraeli e sheh veten të ngarkuar jo vetëm me pengimin e përpjekjeve të Rezistencës për të rindërtuar kapacitetet e saj, por edhe me mbajtjen e vazhdueshme të iniciativës dhe aftësisë për goditje të befasishme.

Në të kundërt, vërehet se rrethi i heshtjes brenda Hizbullahut po zgjerohet gjithnjë e më shumë; Partia në fazën aktuale ka kaluar nga një paqartësi e përgjithshme në një të panjohur absolute.

Nëse kjo gjendje është realisht e pranishme, ajo do t’i ndërlikojë edhe më shumë gjërat për armikun, por njëkohësisht do të rrisë edhe presionin mbi popullin.

Veçanërisht baza e Partisë e di se ekuilibri nuk mund të arrihet pa e frenuar armikun, por ndien se presioni i brendshëm po rritet dita-ditës dhe kjo gjendje tashmë e bën të domosdoshme një ndërhyrje urgjente.

Megjithatë, nuk është e arsyeshme të pritet një ndryshim rrënjësor në orientimet e Hizbullahut në politikën e brendshme. Për ta shpjeguar këtë, mjafton të shihet dosja e qeverisë; Partia nuk e sheh qeverinë si aleate apo ndihmëse, por përkundrazi si kundërshtare ose si një element të dëmshëm.

Pavarësisht kësaj, kjo situatë nuk e shtyn Partinë që në këtë fazë të largohet nga qeveria. Kjo ka shumë arsye dhe pasoja të mëdha, veçanërisht me afrimin e fazës përfundimtare të vendimmarrjes lidhur me zgjedhjet e përgjithshme që planifikohen të mbahen në majin e ardhshëm.

Ky proces do të shërbejë si një mundësi për të zbuluar fytyrën reale të aleancave që Hizbullahu do të krijojë me forca dhe figura të ndryshme politike.

Sprova e brendshme e lidhur me zgjedhjet është mjaft e madhe; SHBA-ja dhe Arabia Saudite po i rrisin çdo ditë presionet me qëllim që të pengojnë çdo figurë që mund të hyjë në aleancë ose bashkëpunim zgjedhor me Hizbullahun.

Ky presion aktualisht po përqendrohet te figurat shiite të lidhura me Kryetarin e Kuvendit, Nebih Berri, gjë që e shton edhe më shumë pasigurinë rreth vendimeve që mund të marrë Partia.

Hizbullahu e di se mbështetja e drejtpërdrejtë popullore është e palëkundur dhe nuk ka asnjë shqetësim sa i përket vendeve parlamentare që i takojnë; por paqartësia aktuale buron nga fakti se Partia ende nuk ka paraqitur një rrugëhartë të re që ta qartësojë orientimin e saj në çështjet e brendshme dhe as nuk ka dhënë një përgjigje gjithëpërfshirëse për vizionin e saj ndaj parlamentit të ardhshëm.

Burimi : Yakın Doğu Haber