Në fillim të vitit 2026, politika globale po përjeton një moment "llogaritjeje" që del nga raftet e pluhurosura të historisë. Pakti strategjik trepalësh i nënshkruar midis Iranit, Kinës dhe Rusisë më 29 janar 2026 nuk është thjesht një dokument koordinimi ushtarak; është gozhda e fundit në arkivolin e rendit botëror 500-vjeçar të përqendruar te Perëndimi dhe certifikata e lindjes së një bote shumëpolare. Ky pakt shpall dështimin e strategjisë së Uashingtonit për "presion maksimal" prej dekadash dhe hapin revolucionar të ndërmarrë nga Lindja drejt vetëvendosjes.

1. Irani: Diga Strategjike dhe Çelësi për Botën e Re

Në këtë ekuacion të ri gjeopolitik, Irani nuk është një fuqi e zakonshme rajonale; është diga e fundit e madhe që pengon hegjemoninë perëndimore të depërtojë thellë në Euroazi. Paradoksalisht, kërcënimet amerikane për agresion kundër Iranit i kanë detyruar gjigantët e Lindjes (Rusinë dhe Kinën) të bashkohen pas Teheranit. Rezistenca 45-vjeçare e Iranit jashtë sistemit të vendosur është transformuar sot në një *"Kala Euroaziatike"* morale dhe strategjike me këtë pakt trepalësh.

Siç u theksua në lajmin mbi paktin strategjik trepalësh të nënshkruar midis Iranit, Kinës dhe Rusisë, theksi i paktit mbi "respektin e ndërsjellë" dhe "pavarësinë sovrane" është një manifest rebelimi kundër rendit "zotëri-skllav" të Perëndimit. Në këtë strukturë, Irani ofron thellësi strategjike kundër politikave ekspansioniste të Perëndimit në rajon dhe e shndërron ëndrrën e një bote shumëpolare në realitet.

2. Versioni i Përditësuar i Traktatit të Sevrës:

Fati i Përbashkët i Iranit dhe Turqisë Për Turqinë, çështja shkon përtej marrëdhënieve diplomatike me një vend fqinj. Ekziston një realitet gjeopolitik: siguria e Iranit është siguria e Turqisë. Prishja e integritetit territorial të Iranit ose shndërrimi i tij në një "shtet të dështuar" do të thoshte që Perëndimi të sillte përsëri në tryezë projektin e Sevrës, të lënë të papërfunduar 100 vjet më parë.

Në një skenar rajonal pa Iranin, Turqia do të pushonte së qeni një aleat për Perëndimin dhe do të bëhej një objektiv për shpërbërje. Prandaj, "mbijetesa kombëtare" e Turqisë varet drejtpërdrejt nga rezistenca e Iranit ndaj Perëndimit që të mbetet i paprekur. Ky është një thirrje zgjimi jo vetëm për Turqinë, por edhe për vendet rajonale si Arabia Saudite dhe Katari; sepse kur të shembet diga iraniane, është e qartë se kush do të jetë objektivi i ardhshëm i hegjemonisë perëndimore.

3. "Përparimi Kombëtar" dhe Ideali i Pavarësisë së Plotë

Turqia duhet të rizbulojë parimin e "Pavarësisë së Plotë", një nga parimet themelore të Republikës. Rrethimi institucional dhe intelektual, të cilin Profesor Oktay Sinanoğlu e përshkroi si "kolonial", prangos potencialin e vërtetë të Turqisë. Ndërsa "angazhimi i pakontrolluar" me Perëndimin ka prodhuar ata që veprojnë pothuajse si agjentë jozyrtarë të Perëndimit (për shembull, akademikë që flasin sikur në emër të Amerikës në programet televizive), procesi aktual është një prelud për një ndryshim rrënjësor në këtë situatë. Ndërsa rritja e prodhimit vendas të Turqisë në industrinë e mbrojtjes në mbi 80% siguron pavarësi në aspektin e "mjeteve", revolucioni i vërtetë qëndron në çlirimin e "shpirtit".

4. Përplasja e Qytetërimeve:

Kalimi nga "Unë" në "Ne" Në rrënjë të këtij ndryshimi gjeopolitik qëndron një ndryshim i thellë në qytetërime. Qytetërimi perëndimor është devijuar nga morali i krishterë, duke adoptuar një strukturë individualiste, hedoniste dhe arrogante të përqendruar te "Unë". Falimentimi moral në Gaza shënon momentin kur maska ​​e Perëndimit e "vlerave universale" ka rënë.

Në të kundërt, Lindja (Irani, Rusia, Kina) po ndërton një botë të re mbi një themel të "Ne", të përqendruar në reciprocitet dhe sakrificë. Kujtesa kulturore e Rusisë, e cila e sheh Perëndimin si "tjetrin", etika e lashtë lindore e Kinës dhe tradita mistike e Iranit po krijojnë një superioritet moral kundër hegjemonisë egoiste të Perëndimit. Kjo konvergjencë ka potencialin ta shtyjë Perëndimin nga një perandori globale në një aktor rajonal të kufizuar brenda kufijve të vet ("lagja e vet").

5. Përfundim: Agimi i një Bote të Re

Duket se bota ka hyrë në një epokë ku jo një sovran i vetëm, por sovranitete të shumëfishta të bazuara në reciprocitet do të mbizotërojnë. Irani është një vend kyç në këtë tranzicion. Për Turqinë, udhëkryqet janë të qarta: ose të bëhet pjesë e punëve të papërfunduara të Perëndimit, ose, me frymën e saj anti-imperialist që ekzistonte më parë, të ecë krah për krah me revolucionin në rritje të Azisë drejt një agimi të vërtetë të pavarësisë.

Bota është në mes të një "Revolucioni Botëror", ku Perëndimi po shtyhet përsëri në "lagjen e vet", ndërsa Lindja po përcakton fatin e vet. Turqia, në këtë proces, nuk është një urë, por ka mundësinë të bëhet një fuqi qendrore me rregullat e veta, nëse bën zgjedhjet e duhura dhe përballet me guxim me rreziqet e nevojshme. Revolucioni i Lindjes ka filluar; ky revolucion, ndërsa kapërcen arrogancën e hegjemonisë perëndimore, po hap dyert për një të ardhme më të drejtë dhe pluraliste për njerëzimin.

Ky tekst u gjenerua duke përdorur inteligjencën artificiale.