“Vlerësimi i Hadithëve dhe i Muhaddithëve, Sipas Ibn Tejmijjes, në Veprën e tij me Titull: ‘Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti’ (Metodologjia e Sunnetit Profetik)”

Lajmet medyasafak.net

Autori: Sejjid Hasan Ali Muxhxhedid Shiraziu

Turqizoi: Ertuğrul Ertekin

Shqipëroi: Media e Lirë

“Kemi nderin të paraqisim, një kryeartikull të një dijetari shiit iranian, Huxhxhetullah Sejjid Hasan Ali Muxhxhedid Shiraziut, i cili njëkohësisht është dhe akademik dhe profesor, në Universitetin e Kumit, në Fakultetin e Teologjisë Islame, për lexuesit e dashur dhe ndjekësit e nderuar shqiptarë. Çështja kryesore e këtij kryeartikulli, është dhënia përgjigje e pyetjeve të llojit: “Vallë si i ka vlerësuar Ibn Tejmijje (viti i vdekjes 728 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1328 sipas kalendarit gregorian), hadithët dhe muhaddithët, në veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik)!?” dhe “Vallë cila është arsyeja që Ibn Tejmijje, i ka qortuar shumë hadithë, në çështje të ndryshme, të hetuara ne veprën e lartpërmendur?!” Para së gjithash, duam të shpalosim mendimet, e dijetarëve dhe muhaddithëve sunnitë, mbi veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik)” dhe më pas do t’i analizojmë, hetojmë dhe shqyrtojmë, duke i ilustruar, mendimet e këtyre të fundit, me mendimet dhe shembujt, e sjellur nga Ibn Tejmijje, në veprën e sipërcituar”.

Parathënie

“Me dëshirën, lejen dhe vullnetin e Allahut (f.m.t.), do t’i analizojmë, hetojmë dhe do t’i shqyrtojmë, arsyet se përse dijetari i njohur sunnit, Ibn Tejmijje (viti i vdekjes 728 sipas kalendarit të shpërnguljes, viti 1328 sipas kalendarit gregorian), në veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), ka qortuar shumë hadithë, në një larmi çështjesh të ndryshme”.

“Si rrjedhojë, para së gjithash, do të shpalosim mendimet e dijetarëve dhe muhaddithëve sunnitë, mbi veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik)” dhe më pas do t’i analizojmë, hetojmë dhe shqyrtojmë, duke i ilustruar, mendimet e këtyre të fundit, me mendimet dhe shembujt, e sjellur nga Ibn Tejmijje, në veprën e mësipërme”.

“Fillimisht lërmëni t’iu citojmë se, Ibn Tejmijje Harraniu, ose siç njihet ndryshe, me emrin e tij të plotë Takijuddin Ebu Abbas Ahmed Ibn Abduhalim Ibn Abdusselami (viti i vdekjes 728 sipas kalendarit të shpërnguljes, viti 1328 sipas kalendarit gregorian), është një pseudodijetar dhe mendimtar i njohur, i cili i përket kalvarit dhe zinxhirit të gjatë, të pseudodijetarëve të ideologjisë ekstremiste, fanatike, rrënuese dhe tekfiriste uehhabiste, me qasje emeuiste”. (1)

“Tani lërmëni t’iu shtojmë se Ibn Tejmijje, është me të vërtetë, një figurë e shquar kundërthënëse, kontradiktore dhe e paqëndrueshme, e cila në njërën anë, me mendimet e saj ekstremiste, në fushën e besimit islam, një pjesë të mirë të të cilëve, janë kundërshtuar fuqishëm nga dijetarët dhe muhaddithët, më të mëdhenj dhe më të njohur sunnitë, ndërsa në anën tjetër mendimet e saj ekstremiste dhe fanatike, kanë gjetur përkrahjen e shumë ndjekësve analfabetë, të paditur, endacakë, fshatarë, malësorë dhe njerëzve të egër, të paedukuar, të pakulturuar dhe të paqytetëruar, në mbarë rruzullin tokësor”.

“Për më tepër edhe në ditët e sotme, disa pseudodijetarë uehhabistë, me qasje emeuiste, ende janë të gatshëm, që për hir të besimit dhe ndjekjes së verbër, ose të përfitimeve të tyre vetjake, të hedhin vetveten në zjarr, vetëm e vetëm për të mbrojtur me fanatizëm, bindjet dhe mendimet ekstremiste, fanatike, rrënuese dhe tekfiriste uehhabiste, me qasje emeusite, të Ibn Tejmijjes, sidomos në fushën e besimit, hadithit dhe jurisprudencës islame”. (2)

“Ndërsa tani duam të cekim faktin, se dijetari sunnit Imam Dhehebiu, në veprën e tij me titull: “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), e portretizon Ibn Tejmijjen si një analist, dijetar, hafidh, interpretues, jurist, komentues, miratues, muxhtehid, prijës dhe qortues të madh”.

“Megjithatë nëse do t’i hedhim një sy, shumicës së veprave të këtij të fundit, si dhe me vijimin e leximit të kryeartikullit, i cili gjendet në duart tuaja, do të arrijmë me lehtësi në përfundimin, se shumica e këtyre epiteteve dhe ofiqeve janë tërësisht të pamerituar, të gabuar dhe të rremë”. (3)

Ibn Tejmijje dhe Fyerja Ndaj Anëtarëve të Bekuar të Ehli Bejtit të Muhammedit (p.q.m.t.)

“Tani pa humbur kohë dhe pa kaluar në mënyrë të hollësishme, në trajtimin e çështjes sonë, duhet të theksojmë faktin se Ibn Tejmijje, është një ndjekës dhe mbështetës besnik dhe i zjarrtë, i politikës despote, diskriminuese, diktatoriale dhe tirane të udhëheqjes, së dinastisë famëkeqe, të bijve të Umejjes”.

“Madje duke u nisur nga ky fakt, ai është quajtur dhe më nofkën “Nasibi” (Njeriu Fatsjellës i bijve të Umejjes). Pra duke u mbështetur, në këtë këndvështrim dhe vlerësim, duhet të themi se vepra e tij e mësipërme, pra pikërisht duke marrë, si të mirëqënë faktin se Ibn Tejmijje, është një ndjekës dhe mbështetës besnik dhe i zjarrtë, i bijve të Umejjes, ose dinastisë mizore të emeuive, pohojmë me bindje të plotë se, do të ishte më mirë sikur vepra e tij, të mos titullohej: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), por “Minhaxhu’l-Bidati’l-Emeuijjeti” (Metodologjia e Risive të Emeuive)”.

“Kjo është edhe arsyeja kresore, se përse Ibn Tejmijje, është akuzuar dhe fajësuar dhe për dyfytyrësi dhe hipokrizi. Dijetari i madh sunnit, Ibn Haxher Askalani, në veprën ë tij me titull: “Dureru’l-Kamine” (Dëmet e Dyfytyrëshit), shënon se Ibn Tejmijje, në veprën e tij në fjalë është shprehur në këtë mënyrë të ndyrë, të pacipë dhe të ulët: “Ali Ibn Ebi Talibi, gaboi në shtatëmbëdhjetë çështje, si dhe kundërshtoi argumentët e padiskutueshëm fetarë, pra përkatësisht ajetët kuranorë. Një nga shtatëmbëdhjetë çështjet, në të cilat ai gaboi, është edhe çështja e kohës së pritjes, së vejushës për t’u rimartuar sërish, pas ndërrimit jetë, të bashkëshortit të saj, sipas ligjeve, normave dhe rregullave islame (përkatësisht kalimi i tri cikleve të të përmuajshmeve të gruas)”. (4)

“Disa dijetarë të mëdhenj dhe të njohur sunnitë, e kanë akuzuar Ibn Tejmijjen, si një dyfytyrësh dhe hipokrit pikërisht, për këtë thënie të padrejtë dhe të pamatur, ndaj prijësit të katërt, të bashkësisë muslimane. Më tej Ibn Tejmijje vijon: “Ali Ibn Ebi Talibi, kreu disa herë orvatje të shumta, për të shtënë në dorë udhëheqjen, por ai mbeti fillikat i vetëm në këto orvatje, sepse askush nuk ia zgjati atij dorën e ndhmës. Ali Ibn Ebi Talibi, luftoi për pushtet dhe nuk luftoi për drejtësi, ose për zbatimin e ligjeve të Allahut (k.m.t.). Për më tepër Ali Ibn Ebi Talibi, ishte shumë i dhënë pas udhëheqjes, ndërsa Uthman Ibn Affani, ishte i dashuruar pas pasurisë. Ndërsa për sa i përket Ebu Bekri, ky i fundit u bë musliman, vetëm atëherë kur e kuptoi siç duhet fenë e pastër islame, pra kur ishte mesoburrë, ndërsa Ali Ibn Ebi Talibi, u bë musliman që kur ishte i mitur. Sipas mendimit tim, ky fëmijë i bërë musliman, nuk mund të cilësohet si një musliman i mirëfilltë”. (5)

“Ky është një nga shembujt e shumtë, në të cilin Ibn Tejmijje, ka shfaqur mosprespektimin, nënçmimin, përçmimin, përbuzjen dhe përuljen e tij, kundër prijësit të katërt të bashkësisë së besimtarëve muslimanë, pikërisht Ali Ibn Ebi Talibit (p.m.t.). Nëse lexuesit dhe ndjekësit tanë të nderuar, duan të thellojnë më tepër, njohuritë e tyre mbi këtë çështje, iu lutemi që t’i drejtohen veprës me titull: “Ahtau’l-Ibni Tejmjje Fi’l-Hakki Resulilahi ue Ehli Bejtihi” (Gabimet e Ibn Tejmijjes Ndaj të Dërguarit të Allahut dhe Ehli Bejtit të tij)”.

