Sektretari i Përgjithshëm i Hezbollahut Sajjed Hassan Nasrallah: Një intervistë ekskluzive për As-Safir. Pj. 4

Sajjed Nasrallah: Mbështetje e pakushtëzuar ndaj kredos së ushtrisë

 

As-Safir: Si e vlerësoni donacionin e Saudisë për ushtrinë libaneze përmes francezëve?

Nasrallah: Në parim, pavarësisht këtij donacioni, ne e mbështesim çfarëdo lloj suporti të pakushtëzuar për ushtrinë libaneze. Ne gjithmonë u kemi bërë thirrje shteteve dhe qeverive që të ofrojnë ndihmë në mënyrë që ushtria të marrë këtë ndihmë. Në gjithashtu u kemi kërkuar miqve tanë që ta arrijmë këtë qëllim. Edhe pasi Siria u tërhoq nga Libani, ajo i dha ndihmë ushtrisë libaneze. Republika islamike e Iranit gjithmonë ka shprehur gatishmërinë e saj për këtë. Megjithatë, këtu problemi qëndronte në vendimet politike libaneze. Disa refuzojnë e disa shprehin rezerva. I kuptoj arsyet pas këtyre rezervave; aryeja është frika nga Amerika dhe disa shtete arabe.

Gjithsesi, në parim ne e mbështesin çfarëdo ndihme ndaj ushtrisë libaneze dhe çdo përpjekje për ta forcuar atë. Unë nuk them se nuk kemi asnjë rezervë, pasi kjo do të ishte diçka e papërshtatshme. Kjo është nga njëra anë . Nga ana tjetër, kjo ndihmë ka ardhur nga Arabia Saudite përmes francezëve. Ne nuk do të komentojmë mbi këtë përmes mediave, sepse ne nuk i dimë të gjitha detajet: A ka kushte apo jo?Cilat janë konsideratat për këtë hap apo këtë iniciativë?

Nuk dua të përmend ekzistencën e kushteve, pasi mund të mos këtë fare. Më mirë do të thoja se ne nuk kemi informacione të mjaftueshme për të gjykuar. Për shembull, deklarata e ministrisë e përmendi këtë donacion. E ardhmja dhe rezultatet e këtij donacioni do të shfaqen në të ardhmen.

Disa mund të përshëndesin rezultatet para se të ndodhin. Disa mund të shfaqin dyshime. Unë nuk dua të bëj zhurmë duke shfaqur dyshime. Vetëm them se duhet të presim për rezultetet e këtij hapi. Më vonë, do të bëhen të ditura edhe llojet e armëve dhe pajisjet që do t’i jepen ushtrisë libaneze. Pastaj, ne mund ta gjykojmë natyrën e këtij hapi. Megjithatë, e theksoj përsëri se në parim, çdo shtet,me përjashtim të Izraelit, mund të ofrojë ndihmen e vet në forcimin e ushtrisë libaneze, pasi ai do të ishte një hap i mirë.

As-Safir:  A ka ndonjë frikë në lidhje me doktrinën e ushtrisë?

Nasrallah: Ne nuk shqetësohemi aspak. Janë thënë disa gjërë në media apo në prapaskenë, por që sipas kënvështrimit tonë janë të pavlera. Kjo për shkak se në rastin e ushtrisë libaneze nuk sundojnë ata që japin armët dhe municionet. Por, është doktrina kombëtare dhe politike ajo qëe udhëheq.

Doktrina kombëtare e këtij institucioni është e qartë si kristali dhe  e ka treguar këtë me përformancën, drejtimin dhe saktrificat e saj që ka bërë ndër vite. Vendimi politik, sidomos në kuadër të qeverisë së tanishme, apo tëçfarëdo qeverie që do të formohet në të ardhmen duke u bazuar në harmoninë apo në pjesëmarrjen e grupeve të ndryshme, garanton se asnjë institut sigurie apo ushtarak nuk do të shfrytëzohet nga kjo anë. Kjo është një mundësi për të lavdëruar ushtrinë libaneze për përpjekjet, sakrificat, urtësinë dhe trimërinë më të cilën ky institucion i ka përballluar ngjarjet e tanishme.

As-Safir: Po në lidhje me përformancën e rezistencës dhe lidhjet e saj me ushtrinë libaneze në rajonin në jug të Litanisë?

Nasrallah: Në jug ta Litanisë ka një angazhim libanez absolut, qoftënga rezistenca, qoftë në lidhje me rekomandimet e OKB-së në përputhje me rezolutën 1701. Rezistenca nuk ka një prani ushtarake në jug të Litanisë. Është e angazhuar në lidhje me këtë dhe është e bindur. Lidhjet me ushtrinë libaneze në atë zonë janë të shkëlqyera. Nuk ka asnjë problem.  

As-Safir: Po lidhjet me UNFIL-in?

Nasrallah: Lidhjet me UNIFIL-in janë  të mira. Disa herë ka pasur ca probleme të banorëve me UNIFIL-in, por janë zgjidhur, me anë të kontakteve me UNIFIL-in, me kryetarët e komunave dhe palët në terren, ose me anë të ushtrisë libaneze, sepse ushtria garanton zgjidhjen e këtyre incidenteve. Në atë kohë, këto nuk erdhen si rezultat i probleme politike, qendrimeve politike nga UNIFIL-i, apo qëndrimi i popullit.

Disa herë ka ardhur si rezultat i sjelljes së disa individëve. Për shembull, ata mund të hyjnë në brendësi të disa lagjeve apo të qellojnë në shtëpi apo qendra. Njerëzit reagojnë nda kësaj në mënyrë të vendosur. Herë të tjera, ata mund të jenë të pavëmendshëm ndaj traditave dhe zakoneve të këtyre fshatrave. Megjithatë, në përgjithësi, marrëdhëniet janë të mira dhe natyrale me UNIFIL-in, dhe nuk mendoj se do të kenë një impakt negativ në lidhje me situatën në jug të Litanisë.

As-Safir:  Deputeti Ualid Xhumblat u ankua në seancën e fundti të dialogut se mijëra ushtarë janë tërhequr nga rajoni jugor i Litanisë për t’u vendosur në zona të tjera ku ushtria ka nevojë për ta. A ekziston ndonjë frikë në lidhje me këtë?

