Koalicioni Izraelito- Sunnit kundër Iranit

Shkruan: Ben CASPIT

Ajo që Irani dëshiron të arrijë është aftësia që ka Japonia apo Gjermania. Kështu tha para një jave një zyrtar i lartë diplomatik i I zraelit, i cili është i përfshirë në mënyrë aktive në çështjet më të ndjeshme në vendim-marrje të Izraelit. I kërkova atij disa hollësi.

 Japonia dhe Gjermania mund të krijojnë një bombë bërthamore . Ata kanë infrastrukturën shkencore, teknike dhe logjistike. Ata nuk jeni të interesuar në këtë. Por në qoftë se ata janë të interesuar, ata mund ta bëjnë për pesë deri në shtatë, po të merret një vendim i tillë . Kështu dëshiron edhe Irani të jetë, dhe kjo mund të arrihet, nëse Perëndimi vjen përreth dhe e kupton se Irani është duke luajtur me kohën.

 Ky është thelbi i pikëpamjes së tanishme të Izraelit për Pranverën iraniane. Kur kryeministri Benjamin Netanjahu , ministri i Mbrojtjes Moshe Bogie Mori dhe anëtar i Knesetit Avigdor Liberman shikonin nga dritarja, ajo që ata shohin nuk ishte pranverë, por ishte vjeshta.

  Gjëja më e vështirë për të bërë, më tha një zyrtar i lartë, është pasurimi i uraniumit në shkallën 3 %, që është pasurimi fillestar - . Nga zero deri në tre – është faza më e vështirë, kurse më vonë procesi i pasurumit për 20% është relativisht i lehtë. Ky është një funksion i centrifugave që merrë kohë dhe kjo është arsyeja pse Irani nuk duhet të lejohen të pasurojë uranium. E nëse ajo është në të ashtuquajturën gradë e ulët pasurimi, Irani nuk ka 'të drejtën e natyrshme ' . . . ; Nuk ka asnjë koncept të tillë ligjor, qoftë edhe ndërkombëtare, por ne nuk duhet të heqim dorë nga presioni derisa iranianët të kuptojnë se ata duhet të heqin dorë nga pasurimi i uraniumit.

  Liberman, kryetar i Yisrael Beitenu dhe ish ministër i jashtëm ( dhe ndoshta edhe në të ardhmen, në qoftë se ai lirohet këtë muaj nga akuzat penale të ngritura kundër tij ), ka postuar në faqen e tij në Facebook me 2 tetor 2013 një shkrim nga The New York Times-i me një titull nga viti 1938, duke shfaqur dehje me nënshkrimin e Marrëveshjes së Mynihut. Titulli është: Hitleri merr më pak se kërkesat e tij” Mirëpret marrëveshjen e paqes të guximshme që hoqi rrezikun e luftës nga Evropa, Dhe ne të gjithë e dimë se si përfundoi , thotë Libermani.

Këtë editorial të The New York Times-it e përgënjeshtroj Libermani, por fjalimi i Netanjahut në OKB , vetëm vetëm një ditë më parë më 1 tetor 2013, ishte i ashpër. Marrëdhëniet midis Netanyahut dhe Libermanit janë të tensionuar seriozisht në këtë moment, por politika izraelite është një gjë, kurse lufta kundër programit bërthamor të Iranit është një lojë krejt e ndryshme. Në këtë aspekt, kur është çështja e Iranit, Netanyahu merr mbështetjen e palëkundur nga Libermani.

 Siç është raportuar më parë , Izraeli mirëpriti Marrëveshjen siriane që ishte ndërmjetësuar nga presidenti rus Vladimir Putin. Netanyahu , Mori dhe Libermani u inkurajan nga marrëveshja, edhe pse ata besojnë se do të kishte qenë shumë më efektive sulmi amerikan në vend të saj .

  Një sulm ajror , thotë një zyrtar i lartë i mbrojtës së Izraelit, do të rehabilitonte sprapsjen amerikane në rajon. Por më e rëndësishmja, është se kjo do të kishte futur shqetësim real në Teheran.