“Në këtë pikë jetike, të programit tonë, do t’i luteshim lexuesit e dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, që nëse do të tregohen të kujdesshëm dhe të vëmendshëm, do të vërejnë hapur dhe qartë, armiqësinë dhe urrejtjen e ushqyer dukshëm dhe haptazi nga Ibn Tejmijje, në veprën e tij me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeujjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), ndaj anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit, pra të familjes dhe të Farefisit të Pastër të Muhammedit (p.q.m.t.)”.

“Tani lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se, Ibn Tejmijje është orvatur me mish e me shpirt, duke përdorur të tëra mënyrat dhe mjetet, që kishte në zotërim, me synimin e vetëm të mosrespektimit, nënçmimit, përçmimit, përbuzjes dhe përuljes, së anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit. Madje Ibn Haxher Askalani thotë: “Rafiditë (kundërshtuesit), duke patur për qëllim dijetar Hilin, duke i marrë si të mirëqëna fjalët e Ibn Tejmijjes, natyrisht dhe rrjedhimisht, kanë çuar në përuljen e Ali Ibn Ebi Talibit”. (6)

“Në këtë gjendje kritike dhe të nderë, lërmëni t’iu pohojmë, se Ibn Tejmijje ka luajtur, një rol kyç në nënçmimin dhe përçmimin e cilësive fisnike dhe përbuzjen dhe përuljen e virtytëve dhe vlerave të larta, të anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit. Tani natyrshëm shtrojmë pyetjen: “Vallë si ka mundësi, që një dijetar i kalbrit të Ibn Tejmijjes, i ka anashkaluar, hedhur poshtë, kundërshtuar, nënçmuar dhe përçmuar, të tërë hadithët që kanë të bëjnë, me moralin, nderin, respektin, cilësitë fisnike dhe virtytët dhe vlerat e larta, të anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit?!”

“Për më tëpër lërmëni, t’iu bëjmë të ditur se, dijetarët dhe muhaddithët, më të mëdhenj dhe më të njohur sunnitë, e kanë shpalosur në shumë raste, duke i çjerrur maskën e dyfytyrësisë, të mendimit dhe qëndrimit të tij, ekstremist, fanatik, rrënues dhe tekfirist uehhabist, me qasje emeuiste, si dhe orvatjeve të tij sistematike, me synimin vetëm të hedhjes poshtë, kundërshtimit, nënçmimit dhe përçmimit të këtye hadithëve”.

“Gjithashtu për hir të së vërtetës, duhet të kumtojmë se dhe një pjesë e mirë, e dijetarëve uehhabistë, me qasje emeuiste, si dijetari i ndjerë bashkëkohor shqiptar, Shejh Muhammed Nasiruddin Albani, e ka sqaruar shumë herë, në mënyrë të hollësishme dhe të imtësishme, se si Ibn Tejmijje ka gabuar në shumë çështje, duke i vënë në pah, cenet, gabimet dhe të metat e tij. Ja pra ashtu siç shihet qartë, shumica dërrmuese e dijetarëve dhe muhaddithëve, më të mëdhenj dhe më të njohur sunnitë, e kanë shpalosur shpesh herë, duke bërë të qartë, për mbarë bashkësinë muslimane, qëndrimin e tij esktremist dhe fanatik. Me dëshirën, lejen dhe vullnetin e Allahut (l.m.t.) edhe këtë çështje do ta sqarojmë në vijim të programit tonë”.

“Një fakt tjetër i çuditshëm, interesant dhe i rëndësishëm, është se për hir të së vërtetës, duhet të theksojmë se në veprën e tij me titull: “Tedhhibu’t-Tedhhibi” (Afrimi i Afrimeve), Ibn Haxher Askalani, ka rrëfyer se Ibn Tejmijje ka kryer orvatje të shumta, me synimin e mbrojtjes së mendimit dhe qëndrimit të tij ekstremist dhe fanatik, duke kumtuar: “Në veprën  tij me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), Ibn Tejmijje ka anashkaluar, harruar, hedhur poshtë dhe kundërshtuar, si rrjedhojë ka lënë pa shënuar dhe pa shkruar shumë hadithë të bukur, të rëndësishëm dhe me vlera, veçanërisht hadithë të cilët kanë të bëjnë, me anëtarët e bekuar të Ehli Bejtit”. (7)

“Më tej Ibn Haxher Askalani vijon: “Arsyeja kryesore se, përse Ibn Tejmijje, e ka kryer këtë gabim trashanik, është sepse ky i fundit, është mbështetur vetëm në hadithët, të cilët i kishte mësuar dhe rrënjosur përmendësh në kujtesën e tij, por vetë natyra e njeriut është e dobët dhe e metë. Ashtu siç të tërë ne e dimë, shumë mirë faktin se njeriu, për nga natyra është krijuar harraq”. (8)

“Tani në këtë pikë thelbësore, të kryeartikullit tonë natyrshëm shtrohen pyetjet: “Vallë a është e drejtë që një njeri, të cilësojë si një hadith të dobët dhe të shpikur një hadith, të cilit nuk ia mban mend zinxhirin e transmetimit dhe transmetuesin e tij, ose më fillimisht duhet që të kryejë analizat, hetimet, shqyrtimet dhe vërtetimet përkatëse, për të arritur më pas në përfundimin, nëse ky hadith është i dobët dhe i shpikur, ose i mirë dhe i vërtetë?!”

“Vallë si është e mundur (sipas këtij aludimi) se Ibn Tejmijje, i cili zotëruaka një kujtesë fenomenale dhe super të fuqishme, shpesh herë paska harruar duke mos i përmendur, si dhe mos i shënuar aspak, shumë hadithë të mirë, të njohur dhe te vërtetë?!”

“Ja pra në këtë qasje objektive, del edhe njëherë tjetër në pah, aludimi i rremë i Ibn Haxher Askalanit, i cili është orvatur t’i dalë në krah dhe në ndihmë Ibn Tjmijjes, i cili themi me bindje plot gojën se ka kryer një mëkat, madje një krim të rëndë, në shkencën e hadithit. Lexuesit e dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, e dinë shumë mirë, si dhe janë në dijeni të faktit se Ibn Tejmijje, gjatë kryerjes se cilësimeve dhe vlerësimeve të tij, mbi hadithët dhe muhaddithët, ka ndjekur dhe zbatuar një mënyrë tepër inatçore dhe tendecioze, duke u nisur nga fakti se ai tërë jetën e tij e ka kaluar, si një besnik i zjarrtë dhe mbështetës i flaktë, i politikës së ashpër, të egër, despote, diksriminuese, diktatoriale dhe tirane të udhëheqjes së dinastisë famëkeqe të bijve të Umejjes, duke përzgjedhur si të mirë, të njohur dhe të vërtetë, vetëm ata hadithë të cilët u shkojnë për shtat dhe u shërbejnë politikës së egër emeuiste”.

“Ndërsa sipas mendimit, të disa pseudodijetarëve të tjerë uehhabistë, me qasje emeuiste, si Ibn Tejmijje, ky i fundit e ka marrë me ofiqin “Nasibi” (Njeriu Fatsjellës i bijve të Umejjes), duke e cilësuar si të përpiktë dhe të saktë, falë mënyrës së tij, ashpër, brutale dhe të egër, gjatë cilësimit dhe vlerësimit të hadithëve dhe muhaddithëve. Në veprën  tij me titull: “Ref ue’t-Tekmili” (Cilësimi dhe Plotësimi), dijetar Lekneuiu shprehet: “Lexues të dashur, duhet ta dini se disa muhaddithë, kanë qortuar transmetuesit e një hadithi, duke e cilësuar këtë të fundit, si një hadith të dobët dhe këtë e kanë bërë, ose duke u nisur nga gjendja e një ceni të vogël të gjetur në këtë hadith, ose duke e cilësuar dhe vlerësuar se hadithi në fjalë, bieka ndesh më një hadith tjetër. Në veprën e tij me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), Ibn Temijje Harraniu, i ka thurur elozhe dhe lëvdata pafund, mësuesit të tij ekstremist, pikërisht Ibn Kajjim Xheuzit”. (9)

