Gazetari i gazetës El-Ahbar, Ali Hasan Murad, analizon se rrëfimi me burim nga SHBA për praninë e Hizbullahut në Venezuelë është një trillim politik i pamunguar nga prova konkrete dhe se është prodhuar nga lobia sioniste dhe krahu republikan me qëllim të demonizimit të regjimeve të majta në Amerikën Latine. Edhe pse zyrtarët e Ministrisë së Jashtme pranojnë se nuk ka prova operacionale, Murad thekson se ky pretendim është shndërruar në mënyrë sistematike në një “të vërtetë të padiskutueshme” përmes qindra seancave të Kongresit dhe lajmeve mediatike të dyshimta, dhe theksohet se ky proces, përmes strategjisë së “sigurizimit”, ka krijuar një bosht imagjinar mes Venezuelës, Iranit dhe Hizbullahut, duke përgatitur terren për ndërhyrjet gjeopolitike të SHBA-së.

Në Uashington, akuzat nuk kanë gjithmonë nevojë për prova; mjafton që të kryqëzohet me imagjinatën e politikës dhe akuza për një çast të bëhet pikë fokusi në seancat e komiteteve në të dyja krahët e Kongresit.

Kështu lindi rrëfimi “Hizbullahu në Venezuelë”, si një produkt politik i gatshëm i projektuar për t’i shërbyer njëkohësisht më shumë se një qëllimi.

Këto qëllime shtrihen nga demonizimi i regjimeve të majta në Amerikën Latine si përgatitje për t’i rrëzuar ato dhe për të plaçkitur pasuritë e tyre, deri te eksportimi i një imazhi të një armiku “global” që i legjitimon ato që “Izraeli” bën në Lindjen e Mesme, si dhe konsolidimi i bazës elektorale prej së cilës historikisht kanë përfituar kandidatët republikanë.

Që nga mesi i viteve 2000, emri i Hizbullahut është bërë një element i pandryshueshëm i seancave që Kongresi i SHBA-së organizon për Amerikën Latine dhe veçanërisht për Venezuelën.

Fillimi i këtij procesi shkon deri në vitin 2005, kur regjimet e majta nën udhëheqjen e të ndjerit President të Venezuelës, Hugo Chávez, filluan të ngjiten në Amerikën Latine.

Në atë periudhë, anëtarët republikanë brenda Kongresit filluan të bëjnë paralajmërime për “kërcënimin e terrorizmit” që po i afrohej kufijve të SHBA-së duke vendosur lidhje mes Chávez-it, Kubës, Iranit dhe Hizbullahut.

Kjo lidhje nuk ishte e shkëputur nga konteksti i përgjithshëm politik; përkundrazi, ajo u paraqit si pjesë e një përballjeje më të gjerë me regjimet që ndiqnin politika kundër hegjemonisë së SHBA-së.

Pak kohë para vizitës së parë që ish-presidenti iranian Mahmud Ahmedinexhad do të bënte në Karakas, në vitin 2006, akuzat u ashpërsuan.

Në këtë fazë, deputetët amerikanë filluan të bëjnë paralajmërime në lidhje me zhvillimin e marrëdhënieve të Venezuelës me Iranin dhe përfshinë Hizbullahun si një element të tretë në ekuacion.

Ky hap ishte një përpjekje për të krijuar një imazh të një “boshti trepalësh” (Chávez–Iran–Hizbullah), ngjashëm me lidhjen që u krijua ndërmjet Saddam Huseinit dhe al-Kaedës para pushtimit të Irakut.

Në vitet në vijim u mbajtën dhjetëra seanca që trajtonin rolin e supozuar të Hizbullahut në Amerikën Latine dhe kryesisht në Venezuelë.

Megjithëse këto seanca nuk mund të paraqisnin prova konkrete për praninë operacionale ose ushtarake të organizatës në Venezuelë, përsëritja e akuzave luajti rol themelor në shndërrimin e pretendimeve në një rrëfim “të vendosur” në media dhe në shumicën e qarqeve akademike.

Akuza u trajtua si një pikënisje në përputhje me konceptin e “sigurizimit”, që do të thotë procesi i bindjes graduale të opinionit publik se duhet ndërmarrë veprim për të neutralizuar dhe eliminuar rrezikun.