  Për më tepër, modeli për një marrëveshje diplomatike në Siri u krijua në Jeruzalem, posa fillojë detyrën qeveria e Netanyahut. Ajo u hartua nga Mori dhe Netanjahu. Parimi themelor i saj është se kryetari sirian Bashar al- Assad nuk është problem. Edhe në qoftë se ai eliminohet, kriza nuk do të jetë e gjatë - , por ndoshta e kundërta.Të gjitha palët kanë interes për rivendosjen e qetësisë në Siri, prandaj duhet për të gjetur një zgjidhje. Dhe për këte nuk ka asnjë mungesë të palëve të tilla botërore si : Turqia , Jordania, Egjipti, Izraeli , Evropa ,Shtetet e Bashkuara , Rusia, Arabia Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe ( EBA) . Zgjedhjet e përgjithshme duhet të shpallen në vitin 2014, ku Assadi nuk do të kandidohet. Deri në atë kohë, një qeveri kalimtare duhet të krijohet me një përfaqësim gjithë-përfshirës, duke përfshirë regjimin Alevit, me kusht që mos të ketë asnjë prej anëtarëve që kanë duart e përgjakura.

 Farouk al- Sharaa, zëvendës kryetar vullnetar nën arrest shtëpiak, është një prej emrave që ka ardhur deri në këtë kontekst. Sekretari amerikan i shtetit, John Kerry dhe ministri e jashtëm rus, Sergej Lavrov diskutuan këtë ide majin e kaluar.

 Por pastaj Assadi fitoi betejat, e rimuarr el-Kusairin dhe bëri përparime në Homs. Kjo solli ndryshime, bëri që të gjitha partitë të ngrijnë idenë e një marrëveshjeje. Kryetari sirian e kuptoi se ai ishte në rrugën e tij për një fitore përfundimtare, ndërkohë që rebelët nuk duan të nisin bisedimet, sepse janë në një pozitë inferiore. Armët kimike, kriza shpërthen - filluar negociatat diplomatike dhe idetë krijuese, edhe pse kushtet në terren kishin ndryshuar. Assadi ende qëndron, lufton, rusët ende janë në anën e tij, megjithëse jo në të gjitha shpenzimet.

  Ne nuk kemi një kontratë gjatë gjithë jetës me Asadin , thuhet se rusët thuhet i thanë amerikanëve ( sipas një zyrtari shumë të lartë izraelit ) . Por ne e dimë se kudo që ndërhymë ushtarakisht, ajo përfundon me al -Kaidën. Putin i thotë të gjithëve se ai është duke u përpjekur për të parandaluar krijimin e një Afganistani një tjetër “. Ai ka interesa në Siri – ku është një port i madh, inteligjencën dhe bashkëpunimi me regjimin. Në qoftë se këto interesa do të ruhen, Putini do të punojë për një marrëveshje të gjerë, me ose pa Assadin.

Duke folur për një marrëveshje të gjerë, një marrëveshja për të çarmatosur Assadin nga armët kimike, kjo është një sukses i madh. Të gjitha kreditë shkojnë në favor të Putinit. Assadi përmbahet, përputhet me të gjitha angazhimet e Putinit, sepse ia dha fjalën Obamës dhe pjesës tjetër të botës publikisht.

  Kur është fjala për rusët , thotë një zyrtar i lartë izraelit i mbrojtjes , mbajtja e fjalës së juaj është një punë e madhe. Ruajtja e kredibilitetit dikujt është një çështje shumë e ndjeshme. Pasi Putin u zotua për të hequr armët kimike nga Siria, Assadi e kuptoi se armatimi do të hiqet. Putin nuk kënaqen se ka shmangur vetën një sulm amerikan, por edhe arriti një marrëveshje. Ai dëshiron që marrëveshja në letër, si zakonisht, duhet për t'u zbatuar edhe në shpirt. Zakonisht, Putini, çfarë dëshiron, ai e merr, e fiton.”

  Izraeli është i kënaqur edhe me marrëveshje. Lista e objekteve kimike dhe depot që Assadi i ka dorëzuar, doli se janë të vërteta.

  Ka vende që ne nuk i kishim dëgjuar, tha një zyrtar izraelit. Tani ne jemi duke pritur për listën e re dhe më të detajuar. Ndërkohë, procesi i shkatërrimit të pajisjeve dhe infrastrukturës është tashmë në proces. Orari është një sfidë. Megjithatë, duket se inspektorët e OKB-së , mbështetur nga rusët dhe amerikanët, e kanë marrë më seriozisht këtë detyrë, dhe në këtë moment, gjithashtu, duket se sirianët janë mjaftë kooperativë.