“Ndërsa në veprën e tij me titull: “Exhuibetu’l-Fadile” (Përgjigjet e Virtyshme), dijetar Lekneuiu, pasi bën fjalë për “përpikmërinë” dhe “saktësinë” e Ibn Tejmijjes, mbi cilësimin dhe vlerësimin e hadithëve dhe muhaddithëve shton: “Ibn Tejmijje i ka anashkaluar, heshur poshtë, kundërshtuar dhe përgënjeshtruar disa hadithë të mirë dhe të vërtetë, duke i cilësuar si hadithë të dobët dhe të shpikur. Ai gjatë kryerjes së këtij vlerësimi, ka ndjekur shembullin e mësuesit të tij Ibn Kajjim Xheuziut. Me të vërtetë ky i fundit, ka bërë të ditur duke sqaruar, se dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, janë të njëzëri mbi cilësimin si të dobët dhe të shpikur, të shumë hadithëve të mirë dhe të vërtetë”. (10)

“Ja pra edhe njëherë tjetër, duket shumë hapur dhe qartë, se Ibn Tejmije Tani lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se, Ibn Tejmijje është orvatur me mish e me shpirt, duke përdorur të tëra mënyrat dhe mjetet, që kishte në zotërim, me synimin e vetëm të mosrespektimit, nënçmimit, përçmimit, përbuzjes dhe përuljes, së anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit. Madje ... shtë orvatur me mish e me shpirt në vlerëismin si të dobët të hadothv ëtë cilët kanë të bëjnë drejpëddrpetëjt ëme cilësitë findike dhe virytët e larta të anëtarvë të bekuar të Ehli bejtit. Për më tepër në veprën e tij me titull: “Teakkubu’l-Hasisi Lima Jenfihi Ibn Tejmijje Mine’l-Hadithi” (Përfundimi i Përcaktimit Sipas Dobive të Ibn Tejmijjes, Në Fushën e Hadithit), dijetar Keutheri ka hetuar dhe shqyrtuar një për një gabmet e Ibn Tejmijjes mbi vlerësimin e hadithëve dhe muhaddithëve”.

Ibn Tejmijje dhe Armiqësia dhe Urrejtja ndaj Muhaddithëve

“Lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se Ibn Tejmijje, ka mbajtur një qëndrim tepër armiqësor ndaj muhaddithëve. Si për shembull, sipas Ibn Tejmijjes Harraniut, Abdurrahman Ibn Malik Ibn Miheuli, është një muhaddith i dobët”. (11)

“Nëse do të kemi durimin dhe vullnetin e duhur, që të marrim në dorë dhe të shfletojmë veprën me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeujjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), do të kuptojmë lehtësisht se gjithmonë sipas Ibn Tejmijjes, Abdurrahman Ibn Malik Mihueli, është një muhaddith i dobët. Megjithatë Ibn Tejmijje, gjatë cilësimit të Abdurrahman Ibn Malik Mihueli si një muhaddith të dobët, të bie në sy fakti se Ibn Tejmijje, nuk ka dhënë asnjë shpjegim ose sqarim përkatës, duke bërë të ditur arsyen e këtij vlerësimi”.

“Gjithashtu këtij mendimi të gabuar, i bashkangjitet dhe dijetari tjetër sunnit Imam Dhehebiu, i cili në veprën e tij me titull: “Mizanu’l-Itidali” (Peshorja e Baraspeshës) citon: “Imam Ahmedi dhe Darekutniu, e kanë cilësuar Abdurrahman Ibn Malik Mihuelin, si një mhaddith të dobët dhe se kanë shtuar se nga i fundit, as nuk mund të merren dhe as nuk mund të përdoren  hadithët e tij. Lërmëni t’iu shpjegoj se, i këtij mendimi është edhe Ebu Daudi, i cili e ka cilësuar Abdurrahman Ibn Malik Miheulin, si një muhaddith gënjeshtar dhe mashtrues madje dhe muhaddith Imam Nesaiu shprehet se ky muhaddith, është vetëm një gënjeshtar dhe se hadithët e tij janë të rremë”.

“Ndërsa në veprën e tij me titull: “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), ai shënon: “Ukajli e cilëson si një muhaddith të dobët dhe jo besnik, ndërsa Ibn Muini citon se ai është një muhaddith gënjeshtar dhe mashtrues, ndërsa Ibn Hatimi pohon se ai është një muhaddith i dobët, jo i drejtë dhe jo i ndershëm dhe se hadithët e tij janë të lënë dhe si rrjedhojë, as nuk mund të merren dhe as nuk mund të përdoren si argumentë”.

“Imam Ahmedi, nënvizon faktin se i ka djegur, shumë kohë më parë, hadithët e Abdurrahman Ibn Malik Mihuelit, ndërsa sipas Sejjid Sherif Xhurxhanit, ai me të vërtetë është një muhaddith i dobët. Ebu Nuajmi thekson se ai, ka përcjellur hadithë të dobët, të shëmtuar dhe të shpifur nga Amir Shabiu. Ndërsa për sa i përket dijetar Saxhiut, Ibn Xharudi dhe Ibn Shahinit, këta të fundit ndajnë mendimin se Abdurrahman Ibn Malik Mihueli, është një muhaddith i dobët”. (12)

“Ndërsa tani le të rikthehemi tek, mendimi dhe qëndrimi i Ibn Tejmijjes, i cili në qortimin e përmbajtjes së hadithit, ka përcaktuar vetëm se muhaddithi është i dobët, dhe ka anashkaluar analizimin, hetimin, shqyrtimin dhe vërtetimin, e përmbajtjes së këtij hadithi, ashtu siç ka bërë themeluesi i doktrinës hanbelite Ahmed Ibn Hanbeli, së cilës dhe Ibn Tejmijje aludon se i përket. Por gabimi i Ibn Tejmijjes, është se ai nuk ka përcaktuar dhe cilësuar dhe muhaddithët e tjerë, të cilët e kanë shënuar dhe përcjellur këtë hadith. Por një fakt tjetër i çuditshëm, është se Ibn Tejmijje këmbëngul fuqishëm, se Abdurrahman Ibn Malik Mihueli, e ka përcjellur këtë hadith, nga çifutët dhe rafiditë (kundërshtuesit), duke aluduar se këtë hadith, e ka dëgjuar nga Amir Shabiu”. (13)

“Si rrjedhojë, muhaddithi i dobët i këtij hadithi të shpikur, është vetëm Abdurrahaman Ibn Malik Mihueli. Kjo është arsyeja kryesore se, përse Ibn Tejmijje, duke e fshehur gabimin dhe turpin e tij, është orvatur që të mbulojë dobësinë e këtij muhaddithi, sepse në fund të fundit, ky hadith ishte një hadith që i pëlqente dhe e gëzonte pa masë Ibn Tejmijjen”.

“Megjithatë duke u mbështetur, në vetë thënien e Ibn Tejmijjes termi: “rafidi” (kundërshtues), ka hyrë në përdorim të fjalorit islam, pas mosmarrëveshjes mes Zejd Ibn Aliut (p.m.t.) dhe ndjekësve të tij pra mes viteve 121 ose 122 sipas kalendarit të shpërnguljes, ose mes viteve 738 ose 739 sipas kalendarit gregorian”. (14)

“Ndërsa për sa i përket muhaddithit tjetër, Amir Shabiu themi se ky i fundit, ka ndërruar jetë në vitet e para të udhëheqjes së Hisham Ibn Meruanit, ose në vitet e fundit të udhëheqjes së Jezid Ibn Abdulmelikut pra në vitin 105 sipas kalendarit të shpërnguljes, ose në vitin 723 sipas kalendarit gregorian. Kështu që themi se deri në atë epokë, termi “rafidi” (kundërshtues) nuk njihej, sepse nuk kishte hyrë ende në përdorim, ose nuk ekzistonte. Ja pra edhe ky është një fakt tjetër, i cili vërteton se ky është një hadith i shpifur dhe i shpikur”.

“Në këtë pikë kritike të kryeartikullit tonë, lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se, në anën tjetër Ibn Tejmijje mban një qëndrim, jashtë masë ekstremist dhe fanatik, kundër anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit, pra të familjes dhe Farefisit të Pastër, të Muhammedit (p.q.m.t.). Besoj se tanimë lexuesit tanë të dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, e kanë të qartë faktin se, Ibn Tejmijje është orvatur me mish e me shpirt, duke përdorur të tëra mënyrat dhe mjetet, që kishte në zotërim, me synimin e vetëm të mosrespektimit, nënçmimit, përçmimit, përbuzjes dhe përuljes, së anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit”.