Një nga burimet më të rëndësishme të këtyre pretendimeve ishte libri i gazetarit spanjoll “Antonio Salas”, i cili pretendonte se ishte infiltruar në rrjetet e lidhura me Hizbullahun dhe organizata të tjera në Venezuelë. Megjithatë, kur analizohet përmbajtja e librit, shihet se “provave” mbi të cilat mbështetet nuk shkojnë më larg se artikujt e gazetave kundër Chávez-it dhe dëshmitë e padokumentuara.

Madje edhe disa akademikë dhe studiues perëndimorë – përfshirë ata të klasifikuar si të afërt me qarqet sioniste – vunë në pikëpyetje profesionalizmin e këtyre tregimeve dhe besueshmërinë e personave që pretendohej se përfaqësonin Hizbullahun në Venezuelë.

Paralelisht me këtë, pretendimet u transferuan në median amerikane dhe ndërkombëtare përmes tregimeve rreth kampeve të supozuara stërvitore në ishullin Margarita ose rrjeteve financiare të drejtuara nga organizata me mbështetjen e autoriteteve venezuelase.

Por hetimet e pavarura gazetareske – përfshirë edhe hulumtimin e bërë nga kanali Al-Xhezira në vitin 2009 – treguan se arabët në ishull ishin me shumicë suni dhe se nuk kishte asnjë shenjë të ndonjë aktiviteti ushtarak apo organizativ të organizatës.

Megjithatë, përgënjeshtrimi i pretendimeve nuk bëri që diskursi nxitës të tërhiqej.

Kontrasti më i dukshëm ndodhi brenda vetë institucioneve amerikane. Në seancat e Kongresit, zyrtarë të lartë nga Departamenti i Shtetit dhe Ambasada e SHBA-së bënë dallim midis pretendimeve për “mbledhje fondesh” dhe mungesës së çdo kapaciteti operativ ose ushtarak, duke pranuar se nuk ka prova për aktivitetet operacionale të Hizbullahut në Amerikën Latine dhe veçanërisht në Venezuelë.

Megjithatë, disa deputetë dhe institute të mendimit vazhduan të përhapnin diskursin e rrezikut të afërt.

Më pas ky rrëfim u zgjerua me dosje si lidhja e Hizbullahut me tregtinë e drogës ose me kartelët meksikanë, madje edhe me figura si “El Chapo”.

Megjithatë, dokumentet gjyqësore dhe raportet e shtypit jo vetëm që zbuluan dobësinë e këtyre pretendimeve, por në disa raste ekspozuan edhe bashkëpunimin midis institucioneve amerikane dhe këtyre karteleve. Kjo e rrëzoi bazën e diskursit që paraqitej si pjesë e “Luftës kundër Terrorizmit”.

Me vdekjen e Chávez-it dhe ardhjen në pushtet të Nicolás Maduro-s, fushata nuk u ndal; përkundrazi, u riprodhua me një format të ri.

Regjimi i Venezuelës filloi të paraqitej si një “strehë terrori” dhe emrat e zyrtarëve si Tarik el-Aysami (me origjinë siriane) u përdorën për ta zmadhuar imazhin e rrezikut; megjithëse në tekstin zyrtar të sanksioneve amerikane ndaj tij, nuk kishte një akuzë të drejtpërdrejtë për bashkëpunim me Hizbullahun.

Ndërmjet viteve 2005–2018, në të dyja dhomat e Kongresit amerikan u mbajtën rreth 100 seanca që trajtonin praninë e supozuar operacionale të Hizbullahut në Amerikën Latine; rreth 40 prej tyre trajtuan posaçërisht Venezuelën si shtetin që “lehtësonte” aktivitetet e Hizbullahut.

Shumica e personave të ftuar për të dëshmuar në këto seanca ishin “ekspertë” që vinin nga institutet e mendimit që janë zgjatime të lobit sionist dhe veçanërisht të krahut Likud (sidomos Fondacioni për Mbrojtjen e Demokracive).

Edhe në mungesë të provave, kjo përsëritje sistematike kontribuoi që pretendimi të shndërrohej në një “të vërtetë të padiskutueshme” në diskursin politik amerikan.