Nasrallah: Aspak. Nëse ka ndonjë nëvojë për ushtrinë në zona të tjera, kjo nuk do të jetë problem për jugun. Tani, realiteti në jug dhe jo vetëm në jug ta Litanisë, është se si rezultat i gjëndje së qetë politike, komunikimit politik, harmonisë së përgjithshme dhe largësisë së jugut nga shumë kontradikta dhe ndjeshmërisë nga njëra anë, dhe ekzistencës së rezistencës dhe frikës së balancës që ekziston në rajon në anën tjetër, mund të këtë krijuar këtë përshtypje. E rendësishme është që ushtria të rrijë në jug. Ndërsa numri mund të mos jetë i rëndësishëm në këtë fazë, sepse ka mjaft elementë gjakftohtësie.

As-Safir: Rekrutimi në ushtri a mund të jetë zgjidhje për këtë problem?

Nasrallah: Ne jemi pro çdo gjëje që e bën ushtrinë të aftë në misionet e saj dhe ato të cilat i ka në përgjejgësi. Sepse është një institucion që ka nivelin më të lartë të mbështetjws dhe prandaj i siguron qytetarët libanezë.

Ne i mbështesim masa të tilla, qoftë në tranferimin e kufizuar të brigadave, skuadrave, apo nëpërmjet rekrutimit. Duket që kjo është një nevojë kombëtare për të siguruar numrin e nëvojshëm të të rekrutuarve në ushtrinë libaneze. Në mënyrë që të jetë në gjëndje të kryejë misionet e saj në jug, në veri, Bekaa, e po ashtu edhe në zona të tjera të Libanit, që prania e saj në një zonë të mos ndikojë në zonën tjetër.

Sajjed Nasrallah: Problemi i emigrantëve sirian është serioz 

As-Safir:  Emigrantët sirianë përbëjnë një element shqetësues për Hezbollahun. Nuk është qartësuar asnjëherë qajsa e Hezbollahut për këtëçështje.

Nasrallah: Emigrantët sirianë në Liban paraqesin një problem kombëtar; nuk është nëj problem i një ane tëçaktuar si Hezbollahu apo të ndonjë pale tjetër. Kjo çështje duhet të diskutohet në nivel kombëtar. Në qeveritë e mëparshme janë bërë disa diskutime në lidhje me këtë. Sot, ky është bërë një nga problemet më të mëdha me të cilat po përballet kjo qeveri. Tani do të shohin se deri nëç’masë do të jetë i llogjikshëm dhe objektiv diskutimi në këtë qeveri. Megjithatë, në qeverinë e kaluar, në të cilën Blloku i 14 Marsit nuk ishte pjesë, nuk e mohoj se ky problem ka qënë objekt i ofertave si rezultat i mospërputhjeve në qëndrimet politike.

Kjo është një gjë shumë e rëndësishme. Ka tregues shumë të rrezikshëm, madje edhe në nivelet financiare, ekonomike, sociale, si dhe nënivelin e sigurisë.Ndoshta çështja e sigurisë është më pak e rrezikshme në krahasim me çështjet sociale, financiare, dhe ekonomike.Çështja e sigurisë mund të kontrollohet në një mënyrë apo një tjetër me anë të ushtrisë dhe forcave të sigurisë dhe me anë të forcave politike për çfarëdo shkelje. Prandaj, puna e sigurisë mund të zgjidhet. Megjithatë, pasojat e tjera janë serioze dhe të rëndësishme.

Gjatë diskutimeve të herë pas herëshme, disa i mëshojnë ndërtimit të kampeve. Disa forca në Liban janë kundër ndërtimit të kampeve edhe pse aktualisht ka kampe, por nuk janë zyrtare. Hapja e kampeve mund të na sjellë disa rreziqe, përfshirë edhe zhvendosjen e kampeve në bazat ushtarake për opozitën siriane, siç ka ndodhur në vende të tjera si Turqia, Jordania dhe në vende të tjera. Kjo do të përbënte një rrezik për sigurinë kombëtare. Ka një ndarje në Liban në qëndrimin ndaj opozitës.

Ndër rreziqet e tjera është edhe transformimi i tyre në kampe të përhershme. Ajo që na bën të shqetësohemi për këtë janë deklaratat e fundit. Disa ambasada dhe disa palë, madje kanë folur për mundësinë apo për supozimin e marrjes së nënshtetësisë së sirianëve nga vendet ku kanë emigruar. A mund ta tolerojë Libani këtë? Ata që kanë sugjeruar një ide të tillë mendojnë në këtë mënyrë. Kjo është e vërtetë, pasi mentaliteti i tyre dhe mënyra se si i menaxhojnë punët në rajon e tregon këtë.

Sipas pikëpamjes sonë, problemi kryesor tek e fundit është ana logjistike – dmth gjetja e strehimit. Libani mund t’i tolerojë përkohësisht emigrantët.

Shumë prej këtyre emigrantëve po jëtojnë në shtëpi që i kanë marrë vet me qera, ose i kanë marrë të tjerët për ta. Të tjerët jetojnë në kampe. Problemi kryesor akoma mbetet financimi – dmth, furnizimi i Libanit me ndihmën e nëvojshme që do t’ia mundësonte një strehim të pranueshëm për emigrantët sirianë në rajone të ndryshme të Libanit si dhe plotësimi i nevojave të tyre deri sa tëgjëndet një alternativë tjetër – për të cilat në mund të flasim.

Pra, prania e emigrantëve sirianë në rajone të ndryshme të Libanit dhe gjetja e strehimit, qoftë kur i marrin vetëm me qera, apo kur i marrin të tjerët për ta, është realitet. Kjo po ndodh tani në veri. E di që ka shumë shtëpi në Bekka, në të cilat tani jetojnë emigrantë sirianë. Në jug gjithashtu, janë gjëtur shumë strehime. Problemi kryesor është financimi. İdeja e kampeve është gjithmonë kontroverse, dhe ka rreziqe që ne nuk mund t’i marrim përsipër. Nuk duhet të thjeshtëzojmë këtëçështje.