“Për ta ilustruar sa më mirë këtë shembull, themi me bindje te plotë se, Ibn Tejmijje e ka cilësuar si një hadith të dobët dhe të shpikur, hadithin e Muhammedit (p.q.m.t.): “Pas meje Aliu do ta vijojë me drejtësi këtë punë (udhëheqjen)”. Ndërsa tani duam të sjellim shembullin tjetër, se në veprën e tij me titull: “Shiaru’d-Dini (Këshilla e Fesë), Hattabi ka thënë: “Kjo është thjesht dhe vetëm, një thënie një qytetari irakian të Kufes, të quajtur Ahmed Ibn Jesiu. Për më tepër dua të them se hadithët e këtij të fundit, as nuk mund të merren dhe as nuk mund të përdoren si argumentë. Arsyeja kreysore është se Ahmed Ibn Jesiu, i përket sektit të humbur dhe të shmangur të “rafidive” (kundërshtuesve)”. (15)

“Megjithatë në anën tjetër Ibn Tejmije, sa herë që bëhet fjalë për muhaddith, nuk ka sjellur asnjë argument mbi qortimin e Ahmed Ibn Jesiut. Ndërsa në veprën e tij me titull: “Sunenu’t-Tirmidhi” (Sunetët e Tirmidhiut), Imam Tirmidhiu dhe në veprën e tij me titull: “Hasais” (Çështjet), Imam Nesaiu, kanë shënuar dhe përcjellur hadithë nga Ahmed Ibn Jesiu. Ndërsa dijetar Ixhliu ka thënë se Ahmed Ibn Jesiu, është një muhaddith besnik, i cili zotëron një kujtesë të fortë. Ndërsa në veprën e tij me titull: “Thikat” (Besnikëria), Ibn Hibbani ka treguar se, kur ka kryer jetëshkrimin e muhaddithëve, e ka radhitur Ahmed Ibn Jesiun, si një muhaddith besnik, të drejtë dhe të ndershëm”. (16)

“Ndërsa pseudodijetari uehhabist, me qasje emeuiste, Ibn Tejmijje, kur ka hedhur poshtë dhe kundërshtuar një hadith tjetër, ka qortuar dhe Abbad Ibn Jakub Reuaxhinin”. (17)

“Ibn Tejmijje, e ka qortuar Abbad Ibn Jakub Reuaxhinin, i cili njihet si “imami i imamëve”, të cilin Ibn Huzejme e ka cilësuar si një muhaddith besnik, Ebu Hatim Radiu ka cituar: “Abbad Ibn Jakub Reuaxhini është dijetari i besnikërisë”, ndërsa Darekutniu ka bërë të ditur se Abbad Ibn Jakub Reuaxhini, është një muhaddith besnik”. (18)

“Për sa i përket Imam Dhehebiut, ky i fundit është shprehur: “Abbad Ibn Jakub Reuaxhini është një muhaddith besnik dhe i drejtë”. (19)

“Ndonëse pas shfaqjes së tërësisë, së këtyre argumentëve të qartë dhe faktëve kokëfortë, megjithatë Ibn Tejmijje e nënçmon, përçmon aq shumë Abbad Ibn Jakubin Reuaxhinin, sikur asnjë nga këta dijetarë dhe muhaddithë të mëdhenj dhe të njohur, të mos kishte pohuar se ky i fundit, është një muhaddith besnik, i drejtë dhe i ndershëm, i cili për më tepër zotëron një kujtesë të fortë”.

“Një ngjarje tjetër, e cila tregon me tërë lakuriqësinë e saj, padijen e thellë të Ibn Tejmijjes në fushën e shkencës së hadithit, janë pikërisht hadithët e imamit të tetë, të pafajshëm të Ehli Bejtit, pra të Imam Ali Ridait (p.m.t.), i cili i ka transmetuar Ebu Salt Hereuiut. Aludimi i Ibn Tejmijjes është si vijon: “Asnjë nga dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe të njohur, nuk ka shënuar asnjë hadith nga Imam Ridai dhe si rrjedhojë në asnjë nga “Kutubu’s-Sitteti” (Gjashtë Librat), e dijetarëve dhe muhaddithëve sunnitë, nuk gjendet asnjë hadith, i cili i përket Imam Ridait. Për më tepër lërmëni t’iu them se, i vetmi që i ka shënuar dhe përcjellur hadithët e tij, është Ebu Salt Hereuiu, nga etërit e tij, të cilët janë të mbushur me gënjeshtra dhe mashtrime”. (20)

“Tani në këtë pikë të nxehtë të kryeartikullit tonë, lërmëni t’iu sqaroj se aludimi i lartpërmendur, është tërësisht i gabuar, i pabazuar dhe i rremë për këto arsye:

a. “Në veprën e tij me titull: “Tedhhibu’t-Tedhhibi” (Afrimi i Afrimeve), Ibn Haxher Askalani shkruan se Adem Ibn Ebi Iljasi, Nasir Ibn Ali Xhehdami dhe Muhammed Rafi Kushejriu, kanë shënuar dhe përcjellur hadithët e imamit të tetë, të pafajshëm të Ehli Bejtit, përkatësisht të Imam Ridait (p.m.t.). Tani me të drejtë dhe natyrshëm shtrohet pyetja: “Vallë si është e mundur që Ibn Tejmijje, të tregohet kaq i pafytyrë, i ndyrë dhe i ulët, deri në atë masë sa të thotë se, asnjë nga dijetarët dhe muhaddithët sunnitë, as nuk kanë shënuar dhe as nuk kanë përcjellur asnjë hadith, nga Imam Ridai (p.m.t.)?!” (21)

b. “Ibn Maxhe, në një nga gjashtë librat sunnitë të “Kutubu’s-Sitteti” (Gjashtë Librat) thotë: “Besimi është bindja dhe pohimi me zemër, shqiptimi she shprehja më gjuhë dhe ushtrimi dhe zbatimi me gjymtyrë”. Këtë hadith e ai e ka përcjellur, pikërisht nga Imam Ridai (p.m.t.)”. (22)

“Tani ne si bashkësi dijetarësh sunnitë dhe shiitë, këmbëngulim fuqishëm, duke shtruar pyetjen: “Vallë si ka mundësi që Ibn Tejmijje, merr guximin të shprehë, se nuk gjendet asnjë hadith i Imam Ridait (p.m.t.), në një nga gjashtë librat sunnitë të “Kutubu’s-Sitteti” (Gjashtë Librat)?!”

c. “Në këtë pikë kritike, të kryeartikullit tonë, lërmëni t’iu bëjmë të ditur se, një pjesë e mirë e dijetarëve dhe muhaddithëve më të mëdhenj dhe më të njohur, e kanë cilësuar si të mirë dhe të vërtetë hadithin e shënuar dhe përcjellur nga Ebu Salt Hereuiu, ose siç njihet ndryshe Abdusselam Ibn Salihu. Gjithashtu shumica e këtyre dijetarë dhe muhaddithë, e kanë cilësuar dhe vlerësuar Ebu Salt Hereuin, si një muhaddith besnik, të drejtë, të mirë dhe të ndershëm. Ndërsa dijetar Ibn Maini, ka kumtuar se Ebu Salt Hereuiu, ndonëse i përket doktrinës dhe shkollës juridike dhe të mendimit shiit, është një muhaddith besnik, i drejtë dhe i ndershëm”. (23)

“Për më tepër, në një vend tjetër të veprës së tij, Ibn Maini citon se asnjë nga dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, nuk e kanë cilësuar Ebu Salt Hereuiun, si një gënjeshtar ose si mashtrues”. (24)

“Më tej Ibn Muini, vijon duke thënë se, asnjë nga këta dijetarë dhe muhaddtithë të mëdhenj dhe të njohur, as nuk i ka hedhur poshtë, as nuk i kundërshtuar dhe as nuk i ka përgënjeshtruar hadithët e tij”. (25)

“Lërmëni t’iu sqaroj se dhe dijetari tjetër, Hakim Nishaburiu, ka shprehur mendimin e tij, duke thënë se Ebu Salt Hereuiu, është një muhaddith i mirë dhe se hadithët e tij janë të pranuar, si dhe mund të përdoren si argumentë fetarë”. (26)

“Më pas nga ana tjetër edhe Ebu Salt Hereuiu, ka cituar se Hakim Nishaburiu, është një muhaddith besnik, i drejtë dhe i ndershëm”. (27)

“Ndërsa imami dhe dijetari sunnit, Imam Dhebeiu ka thënë: “Abdusselam Ibn Salih Ebu Salt Hereuiu, ndonëse i përket doktrinës dhe shkollës juridike dhe të mendimit shiit, është një muhaddith besnik, i drejtë dhe i ndershëm, i cili iu është përkushtuar adhurimit të Allahut (k.m.t.)”. (28)

“Për më tepër, lërmëni t’iu bëjmë të ditur dhe të qartë se, shumë dijetarë dhe muhaddithë të mëdhenj dhe të njohur sunnitë kanë shënuar dhe përcjellur shumë haditë nga Ebu Salt Hereuiu. Ja pra kjo është një dëshmi e gjallë, se dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj të Shkollës së Ehli Sunnetit dhe Xhemaatit, e kanë cilësuar Ebu Salt Hereuiun, si një muhaddith besnik, të drejtë dhe të ndershëm, duke hedhur poshtë, njëherë e përgjithmonë, mendimin dhe qëndrimin e gabuar të Ibn Tejmijjes”.

