A do t’i mbijetojë Libani vitit 2014?

Një javë tjetër, një sulm tjetër terrorist. Ky është imazhi që ka filluar të duket këtu në Liban këto ditë. Një tjetër sulm vetëvrasës  shpërtheu  një makinë me eksploziv në rrethinat jugore dje, duke vrarë të paktën pesë njerëz dhe duke plagosur të paktën 77 të tjerë.

Në një deklaratë të Ministrisë së Shëndetësisë vetëm pak kohë më parë u njoftua se 67 persona janë trajtuar në spitale për plagët e marra dhe më pas kanë lënë spitalin, ndërsa 10 mbeten të shtruar me plagë më të rënda.

Shumica e atyre që mendonin se ekipi i tyre dhe mbështetësit e saj vendorë dhe ndërkombëtarë ishin të pamposhtur, duket se me ngjarjet e fundit kanë filluar të mendojnë ndryshe. Shumë janë duke kuptuar se armiqtë e tyre janë luftëtarë të aftë dhe të patrembur dhe se nuk kanë aspak frikë të vdesin për fenë e tyre, apo për shkaqe të ngjashme. Dhe numri I tyre mund të jetë në rritjë, pasi shohin rezultatin e punës së tyre.

Shpërthimi i djeshëm është bombardimi i katërt që nga korriku në rrethinat jugore Bejrutit, të njohur si Dahiyeh. Kishte në shënjestër rrugën al-Arid, e cila ndodhet dy godina pas zyrës së Programit të Bursave Sabra-Shatila (SSSP). Kjo ndodhet afër godinës së vjetër të Al-Manar, e cila zhvendos pasi u bombarduar në mënyrë të përsëritur nga forcat izraelite në vitin 2006. Raportet paraprake tregojnë se një bombë 20 kilogramëshe është vendosur fshehurazi dhe ka shpërthyer në një makinë ngjyrë ulliri tip Jeep Grand Cherokee.

Informacioni i fundit këtë mëngjes vjen nga djemtë e sigurisë së Hezbollahut, që ruajnë ndërtesën tonë (dhe motorin tim-bekuar qofshin të dy!), të cilët kanë qenë të  pranishëm në të gjithë Dahiyeh për gjashtë muajt e fundit (që kur filloi valë e shpërthimeve në lagje). Njerëzit në Bejrutin jugor besojnë se përgjegjesit për sulmin e fundit kanë qënë grupet e lidhura me Al-Kaedën. Duke iu referuar raporteve të fundit nga UPI dhe disa media të tjera, ku lideri I Al-Nusra-s Abu Mohammad al-Golani dhe shefi I Shtetit Islamik të Irakut dhe ISIS-it Abu Bakr al-Baghdadi kanë urdhëruar luftëtarët e tyre në mënyrë specifike në Liban, me qëllimin e vetëm për të luftuar dhe shkatërruar Hezbollahun.

Njoftime të tjera, edhe të vështira për t’u verifikuar, gjithashtu trgojnë se rezultatet e xhihadistëve po mbërrijnë këtu nga Siria, Iraku dhe vende të tjera. Në çdo rast, në gjysmën e dytë të vitit 2013 ka pasur një rritje dramatike të luftëtarëve të rinjë nga Afrika e veriut dhe Levanti. Shumë prej tyre I bashkohen Al-Nusra-s dhe ISIS-it, në vend se të zgjedhin grupe të tjera më të “moderuara”. Kampet e trajnimit gjashtë javorëshe po tërheqin shumicën e xhihadistëve, të cilat vijnë për arsye fetare ose jo fetare. Dhe të cilët duan t’i bashkohen “skuadrave fituese” më të mirëpërcaktuara dhe më të admiruara. Përveç kësaj,  grupet e Golanit dhe Bagdadit thuhet se ofrojnë ushqimin më të mirë, si dhe ideologjitë xhihadiste më “frymëzuese”. Armë të reja më të fuqishme, veshje të rënda dimri

Përveç kësaj, dhe Golani Bagdadi grupet e thuhet se ofrojnë ushqimin më të mirë, më të frymëzues ideologji xhihadiste, armëve të reja dhe më të fuqishme, veshje e rëndë e dimrit, që përfshijnë edhe dorashka, dhe paga deri në 450-500 dollar në muaj, në varësi të potencialit të ekspozuar gjatë kampit të trajnimit 45-ditor, me mirëbesim për aplikantët me përvojë të mëparshme.

Sipas raportimeve, “lufta e ngadaltë” do të intensifikohet në Liban me vrasjen e ish ministrit të financave Muhamed Chatah. I cili flitet të ketë qenë kandidat për kryeministër. Vrasja e tij ndodhi në një kohë vendimtare.  Vështirë të mbahet mend gjatë tre dhjetë vjeçarëve të fundit, një periudhë gjatë së cilës tensionet dhe ndarjet në mesin e libanezëve të kenë arritur nivele kaq të rrezikshme. Janë shtuar sulmet verbale dhe kërcënime të fshehta nga aleanca pro-Perëndimore e njohur si 14 Marsi kundër Lëvizjes Kombëtare Libaneze e udhëhequr nga Hezbollahu (8 mars). Tani  janë bërë të zakonshme thirrje për t’u përballur me Hezbullahin “me të gjitha mjetet për të shpëtuar Libanin”. Grupet anti-Asad, po akuzojnë koalicionin pro-Asad të 8 Marsit për vrasjen e Chatah-ut, që ndodhi në qendër të Bejrutit, afër vendit u vra Kryeministri Rafik Hariri dhe 25 të tjerë nga një makinë bombë në ditën e Shën Valentinit në vitin 2005. Gjykata e Hagës do të fillojë në fund të këtij muaji të merret me këtë çështje.