Tani, këto janë disa zgjidhje alterative dhe kjo ka nevojë për bashkëpunimin e qeverisë libaneze dhe qeverisë siriane. Besoj se qeveria siriane e ka treguar vullnetin e saj të mirë për të bashkëpunuar për këtë në shumë raste. Ambasadori sirian në Liban, Ali Abdul Karim kishte informuar disa politikanë në Siri në lidhje më këtë. Tani ka disa zona në Siri që janë të sigurta. Në shumë zona ka pajtime. Rastet e luftëtarëve që kanë luftuar në tre vitet e fundit tani po zgjidhen. Këta luftëtarë, të cilët kanë qënë të vendosur në periferi të Damaskut, qytetin e Homsit, provincen e Homsit, Alepo, apo në zona të tjera, tani janë më familjet e tyre në këto qytete dhe zona.

Mendojmë se kushtet e familjeve të këtyre emigrantëve janë më pak serioze se sa të atyre luftëtarëve. Duke marrë si shembull rrethinat e Damaskut, ne shohim se ka raste ku qytete të tëra janë siguruar, ashtu si në Homs. Prandaj, është e mundur që me anë të bashkëpunimit dhe përpjekjeve të zyrtarëve libanezë dhe atyre sirianë dhe bashkëpunimit mes dy vendeve, rastet e familjeve të shumë e migrantëve mund të zgjidhen. Mund të ofrohet siguri dhe kështu ata mund të kthehen në fshatrat, qytete dhe vendete tyre. Nëse shtëpitë e tyre janë shkatërruar apo shembur si rezultat i luftës, mund të ndërtohen kampe brënda territorit sirian. Kjo është një zgjidhje e logjikshme dhe e pranueshme. Mendoj se disa politikanë do të thotë se ata kanë frikë të kthehen. Megjithatë, a është gjëndja e tyre më e keqe se e atyre që kanë luftuar këto tre vjet, e që janë zgjidhur rastet e tyre në qytete të ndryshme? kjo është zgjidhja më e logjikshme.

 

Sajjed Nasrallah: Në lidhje me imponimin e ndërtimit të shtetit

As-Safir: Fenomeni i përhapjes së armëve nëçdo fshat dhe qytet libanez, siç po ndodh sot, a i shërbën rezistencës apo jo?

Nasrallah: Përhapja e armëvë në fshatrat dhe qytetet libaneze është një problem i vjetër. Ka ekzistuar që përpara Hezbollahut (dhe lëvizjeve islamike në përgjithësi). Madje, ke ekzistuar përpara ardhje së rezistencës palestineze në Liban. Pasi ka pasur disa që e kanë fajësuar për përhapjen e armëve.

Armët kanë ekzistuar në fshatra dhe qytete që para dhjetra viteve. Kontrollimi i  këtyre armëve është shumë i rëndësishëm, pasi i shërben idesë së rezistencës, gjithashtu sigurisë shoqërore si dhe sigurisë kombëtare. Gjithashtu kufizon humbjen e jetëve të libanezëve në të gjitha nivelet.

Besoj se rruga për ta arritur këtë nuk është me ç’armatosjen e libanezëve, pasi kjo është jo realiste. Madje edhe në një nga sesionet e dialogut kombëtar iu shtrua kjo pyetje politikanëve, të cilët gjithmonë e ngrenë zërin kundër. Mbështetësit e tyre nuk duan armë në shtëpitë e tyre? përgjigjia është e qartë.

Prandaj, zgjidhja e këtij problemi nuk është heqja e armëve nga shtëtpitë e libanezëve. Zgjidhja është imponimi i respektimit të shtetit. Kur shteti respektohet dhe forcat e armatosura kanë një prezencë paqësore, dhe kur të kërkuarit dhe të dhunshmit arrestohen, e po ashtu edhe hajdutët, grabtësit dhe agresorët, këto armë padyshim, do të jenë nën kotroll.

Megjithatë, nëse të gjitha këto shkelje mbulohen dhe shteti nuk merr përgjegjësitë që i takojnë, atëherë këto armë do të përbëjnë kërcënim. Por, nëse shteti i merr përgjegjësitë e veta, nuk besoj se këto armë do të përbëjnë ndonjë kërcënim apo problem. E rëndësishme është që shteti të marrë përgjegjësitë e tij. Plani i sigurisë, vendimet e qeverisë dhe mbulimi i këtij plani nga forcat e ndryshme politike janë hapa të rëndësishëm në këtë drejtim.

As-Safir: A e dëmtojnë lëvizjen akuzat se Hezbollahu ka interes në dëmtimin e institucioneve dhe krijimin e vakumit?

Nasrallah: Kjo e dëmton rezistencën. Rezistenca është një fuqi mbrojtëse për Libanin si dhe një fuqi çlirimtare. Si rrjedhojë, ku ka një shtet, qeveri dhe institucione ne Liban që vëzhgojnë të gjitha punët e kombit dhe të libanezëve në nivel politik, ligjor, sigurie, social, ekonomik, financiar dhe nivel jetësor, ky do të ishte një shërbim i madh për rezistencën.

Në idenë e saj të përgjithshme, rezistenca nuk është vetëm një forcë ushtarake. Duhet një shoqëri e fortë që rezistenca të mund të kryejë misionet e saj. Papunësia, varfëria, lufta e brendshme, kundërtimet e brendshme, përplasjet sporadike në këtë rrugë, apo në atë lagje, dhe armiqësitë e brendshme, ndikojnë në projektin e rezistencës.

As-Safir:  Shkelqësia juaj! Në vitin 2006 ju thatë se është me e lehtë të kesh një shtet të padrejtë se sa mos të kesh shtet fare.

Nasrallah: E mbroj atë që kam thënë në vitin 2006. Në jemi seriozë në kërkesën për të ndërtuat shtetin dhe në marrjen e përgjegjësive nga shteti. Ne nuk jemi zëvendësues të shtetit në asnjërast. Edhe në lidhje me rezistencën, e përsëris atë që kam thënë më 22 dhjetor të vitit 2006 në ceremoninë e Fitores Hyjnore në Dahiyeh: kur shteti ynë të jetë i aftë dhe i fortë e të ketë mundësi të mbrojë Libanin, ne të rezistencës do të kthehemi në shkollat, univeristetet dhe institucionet tona fetare. Kjo është strategjia mbrojtëse për të ardhmen. Nuk ka zgjidhje tjetër. Dhe ne e mbështesim këtë.