Ndikimi i Jashtëzakonshëm i Ibn Kajjim Xheuziut, Mbi Nxënësin e Tij Ibn Tejmijje

“Një çështje tjetër, e cila bart një rëndësi jetike, në kuptimin e mbajtjes së mendimit dhe qëndrimit ekstremist, fanatik dhe tekfirist të Ibn Tejmijjes, është se fakti se tek ky i fundit ka ndikuar jashtëzakonisht shumë, mësuesi i tij, i cili njëkohësisht është edhe autori i veprës me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), pra përkatësisht Ibn Ebu Ferexh Ibn Xheuizi Hanbeliu. Nuk do të ishte një pohim i tepruar aspak, nëse do të thonim se Ibn Temijje, ka ndjekur pikërisht mënyrën e Ibn Kajjim Xheuzijes, duke e imituar atë deri në hollësinë dhe imtësinë më të vogël, gjatë kryerjes së përmbajtjes së hadithëve dhe muhaddithëve. Duke u nisur nga fakt, arrijmë në përfundimin se Ibn Kajjm Xheuziu, nuk ishte aq i aftë, pra aq i zoti sa duhej, kështi që ia ka lënë nxënësit të tij më besnik dhe më të dalluar Ibn Temijje,s plotësimin e ceneve, gabimeve dhe të metave të tij”.

“Imam Dhehebiu shprehet: “Në veprën e tij me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), Ibn Kajjim Xheuziu, ka përmbledhur hadithë të mirë dhe të vërtetë”. (29)

“Ndërsa Imam Sehauiu, në veprën e tij me titull: “Fethu’l-Mugisi” (Çlirimi i Qartë), na bën të ditur se në veprën e tij me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), Ibn Kajjim Xheuziu, ka përmbledhur hadithë të mirë dhe të vërtetë, të cilët kalojnë në veprën e me titull: “Sahihu’l-Buhari” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë të Imam Buhariut), të Imam Buhariut dhe në veprën me titull: “Sahihu’l-Muslimi” (Përmbledhjet e Hadithëve të Imam Muslimit), të Imam Muslimit”.  (30)

“Madje kujtojmë se, kjo është dhe arsyeja kryesore, se përse Ibn Haxher Askalani, e cilëson Ibn Xheuzin si “Hatibu’l-Lejli” (Oratori i Natës), sepse ky i fundit ka shënuar dhe shkruar shumë hadithë dhe ka përcjellur shumë hadithë, nga çdo lloj muhaddithi”. (31)

“Por për hir të së vërtetës, duhet të themi se, problemin e vërtetë, të veprës me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), të Ibn Kajjim Xheuziut,  ka sqaruar në mënyrën më të bukur dhe më të hollësishmë, në veprën e tij me titull: “Leali Masnuati Fi’l-Ehadithi’l-Meuduati” (Netët e Punuara në Hadithët e Shpikur), në të cilën Imam Sujuti, është shprehur: “Hakim Nishaburiu, Ibn Hibbani, Ukajli, si dhe dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, të metodologjisë dhe shkencës së hadithit dhe si rrjedhojë, e një zinxhiri transmetimi të dobët, e kanë hedhur poshtë dhe e kanë kundërshtuar të tërë përmbajtjen e hadithit”.

“Arsyeja kryesore e këtij veprimi, është se për shkak të një muhaddithi të dobët, dijetarët dhe muhaddithët e lartpërmendur, e kanë cilësuar të tërë përmbajtjen e hadithit si të dobët dhe si rrjedhojë e kanë hedhur poshtë. Lërmëni t’iu kumtojmë se, në rast se hadithi në fjalë, është rastisur me një tjetër zinxhir transmetimi, kjo çështje ka rënduar në jetëshkrimin e atij muhaddithi. Ndërsa për sa i përket, Ibn Kajjim Xheuzit, pohojmë se ky i fundit, duke anashkaluar tërësisht këtë çështje, është shprehur në kuptimin më absolut të fjalës, se përmbajtja e këtij lloj hadithi është e shpikur dhe e dobët, por megjithatë e ka shënuar atë, në veprën e tij të mësipërme”.

“Ajo që dua të bëj të ditur për lexuesit tanë të dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, është fakti se ky nuk është një qëndrim, i cili as nuk i ka hije dhe as nuk e nderon Ibn Kajjim Xheuziun. Dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe me të njohur sunnitë, e kanë qortuar rëndë qëndrimin e tij. Madje Ibn Haxher Askalani, është qortuesi i fundit, i mënyrës së qortimit të hadithëve dhe muhaddithëve të Ibn Kajjim Xheuizut”. (32)

“Ja pra besoj se edhe lexuesit tanë të dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, e kanë tanimë të qartë se deri më të tani, pas shpalosjes së tërësisë së tkëtyre argumentëve të qartë dhe faktëve kokëfortë, arrijmë në përfundimin se Ibn Tejmijje nuk është aspak një analist, dijetar, hafidh, interpretues, jurist, komentues, miratues, muxhtehid, prijës dhe qortues, ose aq më pak një muhaddith, por është pikërisht një imitues i mjerë dhe i verbër i Ibn Kajjim Xheuziut dhe i muhaddithëve të tjerë!”

“Ndërsa në këtë pikë thelbësore, të kryeartikullit tonë, lërmëni t’iu vë në dijeni të fakti se Ibn Tejmijje, gjatë kryerjes së qorimit të tij të hadithëve dhe muhaddithëve, kur ka hasur dhe rastisur në një hadith, i cili nuk përputhej, sipas egos, epshit, dëshirës, oreksit dhe përfitimeve të tij vetjake, nuk është menduar dy herë, por pa iu dridhur qerpiku dhe pa ngurrimin më të vogël, ka vendosur në cilësimin dhe vlerësimin e këtij të fundit, si një hadith të dobët, duke shkelur me të dyja këmbët, tërësinë e ligjeve, normave dhe rregullave të përcaktuara nga ana e dijetarvë dhe muhaddithëve më të mëdhenj dhe më të njohur, në fushën e metodologjisë dhe shkencës së hadithit. Ndërsa kur ka hasur dhe rastisur në një të dhënë, të cilën e ka pëlqyer, duke marrë shtysë edhe nga egoja, epshi, dëshira, oreksi dhe përfitimet e tij vetjake, e ka cilësuar si një hadith të mirë, dhe një të vërtetë absolute të pamohueshme. Pak më poshtë, ne me dëshirën, lejen dhe vullnetin e Allahut (l.m.t.), do të ilustrojmë shembujt e sipërcituar, të cilët kanë të bëjnë drejtpërdrejtë me Ibn Tejmijjen”.

Shembulli i Parë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Vëllazërisë të Muhammedit (p.q.m.t.), drejtuar Imam Aliut (p.m.t.): “Unë jam vëllai i Abdullahut (robit të Allahut) dhe të dërguarit të Allahut”

“Ibn Tejmijje, për sa i përket hadithit të vëllazërisë, të Muhammedit (p.q.m.t.), shprehet në këtë mënyrë: “Lërmëni t’iu citoj se, për sa ka të bëjë, ose për sa flitet lart e poshtë, për hadithin e vëllazërisë, të Muhammedit (p.q.m.t.), pohoj se ky i fundit, nuk është gjë tjetër, vetëm se është një hadith i dobët dhe i shpikur, sepse vetë i dërguari i Allahut (f.m.t.) Muhammedi (p.q.m.t.), nuk ka cilësuar asnjë bashkëkohës dhe asnjë njeri, si vëllain e tij”. (33)

“Më pas Ibn Tejmijje, vijon pa pikën e turpit, duke këmbëngulur: “Gjithashtu lejomëni t’iu shpjegoj se, hadithët e llojit: “Muhammedi (p.q.m.t.), cilësoi Aliun, ose Umerin, ose Ebu Bekrin si vëllain e tij, janë tërësisht të pabazuar, të rremë dhe të shpikur”. (34)

“Më tej Ibn Tejmijje, vijon me qëndrimin e tij mendjemadh dhe nënçmues, duke theksuar: “Për më tepër, dua që të tërë besimtarët muslimanë, duhet ta kenë të qartë se, i dërguari i Allahut (k.m.t.) Muhammedi (p.q.m.t.), nuk e ka cilësuar kurrë Aliun, si vëllain e tij dhe se të tërë hadithët e këtij lloji, të cilët kanë të bëjnë me këtë çështje, duke aluduar të kundërtën, janë plotësisht gënjeshtra dhe mashtrime të pastra”. (35)

“Madje madje, sikur të mos ishin të mjaftueshëm, dy gënjeshtrat e tij të mësipërme, ai duke mbajtur një qëndrim jashtëzakonisht arrogant dhe armiqësor Ibn Tejmijje përfundon duke shtuar: “Ja pra ashtu siç shihet dukshëm, lejomëni t’iu bëj të qartë edhe njëherë se, mbarë bashkësia dijetarëve dhe muhaddithëve më të shquar sunnitë janë të njëzëri, se hadithët e këtij lloji, janë të dobët, të rremë dhe të shpikur. Të tërë dijetarët dhe muhaddithët, nuk kanë as dyshimin dhe as ngurrimin më të vogël se, hadithë të këtij lloji janë thjesht dhe vetëm gënjeshtra dhe mashtrime”. (36)