  Shqetësimet se sirianët mund të bëjnë të pamundurën për t’i transferuar disa prej këtyre armëve kimike Hizbullahut janë të pabazuara.

Hizbullahu nuk dëshiron të merr diku afër armë kimike, Kështu kanë thënë zyrtarët e mbrojtës të Izraelit.”

[ Udhëheqësi i Hizbullahut Hassan ] Nasrallah e di se kjo do të jetë shkatërrimtare për të. Ai dëshiron për të qëndruar jashtë telasheve, ashtu si Assadi, i cili e ka kuptuar se mbijetimit i tij, qëndron në dorëzimin e armëve kimike. Gjithë kjo po ndodh tani, dhe ajo që ne duhet të bëjmë është të monitorojmë situatën.

  Zhvillimet e fundit me marrëveshjen siriane i kanë dhënë sharm Iranit, por rritet një realitet kompleks dhe dinamik në Lindjen e Mesme. Më poshtë, në vijim është harta aktuale e akseve : boshti shi’it udhëhiqet ende nga Irani, në bashkëpunim me Assadin dhe Hizullahun . Irani është nxitje për Bahreinin ( me një shumicë shi’ite ) në Jemen ( ka një minoritet shi’it ) dhe madje edhe në Arabinë Saudite (ku 3 % janë shi’it ). Në këtë fazë, Izraeli percepton se Iraku të jetë një satelit iranian pas një marrëveshjeje ushtarake të dy vendet që pritet të nënshkruhet. Ky kamp punëson edhe regjimin e presidentit Omar al -Bashir në Sudan, si dhe një në Eritrea.

 Boshti i moderuar sunnit është e udhëhequr nga Arabia Saudite dhe Egjipti së bashku me Emiratet e Bashkuara Arabe, Jordania, Kuvajti, Bahreini dhe Jemeni. Krahas kësaj është Vëllazëria Myslimane sunite - nën udhëheqjen e Turqisë. Deri kohën e fundit, Egjipti ishte një nga anëtarët e saj të lartë. Por, pas grushtit të shtetit ushtarak, që e largoi kryatarin egjiptian , Muhmamed Mursi, Egjipti kaloi nga ky kamp në kampin sunnit tjetër.

 Katari, gjithashtu, mund të jetë i lidhur me kampin e Vëllazërisë Myslimane, edhe pse ai është duke qëndruar anash, duke marrë parasysh edhe lëvizjet e tij në flirtim me sauditët. Hamasi mund të shoqërohet me Vëllazërinë Muslimane. Në këtë pikë, Vëllazëria Myslimane pësoi një goditje të madhe, kur ajo humbi Egjiptin brenda natës. Mbështetja Katarit për Vëllazërisë Myslimane në Siri vazhdon, ashtu siç bën duke ndihmuar për ndërtimin e infrastrukturës në Rripin e Gazës.

 Sido që të jetë, ndjenja mbizotëruese, vetëm disa muaj më parë se Vëllazëria Myslimane ishte gati për të marrë përsipër Lindjen e Mesme është zhdukur. Tani, Vëllazëria Myslimane është në mbrojtje dhe lufton për mbijetesën e saj.

 Pra, ku është Izraeli në gjithë këtë ? Ka rënë poshtë! Ngjarjet e fundit, zgjedhja e kryetarit iranian, Hassan Rouhani, fjalimet plotë sharm u quajten bukuri ofenduese”. “Bukuria ofenduese” e ka bërë që Izraeli të lidhet me shtetet lartë-përmendura sunnite. Pra, tani, ne kemi këtu , në thelb, është një koalicion të qetë në mes vendeve të Gjirit dhe Izraelit me Amerikën dhe Evropën - me temë të vetme në rendin e ditës, Iranin

 Shënim: Ben Caspit është një kolumnist për Al-Monitor Israel Pulse.Ai, gjithashtu, është një kolumnist i lartë dhe analist politik për gazetat izraelite, dhe ka paraqitje të përditshme, të rregullta në radio, televizine, ku komenton politikën e Izraelit.