Përkundrazi, të gjitha akuzat janë të pabaza. Dihet se në Liban ne jemi ata që bëjnë më shumë lëshime në interes të gjetjes së një marrëveshjeje dhe për formimin e një qeverie.

As-Safir:  A është e vërtetë se shteti aktual ju përshtatet ju më shumë se një shtet i fortë jo sektar?

Nasrallah: Më intereson më shumë një shtet i fuqishëm dhe një shtet i së drejtës që i trajton në mënyrë të barabartë të gjithë qytetarët e vet, pavarësisht nga përkatësia sektare apo rajonale. Sa i përket një shteti jo sektar, shtet sektar, një shtet qytetarë apo një shtet human, kemi pasur shumë diskutime. 

Ne mbështetëm anulimin e sektarizmit politik. Kemi bërë thirrje për vendosjen e një shteti jo sektar

Megjithatë, më vonë pamë se kjo çështje ka shkaktuar problem te shumica e libanezëve, sidomos të pjesa më e madhe e të krishterëve – nuk po them te të gjithë të krishterët. Disa të krishterë duan heqjen e sektarizmit politik, pavarësisht nga rreziqet që mund të ketë.

Megjithatë, në vazhdim pamë se në fakt, shumica e të krishterëve nuk bien dakord për këtëçështje dhe se ata kanë frikë dhe janë të shqetësuar.

Pradaj, mendoj se duhet t’i kemi parasysh këto frikëra. Kështu që, askush nuk duhet të marrë hapa të nxituar në këtë drejtim. Nëse nuk duam të flasim teorira, por të merremi me status quo-n në vend. Atëherë faktët nuk e tregojnë një mundësi të tillë, as tani e as në të ardhmen. Prandaj, prioriteti tani është ndërtimi i shtetit dhe institucioneve. Asambleja dhe marrëveshja e libanezëve edhe nëse bëhet mbi një sistem sektar – deri sa të arrijmë në një fazë ku të ketë siguri dhe stabilitet në Liban... deri sa ne të arrijmë minimumin e zgjidhejve të problemevve të tanishme në Liban. Hapjen e libanezëve me njëri-tjetrin; dhe minimumin e zgjidhjes së frikërave të tanishme. Prandaj, duhet një zgjidhje.

Dy vjet më parë, kam folur për një konferencë përbërëse. Deri më tani, edhe pse ideja më vonë u tërhoq,  ka ende njerëz që e mbështesin atë. Javën e kaluar, dikush e mori platformën mbi konferencën. Kjo shpreh thellësinë e frikës dhe të shqetësimit që ushqejnë disa klasa në Liban.

 

Sajjed Nasrallah: Situata nuk ndihmon në zhvillimin e regjimit

As-Safir:  Të gjithë kanë frikë? Nga çfarë? A është konsumuar marrëveshja e Taifit? 

Nasrallah: Të gjithë janë dakord se ka probleme dhe merren me to në varësi të rrethanave; por, ende qëndrojnë larg dialogut. Për më tepër, duke folur për zhvillimin e Marrëveshjes së Taifit e jo për emëruesit. Kjo çon në një pabesi politike – e kjo është problem – kjo ndodh edhe në mesin e disa forcave të mëdha politike. Ky është një problem i vërtetë. Në mënyrë që të mos të mos akuzoheni për pabesi politike – në të gjitha rastet, ju duhet t’i përmbaheni angazhimeve tuaja të Marrëveshjes së Taifit. Nëse ju thoni:” Nuk ta Zot tjetër përveç Allahut,” ju do të akuzoheni për pabesi.

Për shkak të ndikimit nga politika rajonale, problemi i politikës libaneze është larg zgjidhjes së vërtetë. Sepse i gjithë rajoni është në tension, i shqetësuar, në konflikt dhe është duke shkuar drejt horizonteve të paqarta. Forcat politike në Liban po preken dita ditës. Ky është një faktor shtesë që tregon se për momentin nuk është koha për një zgjidhje të vërtetë. Vërtetë, libanezët po humbasin kohë, por kushtet tani janë të pafavorshme.

As-Safir:  A po mbulon Hezbollahu ndonjë rast korrupsioni në Liban?

Nasrallah: Hezbollahu nuk mbulon asnjë rast korrupsioni në Liban. Hezbollahu i bën thirrje autoriteteve gjyqësore që të marrin të gjitha përgjegjësitë e veta në ndjekjen dhe luftimin e të gjitha rasteve të korrupsionit. Ato që mund të thuhen për Hezbollahun se po mbron apo po parandalon – asnjëra nuk është e vërtetë.

As-Safir:  Po në lidhje me ilaçet e skaduara?

Nasrallah: Ne jemi një parti e madhe. Kemi me dhjetra e mijëra anëtarë të Hezboollahut. Për më tepër, Hezbollahu ekziston që prej 32 vjetësh. Le të na gjëjnë një anëtarë të Hezbollahut qëështë i përfshirë në korrupsion. Për 32 vjet, në mesin e mijëra anëtarë, ka pasur vetëm një rast me ilaçet e skaduara, për të cilin ju po pyesni.

Megjithatë, për përsonin në fjalë, ministri Muhamed Fneish, bëri një deklaratë ku tha se ne marrim përsipër të gjithë përgjegjësinë dhe se njërëzit e përfshirë tani janë në burg. Ai nuk u mbulua nga askush, kur ndërkohë në vend ka falsifikime të mëdha. E megjithatë, kur ai njeri u akuzua dhe doli fajtor, u burgos. Ai tani është në burg. Ky është një precedent.

A ka ndodhur ndonjëherë që kur vëllai, apo ndonjë i afërm i një ministri në ndonjë qeveri të mëparshme libaneze është akuzuar për shkelje të ligjit, ministri të dalë me një deklaratë? Madje, ai vetë e dorëzoi vëllain e tij në gjykatë. Nuk mbaj mend që një gjë e tillë të ketë ndodhur më përpara. Nuk di një precedent të tillë. Kjo do të thotë se Hezbollahu nuk mbulon asnjë korrupsion. Është e pamundur që Hezbollahu të mbulojë ndonjë rast korrupsioni.

As-Safir: Është thënë se Hezbollahu do të mundej nëse korrupsioni do të gjënte vend te ju.