“Në këtë pikë delikate dhe jetike, të artikullit tonë, duam që të kalojmë në pikën e kthesës, duke iu kundërpërgjigjur, aludimeve të lartpërmendura të Ibn Tejmijjes, si dhe duke iu rikujtuar këtij të fundit, se në veprën e tij me titull: “Xhamiu’s-Sahihi” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë), Imam Tirmidhiu, pasi përshkruan analizën e veprës së tij, sqaron në këtë mënyrë: “Pasi përfundova shkrimin e veprës në fjalë, ua paraqita këtë të fundit dijetarëve më të mëdhenj dhe muhaddithëve më të njohur, të rajonit arab të Hixhazit, trojeve irakiane, përkatësisht rajonit arab të Basrës dhe të Kufes, si dhe rajonit iranian të Hurasanit. Këta dijetarë dhe muhaddithë të shquar, pasi e analizuan, hetuan dhe e shqyrtuan, nga fillimi deri në fund, veprën e lartpërmendur, shpallën se jo vetëm që mbetën jashtëzakonisht të kënaqur nga vepra në fjalë, por madje e cilësuan se në shtëpinë e atij besimtari musliman, gjendet kjo vepër, është e barasvlefshme, si t’i fliste dhe t’i kumtonte, drejtpërdrejtë vetë Muhammedi (p.q.m.t.)”. (37)

“Ne veprën e tij me titull: “Sunenu’l-Ibni’l-Maxhe” (Sunetët e Ibn Maxhes), Ibn Maxhe shënon një hadith, nga prijësi i katërt i bashkësisë muslimanë, përkatësisht nga Ali Ibn Ebi Talibi (p.m.t.), i cili thotë: “Unë jam vëllai i Abdullahut (robit të Allahut) dhe të dërguarit të Allahut”. (38)

“Ndërsa në veprën e tij me titull: “Misbahu’z-Zuxhaxhe Fi’z-Zeuadi Ibn Maxhe” (Drita e Kandilit në Shtesat e Ibn Maxhes), dijetar Busiri shkruan: “Hadithi i sipërcituar, zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi dhe se muhaddithët e tij, janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”.

“Ndërsa në veprën e tij me tuitull: “Mustedrek” (Perceptimi), dijetar Hakim Nishaburiu, ka shënuar: “Për sa i përket hadithit të mësipërm, pohoj se ky është një hadith i vërtetë, madje dhe sipas kushteve të vendosur nga Imam Buhariut dhe Imam Muslimi”.

“Për më tepër edhe Imam Taberaniu, shënon një hadith, nga Ibn Abbasi, nga prijësi i katërt i bashkësisë muslimanë, pikërisht nga Imam Aliu, i cili thotë: “Betohem në Allahun (f.m.t.) se unë jam vëllai, kujdestari, djali i xhaxhait dhe trashëgimtari i të dërguarit të Allahut. Atëherë cili mund të jetë në udhë më të drejtë se unë?!” (39)

“Në veprën e tij me titull: “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), dijetar Hejthemiu shkruan: “Ky është një hadith i vërtetë i shënuar, nga muhaddithë besnikë dhe të drejtë”. (40)

“Gjithashtu Imam Taberaniu, shënon një tjetër hadith, nga Esma Bint Umejsi, në të cilin ka dëgjuar të dërguarin e fundit të Allahut (k.m.t.), Muhammedin (p.q.m.t.) duke thënë: “Vallë a gjendet vëllai im, (duke nënkuptuar Ali Ibn Ebi Talibin (p.m.t.)), në mesin tuaj?!” Dijetar Hejthemiu pohon: “Ky është një hadith i vërtetë i shënuar, nga muhaddithë besnikë dhe të drejtë”. (41)

“Një tjetër fakt interesant, është se dhe në veprën e tij me titull: “Musned” (Zinxhiri i Transmetimit), Imam Ahmed Ibn Hanbeli, shënon një hadh nga Ibn Abbasi, i cili ka dëgjuar Muhammedin (p.q.m.t.) t’i shprehet në këtë mënyrë, Imam Aliut (p.m.t.): “Me të vërtetë ti je vëllai dhe miku im”. (42)

“Ndërsa dijetari sunnit Ibn Abdulberri shkruan: “Muhammedi (p.q.m.t.) i bëri vëllezër, të shpërngulurit mekkas, mes njëri-tjetrit. Më pas i dërguari i Allahut (f.m.t.), Muhammedi (p.q.m.t.) i vëllazëroi dhe të shpërngulurit mekkas me ndihmësit medinas, me njëri-tjetrin. Më tej Muhammedi (p.q.m.t.) zgjodhi Aliun, si vëllain e tij, dy herë duke iu drejtuar: “Ti je vëllai im në këtë botë dhe në botën tjetër!” Ja pra në këtë mënyrë Muhammedi (p.q.m.t.), zgjodhi pikërisht Aliun si vëllain e tij”. (43)

“Ndërsa dijetari i madh sunnit Ibn Ethiri shënon: “Aliu është vëllai dhe dhëndri i të dërguarit të Allahut (k.m.t.), sepse Muhammedi (p.q.m.t.) e ka zgjedhur Aliun, si vëllain e tij dy herë. Hera e parë ishte, kur e zgjodhi si vëlla, kur i bëri vëllezër, të shpërngulurit mekkas, ndërsa hera e dytë ishte, kur e zgjodhi si vëlla pas shpërnguljes, kur bëri vëllazërimin mes të shpërngulurve mekkas dhe ndihmësve medinas, me njëri-tjetrin, duke iu drejtuar kështu: “Ti je vëllai im në këtë botë dhe në botën tjetër!” (44)

“Për sa i përket, dijetarit tjetër të madh sunnit Ibn Haxher Askalanit, ky i fundit cek: “Kur Muhammedi (p.q.m.t.), bëri vëllazërimin mes të shpërngulurve mekkas dhe ndihmësve medinas, me njëri-tjetrin, duke iu drejtuar kështu: “Ti je vëllai im në këtë botë dhe në botën tjetër!” (45)

“Për më tepër, në veprën e tij me titull: “Ibtalu’l-Batili” (Asgjësimi i së Kotës), Fadl Ibn Ruzbihan Hunxhiu përmend: “Hadithi i vëllazërisë, është një hadith i mirë, i njohur dhe shumë i besueshëm”. (46)

“Ja pra edhe pas sjelljes dhe paraqitjes deri më tani, të tërësisë së argumentëve të padiskutueshëm dhe faktëve kokëfortë, arrijmë në përfundimin se aludimi rremë, i pseudodijetarit uehhabist, me qasje emeuiste, pra përkatëisht i Ibn Tejmijjes, është rrëzuar njëherë e përgjithmonë, në sytë e lexuesve tanë të dashur dhe ndjekësve tanë të nderuar”.

Shembulli i Dytë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Muhammedit (p.q.m.t.): “Të tërë dyert brenda në xhami, ishin të mbyllura, përveç derës së shtëpisë së Aliut”, me aludimin se ky hadith është një thënie e ndjekësve të tij shiitë dhe e prijësit të parë të bashkësisë muslimane Ebu Bekrit” (47)

“Në këtë pikë jetike të kryeartikullit tonë, ne iu kundërpërgjigjemi këtij aludimi të rremë, të pacipë, të ndyrë dhe të ulët të Ibn Tejmijjes, duke cituar se në veprën e tij me titull: “Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), dijetari i madh sunnit, Ibn Haxher Askalani, pasi ka shënuar një hadith nga, bashkëkohësi i Muhammedit (p.q.m.t.), Sad Ibn Ebi Uekkasi shton: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli dhe Imam Nesaiu gjithashtu, e kanë shënuar të njëjtin hadith dhe më pas kanë theksuar se hadithi në fjalë zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi, ndërsa sipas Imam Taberaniut, hadithi i lartpërmendur është i mirë dhe se muhaddithët e tij janë besnikë. Për më tepër Imam Taberaniu, pasi e ka shënuar këtë hadith, nga bashkëkohësi tjetër i Muhammedit (p.q.m.t.), Zejd Ibn Erkami, ka pohuar me bindje të plotë se, hadithin e sipërcituar e kanë shënuar dhe Imam Ahmed Ibn Hanbeli, Imam Nesaiu, dijetar Hakim Nishaburiu dhe në fund kanë theksuar, se hadithi i mësipërm, zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi dhe se muhaddithët e tij janë besnikë dhe të drejtë”.

“Gjithashtu në veprën e tij me titull: “Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), dijetari sunnit Ibn Haxher Askalani, vijon më tej duke kumtuar: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli dhe Imam Nesaiu, pasi kanë shënuar të dyja versionet e transmetuara, nga Ibn Abbasi kanë këmbëgulur fuqishëms se që të dyja versionet jo vetëm janë hadithë të vërtetë, por edhe se muhaddithët e tyre janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”.