Mund të shohësh nëpër rrugë, nga shprehjet e fytyrave  të mërzituratë grave, duke ecur të lodhura përgjatë rrugës së bukur të Hamra-së. Po ashtu edh të rinjtë e të gjitha bindjeve, të cilët kërkojnë të largohen nga Libani. Sa më shpejt, aq më mirë. Shumë prej tyre mund të të japin plot arsye pse mendojnë se Libani nuk ka qënë,  nuk është, e as nuk do të jetë ndonjëherë një vend I vërtetë.

Shumë prej vendasve fajësojnë të huajt për shumicën, në mos për të gjitha, problemet e tyre të tanishme. Duke filluar nga marrëveshja Sykes-Picot. Akuzojnë SHBA-të, Francën, Arabinë Saudite, “Perëndimin”, Iranin, Sirinë, vendet e Gjirit Persik. Të gjithë këta, e më shumë, duke i identifikuar si fajtorë. Të , janë të bindur për një mori arsyesh, se janë vetë Libanezët janë fajtor për situatën e krijuar. Lista është e gjatë, por disa prej tyre përfshijnë mosfunksionimin e qeverisë, forcat e armatosura, të padenja për emrin, dhe politikanët e korruptuar, të cilët rregullisht i shesin zgjedhesit e tyre, por që për disa arsye të pakuptueshme mbahen në pushtet duke u votuar përsëri. (jo shumë ndryshe nga Amerika). Por, ndoshta shumica e tyre janë sekte të helmuara dhe konfesione që i japin etno-nacionalizmit një emër të keq. Është një karakter i dëmshëm i ekspozuar çdo ditë në mesin e popullsisë së përgjithshme, që nga mashtrimi i të tjerëve, e  deri në rastin më të vogël; i çmendur, e goist, shofer agresiv, duke krikuaj përqindjen më të lartë të aksidenteve për fryme në botë; duke e konsidëruar si një të drejtë të lindur denigrimin e fesë së tjetrit e duke i kërcënuar me vdekje ata që guxojnë të mendojnë ndryshe. E kjo është vetëm si fillim.

Në një temë të lidhur me këtë, disa miq të mijtë, vëzhgues në Siri, kanë artikuluar një zgjidhje për problem ku gjendet Libani, e që ata e ndiejnë se “ do të ishte më mirë për të gjithë të iteresuarit!” Sido që të jetë rezultati i “situatës aktuale”, më e pakta, ata këmbëngulin se territory që është vjedhur nga Siria gabimisht dhe në mënyrë të padrejtë nga kolonistët francez dhe britanikë,  e që tani i referohemi, por jo ekskluzivisht, si Liban, duhet t’i kthehet “Nënës Siri”. Dhe vërtetë, pavarësisht të gjithave, kur kalon nëër Siri dhe mbarrin në Damask duke u takuar me njerëz, të cilët vijnë një nga një, përfshirë edhe këtë vëzhgues, të krijohët ndjekja dukshem se je në një “shtet të vërtetë”, me ligje dhe standard dhe qytetërim. Për më tepër, kjo ndjenjë të godet, pavarësisht situatës tragjike në Siri. Është aty. Jo vetëm që nuk e kam ndiër ndonjëherë këtë në Liban, por as që kam takuar ndonjë ta huaj, apo ndonjë vendas që ta ketë këtë ndienjë.

E pra, ky nuk është biznes për këto vëzhguesit. Dhe sigurisht vendi im ka furnizuesin e saj të pafund të problemeve që shumica e vendeve, duke përfshirë shumicën e vendeve në këtë rajon, me gjasë nuk do të duan të përballen.

Ajo ç’ka mund të them me siguri është se nuk është vullneti apo qëllimi i këtij vëzhguesi “i mallrave të dëmtuara” për të sfiduar nuancat e të Plotfuqishmit ose lojërat e planifikuara të këtyre ditëve.

Ajo që unë do të ndaj, është ky mesazh që ma dërgoi një miku im libanez,shumë i dashur për mua; një mesazh që ofron një pasqyrim jo vetëm një mendim në lidhje me dilemën kombëtare, por edhe në lidhje me shumë gjëra që kanë shkuar shtrembër në jetën e tij (të kombit) :

Kur Zoti krijoi Libanin u tha engjëjve se do të jetë një vend me bukuri të mrekullueshme natyrore me; male të larta madhështore plotë dëborë; lumenj të bukur që kalojnë nëpër pyje të mbushur me shumë lloje pemësh dhe me shkëmbinj të lartë duke kërkuar plazhet me rërë dhe ujërat me një bollëk të jetës në det. Unë do ta bëj këtë një vend të pasur dhe popullin e tij një popull të mbarë!

Një engjëll ndërhyri dhe tha: Zot, a nuk është kjo një padrejtësi ndaj pjesës tjetër të botës?

Në fakt jo u përgjigj Zoti: Vetëm të presim e të shohim fqinjët e unë do t'u jap edhe atyre.

Shpresojmë se Perëndia do të shqyrtojë dhe të ndryshojë punën e tij në mënyrë që Libani t’i mbijetojë 2014-ës. Është e qartë se libanezët nuk janë të aftë për një gjë të tille.*

Franklin Lamb është një ish-antar i Komitetit Demokratik Kombëtar përfaqësues në Oregon. Ai është vullnetarë në Programin e Bursave Sabra-Shatila (sssp-lb.org)