 

Nasrallah: Hezobllahu është  i vendosur të mbrojë rradhet e tij nga korrupsioni. Prandaj, ne jemi të vendosur në trajtimin e kësaj çështjeje.

 

Sajjed Nasrallah: Ne e kemi rrëzuar idenë se Izraeli është një ushtri e pamposhtur

As-Safir: A ka humbur Hezbollahu një shans nëçlirimin e vitit 2000 dhe në fitoren e vitit 2006 në lidhje me botën arabe?

Nasrallah: Sidomos pas [fitores së vitit] 2006, disa miq trajtuan disa pika me mua. Kishin disa ide në kokë, të cilat ata i shprehën duke thënë se Hezbollahu mund të jetë një tjetër Xhamal Abdul Naser... Na thanë: Ju të Hezbollahut si lëvizje mund të luani një rol në nivelin e vendeve të botës arabe. Kjo u tha edhe nga miq të tjerë gjithashtu.

Nuk kam asnjë iluzion në lidhje me këtë. U thash atyre se kjo nuk është e vërtetë. Ky është një kahasim jo real. Në fakt, është një krahasim emocional.

Ata e kishin fjalën për një lider të madh arab – Xhamal Abdul Naser, presidentin e shtetit të madh arab. Ai shtet përfshin gjysmën e arabëve.Është një shtet me aftësi, ushtri dhe shumë aftësi të tjera. Miqtë tanë po bëjnë një krahasim të pasaktë. A ka qënë kjo rezistenë udhëheqësja e Libanit?  Përsëri krahasimi nuk do të ishte i saktë. Po nëse flasim për një parti qëështë pjesë e popullit të Libanit? Nuk ka pika ngjashmërie. Hezbollahu nuk është një shtet. Libani nuk është një shtet i madh rajonal, apo një shtet që ka kapacitete të mëdha materiale dhe njerëzore.

E gjithë puna është se vlera morale e Hezbollahut i ka kaluar kufijtë për shkak të arritjeve të vitit 2000 dhe vitit 2006.

Hezbollahu respektohen gjithandej në botën arabe dhe islame, sepse refuzon një ide fikse dhe paraqet një shembull.

Ata kanë punuar për këtë ide për rreth 40 a 50 vjet. Sipas kësaj ideje, Izraeli ështënjë ushtri e pamposhtur dhe se ne nuk kemi zgjidhje tjetër përpos negociatave, marrëveshjes së paqes dhe lëshimeve. Hezbollahu e refuzon këtë ide.

Kjo është e gjithë historia. Vlerësimi ynë në botën arabe dhe islame nuk e tejkalon respektin. Për sa i përket administratës  dhe aftësive të Hezbollahut për të bërë ndryshime në botën arabe, shtetet arabe dhe te popujt arab; dhe se mund të ndërhyë këtu apo atje për të ndryshuar balancat, kjo është e pamundur. Kjo është e kuptueshme dhe nuk ka nevojë për diskutime.

(Disa thanë me mirësi: Abdul Naseri e dërgoi ushtrinë e tij në Jemen, ndërsa ju e dërguat në Siri. Sajjed Nasrallahu u përgjigj aty për aty: Siria është diçka tjetër. Pastaj vazhdoi përgjigjen e mëparshme duke thënë: )

Pra aftësitë njerëzore dhe financiare nuk e mundësojnë këtë.  Hezbollahu ka humbur sepse nuk besoj se ka pasur ndonjë shans që në fillim. ideja jonë ishte fitimi i respektit në interes të përmirësimit të kulturës së lëvizjes në botën arabe dhe islame.

Këtu shihet hapja ndaj forcave kombëtare dhe islamike. Ne nuk ndërhyjmë në anën tjetër. Cila është ideologjia e tyre? cili është mentalitetit i tyre? Cila është politika e tyre e brendshme? Nëse ata janë kundër Izraelit, atëherë ne i zgjerojmë marrëdhëniet me ta.

 Për shembull, në vitin 2000 filloi intifada në Palestinë. Shpërtheu tre muaj pas çlirimit. Ishte ndikuar nga çlirimi në frontin libanez.

Në Palestinë, ka pasur mundësi që Hezbollahu të kishte një fraksion të xhihadit, i cili mund t’i trajnonte, armatoste, financonte dhe ta shikonte si zgjatjen e vet në Palestinë. Shumë njerëz folën me mua përsonalisht në lidhjeme këtë. Disa të rinjë palestinezë u shfaqën në televizione satelitore dhe thanë: ne kemi besim te ju; i besojmë partisë suaj dhe duam të punojmë me ju në mënyrë të dretpërdrejtë.

Ne refuzuam, pasi nuk e mbështesim këtë ide aspak, sepse ishte një ide e gabuar. Nëfakt, kjo nuk i shërben levizjes pasi shton ndarjen mes palestinezëve. Këta njerëz nuk kanë nëvojë për ndarje të reja. Përkundrazi, ata kanë nëvojë që këto grupe të bashkohen. Si pasojë ka grupe islamiste dhe kombëtare. Kushdo që dëshiron të ofrojë ndihmën e tij, mund të bëhet pjesë e këtyre grupeve, të cilat tashmë ekzistojnë si grupe rezistence prej kohësh e që kanë historitë e tyre dhe janë të përhapur gjerësisht.

Në fakt, Hezbollahu edhe për vendet më të afërta për të cilat shqetësohet, nuk mund të diskutojë për çdo gjë. Me përjashtim të Izraelit dhe Palestinës. Ata janë të domosdoshëm për ne, pasi ne themi se Hezbollahu është një rezistencë kundër pushtimit izraelit dhe planit izraelit. Ne nuk kemi formuar një fraksion në Palestinë. Ne nuk kemi një marrëveshje me miqtë tanë  palestinez, [dmth] që të duam të jemi udhëheqësit ePalestinës, apo të popullit të Palestinës, apo të rrugëve të Palestinës. Është e pamundur që ne të mendojmë për një projekt të kësaj shkalle në nivelin e shteteve arabe. Për këtë arsye krahasimi në këtë rast është jasht vendit.

Po, ne kemi fituar një respekt të madh. Nëse diskutojmë rreth situatës së Hezbollahut në të kaluarën dhe sot, kur flamujt dhe fotot e Hezbollahut ngriheshin lartë, tani nuk ndodh më kjo. Kjo ndodhi kur ne mbajtëm qendrimin tonë ndaj Sirisë dhe jo në momentin kur ndërhymë ushtarakisht në Siri.