“Për më tëpër Ibn Haxher Askalani, në të njëjtën vepër, pasi ka shënuar, një version tjetër të këtij hadithi, nga Ibn Amri na ka bërë të qartë: “Të tërë muhaddithët e hadithit të lartpërmendur, janë muhaddithë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm, përveç Ala Ibn Arrarit, i cili nuk është një muhaddith besnik. Gjithashtu edhe Jahja Ibn Maini, e ka cilësuar hadithin e sipërcituar, si një hadith të mirë dhe të vërtetë”.

“Ndërsa në përfundim të veprës së tij, Ibn Haxher Askalani pohon: “Lërmëni t’iu kujtoj se në të vërtetë, këta hadithë fuqizojnë njëri-tjetrin, sepse secili version i tij në vetvete, i shënuar nga muhaddithë të ndryshëm, nuk bën gjë tjetër, vetëm se vërteton autenticitetin e tij dhe arsyeton përdorimin se tij si argument. Me fjalë të tjera, kur të tëra versionet e hadithit të mësipërm, paraqiten së bashku she sillen si një trup i vetëm, zhduken menjëherë të tëra llojet e dyshimeve dhe ngurrimeve, duke ia lënë vendin vetëm bindjes së sinqertë”. (48)

“Në veprën e tij me titull: “Musned” (Zinxhiri i Transmetimit), Imam Bedhdhari shprehet: “Ndodhia e hidhur e Imam Aliut (p.m.t.), është transmetuar me zinxhir të vërtetë transmetimi nga muhaddithët më në zë, të qytetit irakian të Kufes”.

“Ja pra edhe pas sjelljes dhe paraqitjes deri më tani, të tërësisë së argumentëve të padiskutueshëm dhe faktëve kokëfortë, arrijmë në përfundimin se aludimi rremë, i pseudodijetarit uehhabist, me qasje emeuiste, pra përkatëisht i Ibn Tejmijjes, është rrëzuar njëherë e përgjithmonë, në sytë e lexuesve tanë të dashur dhe ndjekësve tanë të nderuar”.

“Për më tepër, lejomëni t’iu citoj se Ibn Tejmijje, gjatë kryerjes së qortimeve mbi këtë hadith, ka ndjekur me përpikmëri dhe saktësi, mësuesin e tij Ibn Kajjim Xheuzin. Këtë e themi sepse pikërisht ky i fundit në veprën e tij me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), Ibn Kajjim Xheuziu, e pasi e analizuar, hetuar dhe shqyrtuar, këtë hadith ka thënë: “Ky hadith bashkë më të tërë llojet dhe versionet e tij, nuk është gjë tjetër vetëm se, një shpikje e “rafidive” (kundërshtuesve), sepse në të vërtetë të tërë dyert brenda xhamisë, ishin të mbyllura, përveç derës së shtëpisë se Ebu Bekrit”. (49)

“Ndërsa Ibn Haxher Askalani, i kundërpërgjigjet në këtë mënyrë, aludimit, të Ibn Kajjim Xheuziut: “Nuk ka dyshim se Ibn Kajjim Xheuziu, ka gabuar rëndë, sepse ky i fundit duke qenë i verbëruar nga helmi i aludimeve dhe vegimeve, ka mohuar shumë hadithë të vertëtë”. (50)

Shembulli i Tretë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Muhammedit (p.q.m.t.): “O Ali! Ti do të jesh kujdestari i të tërë besimtarëve pas meje”, me aludimin se bashkësia e dijetarëve dhe muhaddithëve me të mëdhenj dhe më të njohur, janë njëzëri se ky është një hadith i shpikur” (50)

“Tani në këtë pikë jetike, të kryeartikullit tonë, ne e kemi për detyrë, të sqarojmë dhe të shpalosim, të vërtetën ashuti siç është. Në vëprën e tij me titull: “Kaulu’l-Xheli Fi’l-Menakibi’l-Ali” (Fjala e Qartë Në Rrëfenjat e Aliut),  (51) pasi e ka shënuar këtë hadith nga Ibn Shejbe, më pas ka pohuar se ky është një hadith i vërtetë”. (52)

“Për më tepër edhe Imam Ahmed Ibn Hanbeli, e ka shënuar hadithin e lartpërmendur, me një zinxhir të vërtetë transmetimi, në veprën e tij me titull: “Musned” (Zinxhiri i Transmetimit)”. (53)

“Gjithashtu edhe Imam Tirmidhiu, pasi e ka shënuar hadithin e sipërcituar, në veprën e tij me titull: “Sunenu’t-Tirmidhi” (Sunetët e Tirmidhiut), më pas ka shpjeguar dhe ka sqaruar se ky është një hadith i mirë dhe i çuditshëm (ose e thënë ndryshe, i përcjellur dhe i shënuar vetëm, nga një muhaddith i vetëm)”. (54)

“Lërmëni t’iu citoj se dhe në veprën e tij me titull: “Xhemu’l-Xheuami” (Bashkësia e Bashkësive), Imam Sujuti dhe në veprën e tij me titull: “Mustedrek” (Perceptimi), dijetar Hakim Nishaburiu, pasi e kanë shënuar hadithin e mësipërm, kanë këmbëngulur se ky i fundit, zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi dhe si rrjedhojë është një hadith i vërtetë. Megjithatë Hakim Nishaburiu, ka shtuar: “Ndonëse hadithi në fjalë, i ka plotësuar të tëra kushtet e Imam Muslimit, ky i fundit nuk e ka shënuar atë, në veprën e tij me titull: “Sahihu’l-Muslimi” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë të Imam Muslimit”. (55)

“Madje madje këtë hadith, e ka shënuar edhe Ibn Haxher Hejthemi Mekkiu, i cili njihet si një dijetar shumë fanatik, në veprën e tij me titull: “Sherhu’l-Hemzijjeti” (Shpjegimi i Duhur), i duke bërë të ditur se, ky është një hadith i vërtetë. Për më tepër edhe dijetar Ibn Abdulberri, në veprën e tij me titull: “Istiab” (Pendimi), pasi e ka shënuar këtë hadith, nga Ebu Daud Tajalisi, ka shtuar: “Asnjë nga dijetarët dhe muhaddithët e shquar, nuk mund ta qortojë këtë hadith, as nga ana e zinxhirit të tij të transmetimit dhe as nga ana e besueshmërisë së tij”. (56)

“Ndërsa për sa i përket, dijetarit të ndjerë bashkëkohor, shqiptarit Muhammed Nasiruddin Albanit, në veprën e tij me titull: “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), na bën të qartë duke na shkruar: “Me të vërtetë unë edhe sot e kësaj dite, as nuk kam arritur të gjej arsyen dhe as nuk kam mundur, që të kuptoj se, si dijetari i madh Ibn Temijje në veprën e tij me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), e ka hedhur poshtë, kundërshtuar, mohuar dhe përgënjeshtruar hadithin në fjalë, duke e cilësuar si të dobët dhe të qartë. Sipas mendimit tim Ibn Tejmijje, përveç fakit të armiqësisë së tij të tepruar dhe urrejtjes së tij të verbër, kundër besimtarëve shiitë, nuk mund të paraqisim asnjë arsyetim tjetër”.

“Shembulli i Katërt: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Shëmbëllimit, me aludimin se të tërë dijetarët dhe muhaddithët e mëdhenj, e kanë hedhur poshtë, me arsyetimin se ky hadith, është një hadith i shpikur, i cili padrejtësisht i është veshur Muhammedit (p.q.m.t.), me një zinxhir të shpikur transmetimi” (57)

“Në këtë pikë kritike, të kryeartikulli tonë, ne i kundërpërgjigjemi, kështu aludimit të rremë, të Ibn Tejmijjes duke i kumtuar këtij të fundit, se në veprën e tij me titull: “Menakibu’l-Ali” (Rrëfenjat e Aliut), e Ibn Megazilit dhe në veprën e tij me titull: “Zejnu’l-Feta” (Bukuria e Djaloshit), e dijetar Asimit, shprehim se që të dy këta dijetarë, e kanë shënuar hadithin e lartpërmendur, me zinxhirë të ndryshëm transmetimi, nga bashkëkohësi i Muhammedit (p.q.m.t.), Enes Ibn Maliku”.