Siria për ne është diçka tjetër. Megjithatë, nuk ishte e pranueshme që ne të merrnim një qëndrim politik ndaj Sirisë. Kur bëmë thirrje për një zgjidhje politike, për dialog mes opozitës dhe qeverisë, për një dialog politik dhe për reforma, ne u përjashtuam sepse ishim kundër projektit për të cilin të gjitha palët kishin rënë dakord, me qëlllim eliminimin e Sirisë.

Këtu duhet d’i shohim gjërat me kujdes. Unë them se nuk është populli që po na shtyn ne në botën arabe; por janë disa nga aleatët dhe forcat politike. Me kalimin e kohës qëndrimi i popullit po ndryshon. Sipas pikëpamjes sime dhe informatave që kam, kontakteve dhe me anë të disa delegacioneve që kanë vizituar disa vende arabe, qëndrimi i popujve arab tani po ndryshon në mënyrë të qartë.

Kritikat që u bënë ndaj nesh nuk ishin pse ne shkuam të luftojmë në Siri. U kritikuam pasi ne duhej të mbanim qëndrim kundër regjimit të Bashar al-Asadit që në ditën e parë. Në interesin e kujt do të kishte qënë kjo? Në interes të projektit të kujt? Kjo nuk është e rëndësishme. Supozohej se ne duhej të mbanim qëndrim në interesin e tyre.

Më pas, ndërhyrja ushtarake i shtoi kritikat ndaj qëndrimit tonë. Në fakt, ndërhyrja ushtarake ishte një detaj; sepse problemi me ne ishte në qendrimin politik.

As-Safir: Çfarë mund të bëhet në nivel kombëtar?

Nasrallah: Besoj se jemi në një fazë të domosdoshme që nuk mund të ndalet. Edhe nëse ka një lider të nderuar e të respektuar për kombin, situata që po përjetojnë disa vende të tjera do të vazhdojë për një periudhë kohorë të caktuar.

Nëse duam t’i japim përparësi gjërave, atëherë përparësia është zvogëlimi i humbjeve.Këtu po flas për ato vende arabe dhe islame, apo për çdo kënd që ka mundësi të ketë ndikim në një mënyrë apo një tjetër.

Për shembull, nëse Iraku shkon drejt ndarjes, atëherë kushdo qëështë në gjëndje të këtë ndikim kundër ndarjes së Irakut duhet të bëjë të gjitha përpjekjet e mundshme. Nëse Irani mund të japë ndihmen e vet, atëherë do të ishte mirë.

E njëjta gjë vlen edhe për Sirinë. Duhet të kërkohet që Siria të mos shkojë drejt ndarjes.

Rasti i Jemenit është shumë serioz. Ne nuk jemi për ndarjen e Jemenit. Tani, nëse Jemeni do të bëhej një shtet i bashkuar, apo dy shtete që përbëjnë dy provinca, kjo do të ishte e mundur, edhe pse mund të jetë pak e rrezikshme. Gjithsesi, është më mirë se të ndahet Jemeni në dy apo tre shtete “jemenase”, çka është shumë e rrezikshme.

Prandaj, përparësi tani është zvogëlimi i humbjeve dhe ndalimi i shpërbërjes. Ështëi ngjashem me një ekuacion ushtarak. Hapi i parë që agresori duhet të ndërmarrëështë mbrojtja e zonës ekzistuese, në mënyrë që të mos humbasë më shumë tokë. Më pas do të mendoj si të rifitojë atë që ka humbur. E njëjta gjë vlen edhe për politikën.

Kjo kërkon shumë përpjekje. Në disa raste, qetësia arrihet duke kujtuar shtetet që janë shkatërruar. Po ngrihen zërat në ato shtet, të cilat nuk janë rrënuar akoma. Po ngrihen zëra në ato vende ku nuk ka kolaps të shtetit apo të shoqërisë. Nëse është e mundur të ndikohet me forcë, atëherë duhet bërë.

Prandaj, ajo që kërkohet tani është zvogëlimi i humbjeve dhe  ndarjes, zvogëlimi i kaosit dhe shmangja e përhapjes së trazirave në vendet e tjera. Prioritet tani është stabiliteti, duke bërë thirrje për qetësi dhe reforma, pasi konfrontimi mund të na çojë në ndarje të vendit.

Pika e dytëështë bashkimi i pjesëve.

Mund të ketë një mentalitet për raprezalje dhe hakmarrje, dhe akuzimi i njëri-tjetri si përgjegjës për qëndrimet që kemi marrë tre vitet e fundit. Akuzat e ndërsjellta bëhen në kuadër të një garë që po bëhet akoma. Kjo mbulon të gjithë pjesën e Libanit, Palestinës dhe të gjithë rajonin... Nëçdo vend ka pjesë që mund të bashkohen, por duhet të merret nisma për ta bërë këtë.

Në këtë kontekst, nëse dotë pyetësha  nëse e mbështes një bashkëpunim Iran-Saudi, unë do të thoja se e mbështes një afrim të tillë, edhe pse jam i bindur se Arabia Saudite ka pasur një rol shumë negativ në atë që ka ndodhur e vazhdon të ndodh në botën arabe dhe islame në botë. Gjithashtu ka një rol të madh në atë që po ndodh, për shkak të përshtatjes dhe promovimit të ideologjisë së saj.

Megjitharë, me gjithë të kaluarën dhe të tashmen, afrimi i Arabisë Saudite me Iranin dhe afrimi i Iranit me shtetet e Gjirit Persik do të ishte i dobishëm.

Sa i përket forcave politike, kthimi i tyre në bisedime dhe rishikimi është i favorshëm edhe nëse vizionet ndryshojnë. Kjo për shkak se riorganizimi i diferencave në bazë të mirëkuptimit rreth përparësive dhe sheshimi i mosmarrëveshjeve do të na ndihmonte drejt zvogëlimit të armiqësisë, urrejtjes dhe divergjencave. Duhet të bëhen të gjitha përjekjet.

Besoj se duke ndjekur këtë rrugë, gjërat do të zgjidhen në një, dy, tre, apo katër vjet, në bazë të ligeve të historisë dhe përvojave të shoqësisë njerëzore. Nuk po thur poezi. Në fakt, në skutat e këtyre vuajtjeve ndërgjegësimi bëhet më i madh. Përvoja akumulohet. Bindja do të arrihet dhe kjo do të jetë ndryshe nga ç’ishte tre vjet më parë. Megjithatë, kërkon kohë deri sa ne të largohemi nga situata që po jetojmë tani.

Unë nuk mund të profetizoj për të ardhmen, sepse ndryshimet ndërkombëtare janë shumë shumë drastike.

Ju mund të më pyesni se çfarë mund të ndodhë në botën arabe në vitet e ardhshme. Çfarë mund të bëjmë për këtë? Megjithatë, pyetja e saktë është: Për ku po lëviz bota? Për ku është drejtuar Europa?Për ku po lëvizin SHBA-të? Situata është e hapur për të gjitha mundësitë dhe do të këtë pasoja të mëdha në rajonin tonë.

Nëse çdo njeri besnik në këtë vend, qoftë ai zyrtar, intelektual, politikan, parti, rezistencë, apo ndonjë pozicion tjetër bën çdo gjë qëështë e mundur, ne mund të jemi në gjendje të zvogëlojmë humbjet dhe të pakësojmë armiqësitë.  Këtu nuk po flas për gjëra imagjinare. Është detyra e secilit që ta arrijmë këtë. Nuk ka rëndësi nëse do të ketë sukses apo jo.

Sajjed Nasrallah: Kërcënimi “tekfirist” dhe Izraeli  

As-Safir: Në kënvështrimin e Hezbollahut kërcënimi tekfirist dhe ai Izraelit janë të lidhur. Kur flisni për Sirinë, duke parë atë që fsheh Izraeli, a do të thotë kjo se kërcënimi tekfirist vjen përpara atij izraelit?

Nasrallah: Për mua, kërcënimi tekfiris nuk vjen para. Përkundrazi ata janë të njëjtë, më saktë përkojnë, pasi ne nuk mund të themi se kërcënimi tekfirist është shtyrë. Tekfirizmi ka qënë gjithmonë një kërcënim, megjithatë, sipas nesh ai është shtyrë.

Për shembull, në Irak ishte një kërcënim i madh. Ayman Zawahiri thotë se ata kanë kryer në Irak 4 mijë operacione martirizimi, siç i quan ai. Mbi 3900 operacione nuk kanë qënë kundër amerikanëve. Supozojmë se 100 operacione kanë qënë kundër amerikanëve, edhe pse unë nuk besoj se ka pasur një numër kaq të lartë, atëherë shumica kanë qënë kundër shijave, sunive, kristianëve, kurdëve dhe anëtarëve të tjerë të popullit iraken.

Pyet Xhematul-Islamijah në Liban (dega libaneze e Vëllazërisë Muslimane) në lidhje me vëllezërit e tyre në Irak të Partisë Islamike të Irakut (e cila është degë e Vëllazërisë Muslimane). Jam takuar me udhëheqësit e tyre dhe më kanë thënë se shumë prej ushëheqësve dhe kuadrove të Partisë Islamikë janë vrarë nga Al-Kaeda me anë të operacioneve vrasëse.

Për më tepër, Al-Kaeda ka vrarë një numër të madh dijetarësh suni dhe shiit. Ndoshta ka vrarë më shumëudhëheqës suni se shija.

Kërcënimi tekfiris ka çuar në një katastroë në Irak. Cili është problemi tani në Irak? Shpërthimet dhe sulmet vetëvrasëse.

Cili është problemi tani në Afganistan? Kush e vrau udhëheqësin e lartë të Xhihadit Afgan? Lëvizjet islamike janë krenare për xhihadin afgan kundër Bashkimi Sovjetik.

Ahmad Shah Masoud u vra me anë të një sulmi vetëvrasës të kryer nga Al-Kaeda me pretekstin se ai ishte një lider ushtarak. Po presidentin Rabbani, i cili po luante rolin e ndërmjetësit për pajtimin mes qeverisë afgane dhe talebanëve? Ata e vranë edhe atë gjithashtu.  

Ata përbëjnë një kërcënim serioz në Pakistan dhe Somali. Ata përbëjnë kërcënim kudo ku janë. Megjithatë, në Liban ata nuk ishin një kërcënim direk në fillim. Tani, ata përbëjnë një kërcënim direkt. Kur flas për Libanin, e kam fjalën për Libanin dhe Sirisë si një problem i vetëm.

Kështu që, ne e shohim këtë kërcënim si real, aktual dhe si një kërcënim të përditshëm, ashtu siç e shohim Izraelin si një kërcënim real, të vërtetë, aktual dhe të përditshëm.

Kërcënimi izraelit është një kërcënim ekzistencial. Izraelitët për momentin janë të penguar. Megjithatë, ata e kanë aspiratë dhe ky është akoma projekti i tyre për të ardhmen. Edhe këto grupe tekfiriste përbëjnë një kërcënim ekzistencial.

Në vitin 2006, të dhënat na treguan se qëllimi i luftës ishte arritja e ndryshimeve demografike në të gjithë vendin.  Ky është mentaliteti i vërtetë i këtyre grupeve: shfarosja e tjetrit.

Kështu që, nuk e vë kërcënimin tekfirist përpara atij izraelit. Megjithatë, sot, them se ka dy kërcënime të vërteta, serioze, të rënda, ekzistenciale, dhe ato duhen ballafaquar.

As-Safir:  Cili është vlerësimi juaj i madhësisë së kësaj tendece në Siri dhe Liban?

Nasrallah: Askush nuk ka informata për këtëçështje. Disa shtete rajonale kanë informata, por janë të paplota pasi secili shtet i ka ofruar lehtësime këtyre qytetarëve, apo duke u ofruar ndihmë atyre. 

Europianët kanë shifra, për shkak se çdo shtet e di numrin e qytetarëve të vet me anë të sondazheve. Megjitahtë, kush i numëron ata që vijnë nga shtetet arabe? Nuk ka një shifër të saktë. Megjithatë, mund të thuhet se ka disa dhjetra mijëra të huaj, jo siranë.

As-Safir:  A ka ndonjëvend për ata që janë në Liban, përderisa ata kanë shkuar në Siri?

Nasrallah: Edhe në Siri po shihet me kalimin e kohës se as ata nuk kanë vend atje. Në të gjthë botën arabe dhe islame, madje edhe kur flasim për muslimanet suni, ata nuk e tolerojnë këtë fanatizëm dhe ekstremizëm – kjo është një veçori për të gjithë sunitë. Unë dyshoj në ekzistencën e një mjedisi inkubator. Kur këto grupe janë të angazhuar në një atmosferë të caktuar, gjërat bëhen lëmsh, siç po ndodh në Siri. Kur disa shtete i punësuan këto grupe, shqetësimi i tyre i vetëm ishte se kush do të merrte armët e të luftonte kundër regjimit në Siri. Ata nuk pyetën nëse janë nga Al-Kaeda, selefi, nga Vëllazëria Muslimane, sufij, nacionalistë, apo sekularë. Ata nuk e kishin problem.

As-Safir: A mund të themi se ata përdorën ekzistencën e këtij regjimi në Siri për t’i rekrutuar dhe mobilizuar ata? 

Nasrallah: Kjo është e lehtë; kudo mund të gjëndet një pretekst. Kur njerëz me një mentalitet të tillë ndryhojnë nga ju, atëherë nëse jeni një alevi, ata thonë se po luftojnë kundër nusajrive; nëse jeni shia, thonë se po lufotjnë kundër rafidive, nëse jeni suni, thonë se po luftojnë kundër tiranëve mosbesimtarë. Për ta është e lehtë t’i akuzojnë të tjerët për apostazi dhe ateizëm. Tani, Shteti Islamik i Irakut dhe Shamit e ka akuzuar Frontin Islamik për apostazi dhe ateizëm, dhe e kundërta. Të dyja grupet i përkasin të njëtit mentalitet, të njëjtit sekt, të njëjtës rrugë dhe të njëjtës organizatë.

Është e lehtë të gjesh pretekste nëçdo kapm.

Po pres për rolin e regjimeve arabe në këtë përspektivë. Unë besoj se qëndrimi i fundit saudit është shumë e dobishëm, për shkak se ky mentalitet vjen nga atje. Financohen nga ajo dhe fetvatë lëshohen nga atje. Pra, nëse burimi për disa arsye merr një qëndrim, të paktën, do të ketë më shumë mundësi për të ndaluar rrjedhën e parave, të ndryshohen fetvatë dhe të ndryshohen fjalimet mediatike dhe fetare.

 Në këndvështrimin tim, atmosfera sunite nuk është një mjedis inkubator për grupet tekfiriste. Edhe në Liban, numri i këtyre grupeve në mesin e sunive është shumë i kufizuar. Nëse mbahen zgjedhjet, numri i tyre i saktë do të dalë. Megjithatë, këto grupë u morën në punë. Disa i shfrytëzuan këto grupe, i financuan, i mbrojtën hapën media për ta dhe i punësuan në mënyrë që të arrijnë qëllime të caktuara. Kështu, këto grupe tani janë të shqetësuara për shkak të qëndrimit saudit dhe qëndrimit të tij ndaj Libanit. Pra, nëse këto grupe do të kishin një mjedis inkubator, atëherë do të ishin shumë të shqetësuar.

Kjo tendencë e tekfiristave nuk ka të ardhme në botën arabe, sepse nuk kanë një projekt.

As-Safir: Pa përmendur emra – nëse regjimi ndryshon, çfarë duhet të kërkojnë njerëzit?

Nasrallah: Ata duhet të kërkojnë drejtësi, të luftojnë analfabetizmin, të sigurojnë ushqimin, duke zgjidhur krizen e papunësisë, si dhe të kërkojnë siguri. E njëjta gjë vlen edhe për qëndrimin kombëtar. Ata duhet të kërkojnë një qëndrim kombëtar të pranueshëm, për të mos thënë një qëndrim të avancuar. 

Kjo tendencë nuk ka një projekt apo një përgjigje. Kështu që, unë me vendosmëri them se nuk ka për të pasur një ekzistencë të gjatë në botën islame, me përjashtim të punësimeve rajonale dhe atyre ndërkombëtare dhe investimeve. Ata nuk kanë një mjedis inkubator dhe nuk kanë një të ardhme, sepse nuk kanë një projekt.

Sajjed Nasrallah: Palestina është kauza jonë. Rezistenca nuk është sektare 

As-Safir: Cili ishte thelbi i fjalimit “ne shiitët nuk e dorëzojmë Palestinën”?

Nasrallah: Ky fjalim përmban dy mesazhe. Ky mesazh ishte për vetë shiitët, të cilët po përpiqen të terrorizojnë dhe provokojnë dhe të sjellin shqetësime në shumë vende islame dhe arabe, duke i shënjestruar ato me bomba dhe sulme vetëvrasëse, për të ndryshuar identitetin e armikut, sipas tyre.

Kështu që, si pasojë ata po përpiqen t’i mbajnë ata larg Palestinës dhe kauzës së saj. Për më tepër, ata po përpiqen të gjëjnë barriera psikologjike mes tyre dhe palestinezëve, popullit të Palestinës dhe kauzës palestineze.

Mësazhi tjetër është për ata që duan ta mbajnë këtë seksion të botës arabe dhe islamelarg kauzës palestineze. Është për ata që duan të na thonë: ju nuk keni punë me Palestinën; Palestina dhe kauza e saj janë për një grup të caktuar njerëzish, apo për një sekt të caktuar të umetit islam.

Dua t’u them atyre me anë të këtij mesazhi; na akuzoni për çfarë të doni. Na përshkruani si t’ju pëlqejë. Gjenocidi që po ndodh në disa vende islame nëpër botë nuk do të na ndalojë kurrë nga shqetësimi për kauzën palestineze, të cilën ne e mbështesim dhe jemi të angazhuar me të.

Është një mesazh që shkon në të dyja drejtimet: i është drejtuar shiitëve, e po ashtu edhe publikut në përgjithësi. Besoj se ky është akoma një mesazh i rëndësishëm që duhet përcjellur.

Fjalët e mia nuk një prapavijë sektare apo fraksioniste.  Rezistenca në Liban kurrë nuk ka vepruar apo folur me prapavijë sektare.