“Gjithashtu në veprën e tij me titull: “Kitabu’s-Sunneti” (Libri i Sunnetit), Ibn Shahini e ka shënuar hadithin sipërcituar, pikërisht nga bashkëkohësi i Muhammedit (p.q.m.t.), Ebu Said Hudriu, ndërsa në veprën e tij me titull: “Tarihu’n-Nishaburi” (Historia e Nishaburit), dijetar Ibn Batta Ekberi, e ka shënuar hadithin e mësipërm, nga Ebu Hamraja. Lejomëni t’iu përmend se Ibn Tejmijje, kur e ka cilësuar dhe vlerësuar, hadithin në fjalë, si një hadth të shpikur, ka imituar kokë e këmbë, nga fillimi deri në fund, pikërisht mësuesin e tij, Ibn Kajjim Xheuziun. Këtë fakt e pohojmë me bindje të plotë se, ky i fundit në veprën e tij me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), Ibn Kajjim Xheuziu ka cituar: “Ky është një hadith i shpikur, sepse muhaddithi i tij Ebu Umeri, është një muhaddith i mohuar dhe i lënë”. (58)

“Tani lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit, se dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, të Shkollës së Ehli Sunnetit dhe Xhemaatit, në katër veprat e tyre të hadithit dhe sunnetit profetik, kanë shënuar me dhjetra hadithë, pikërisht nga ky muhaddith, pra nga Ebu Umeri, ose siç njihet ndryshe Abdurrahman Ibn Aidhi. Imam Nesaiu dhe Ibn Haxher Askalani, kanë theksuar faktin se Ebu Umeri, është një muhaddith besnik dhe i drejtë. Për më tepër, në veprën e tij me titull: “Thikat” (Besueshmëria), dijetar Ibn Hibbani, e ka përmendur dhe e ka radhitur Ebu Umerin, si një muhaddith besnik dhe të drejtë”. (59)

Shembulli i Pestë: “Pranimi dhe Shënimi, në Veprën e Tij me Titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), i Ibn Tejmijjes, si një hadith i mirë dhe i vërtetë, duke i veshur Muhammedit (p.q.m.t.), hadithin e shpikur: “Nëse do të kishte një të dërguar tjetër pas meje ai do të ishte Umeri”.

“Themi me bindje të plotë se, kjo është një dëshmi e qartë, se Ibn Tejmijje gjatë kryerjes së qortimit të hadithëve dhe muhaddithëve, as nuk i ka ndjekur dhe as nuk i ka zbatuar, ligjet, kriteret, normat dhe rregullat për qortimin e tyre, të përcaktuara pikërisht, nga dijetarët dhe muhaddithët më të medhenj dhe më të njohur, por përkundrazi ai ka ndjekur pikërisht egon, epshin, dëshirën, oreksin dhe përfitimet e tij jetike vetjake, duke nxjerrë edhe njëherë tjetër në shesh, dyfytyrësinë e tij të hapur, si një ndjekës besnik dhe i zjarrtë i politikës despote, diskriminuese, diktatoriale dhe tirane të udhëheqjes, së dinastisë famëkeqe, të bijve të Umejjes. Ibn Tejmijje, nuk meriton që të cilësohet, si një dijetar dhe aq më pak si një muhaddith”. (60)

“Ja pra edhe këtë herë, ne i kundërpërgjigjemi, në këtë mënyrë, shpifjes së ndyrë dhe të ulët të Ibn Tejmijjes, duke theksuar se është pikërisht, mësuesi i tij Ibn Kajjim Xheuziu, ai i cili pasi e ka shënuar hadithin e lartpërmendur, në veprën e tij me titull: “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), ka shtuar se ky hadith nuk është i vërtetë, sepse në zinxhirin e transmetimit të tij, gjendet muhaddithi Zekerijja Ibn Jahja, të cilin e ka cilësuar si “një gënjeshtar shumë të madh” dhe për më tepër, bashkëkohësi i Muhammedit (p.q.m.t.), Ibn Adi ka cituar: “Zekerijja Ibn Jahja, është një shpikës hadithësh”. (61)

“Ndërsa në veprën e e tij me titull: “Mizanu’l-Itidali” (Peshorja e Baraspeshës) citon: “Imam Salih Ibn Muhammed Xhezreja, e ka përgënjeshtruar hadithin e sipërcituar duke thënë se Zekerijja Ibn Jahja është një gënjështar”. (62)

“Gjithashtu në veprën e tij, tjetër me titull: “Mugni” (Pasuria), Imam Dhehebiu shkruan: “Muhaddith Zekerijja Ibn Jahja, është akuzuar dhe fajësuar, si një gënsjestar i madh”. (63)

“Për më tepër, dijetari tjetër sunnit, Sheukaniu ka theksuar: “Dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, e kanë cilësuar këtë hadith si një hadith të shpikur”.

“Ndonëse pas shfaqjes së tërësisë, së këtyre argumentëve të qartë dhe faktëve kokëfortë, megjithatë Ibn Tejmijje, i cili pa iu skuqur dhe pa iu zverdhur fytyra, pretendon se është ndjekësi, përfaqësuesi dhe zbatuesi me i madh, i sunnetit profetik të Muhammedit (p.q.m.t.), jo vetëm që e ka shënuar dhe shkruar këtë hadith të shpikur, në vëprën e tij të mësipërme, por nuk ka ngurruar të thotë se ky është një hadth i mirë”.

Shembulli i Gjashtë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit Thekalejn, duke e cilësuar këtë të fundit si të dobët, i cili ndonëse është shënuar në veprën me titull: “Sahihu’l-Muslimi” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë të Imam Muslimit), e Imam Muslimit, i cili është si vijon: “O ju njerëz! Unë kam lënë në mesin tuaj Dy Porosi të Paçmuara, që nëse lidheni fort pas tyre, nuk do të shmangeni kurrë. Këto Dy Porosi të Paçmuara janë Libri i Allahut dhe Farefisi im që është Ehli Bejti im. Këto Dy Porosi të Paçmuara, nuk do të ndahen kurrë, nga njëra-tjetra, derisa ata të më kthehen mua, në krye të Lumit Keuether”. (64)

“Më pas Ibn Tejmiije, në veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), bën të ditur: “Hadithin Thekalejn së bashku me pjesën e tij të fundit: Këto Dy Porosi të Paçmuara, nuk do të ndahen kurrë, nga njëra-tjetra, derisa ata të më kthehen mua, në krye të Lumit Keuether”, e ka shënuar dhe përcjellur edhe Imam Tirmidhiu”.

“Më tej Ibn Tejmijje, në veprën e tij të sipërcituar vijon: “Megjithatë kur e kanë pyetur Imam Ahmed Ibn Hanbelin për mendimin e tij mbi këtë hadith, ky i fundit dhe një pjesë e mirë e dijetarëve dhe muhaddithëve, kanë bërë të qartë se hadithi në fjalë është i dobët, pra nuk është një hadith i vërtetë”. (65)

“Tani lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se, Ibn Tejmijje është orvatur me mish e me shpirt, duke përdorur të tëra mënyrat dhe mjetet, që kishte në zotërim, me synimin e vetëm të mosrespektimit, nënçmimit, përçmimit, përbuzjes dhe përuljes, së anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit. Madje ky njeri i neveritur dhe i përshtirë, nuk ka mbetur pas, as në cilësimin dhe në vlerësimin si të dobët të shpikur të Hadithit Thekalejn, i cili përbën një nga shtyllat kryesore, të besimit të Ehli Sunnetit dhe Xhemaatit”.

“Në parathënien e veprës së tij me titull: “Sherhu’s-Sahihi’l-Muslimi” (Shpjegimi i Përmbledhjes së Hadithëve të Vërtetë të Imam Muslimit), Imam Neueuiu, e sqaron në këtë mënyrë rëndësinë e këtyre dy veprave: “Sipas njëzëshmërisë së bashkësisë së dijetarëve dhe muhaddithëve më të shquar, dy veprat më të përpikta dhe më të sakta, në sipërfaqen e tokës, pas Librit të fundit të Allahut (k.m.t.), Kur’anit Fanëlartë, janë pikërisht vepra me titull: “Sahihu’l-Buhari” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë të Imam Buhariut), e Imam Buharit dhe vepra tjetër me titull: “Sahihu’l-Muslimi” (Përmbledhja e Haditëve të Vërtetë të Imam Muslimit), e Imam Muslimit. Këtë njëzëshmëri të dijetarëve dhe muhaddithëve më të mëdhenj dhe më të njohur, ka kohë që e ka pranuar dhe mbarë bashkësia ndërkombëtare muslimane”. (66)

“Pastaj Imam Neueuiu, në një vend tjetër, të veprës së tij ka pohuar: “Ibn Tejmijje gjatë kryerjes së qortimit të hadithëve dhe muhaddithëve, as nuk i ka ndjekur dhe as nuk i ka zbatuar, ligjet, kriteret, normat dhe rregullat për qortimin e tyre, të përcaktuara pikërisht, nga dijetarët dhe muhaddithët më të medhenj dhe më të njohur, por përkundrazi ai ka ndjekur pikërisht egon, epshin, dëshirën, oreksin dhe përfitimet e tij jetike vetjake, duke nxjerrë edhe njëherë tjetër në shesh, dyfytyrësinë e tij të hapur”.

“Por lejomëni që t’iu rikujtoj lexuesve tanë të dashur dhe ndjekësve tanë të nderuar se, në veprën e tij me titull: “Telhisu’l-Mustedreki Ala’s-Sahihajni” (Analiza e Perceptimit Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), Imam Dhehebiu, shpreh hapur dhe qartë mendimin e tij, duke iu bashkangjitur mendimit të Hakim Nishaburiut, duke theksuar se ky është një hadith i vërtetë, me një zinxhir të vërtetë transmetimi. Duke u nisur nga ky fakt, arrijmë në përfundimin se, këta dy dijetarë dhe muhaddithë të mëdhenj sunnitë, në këtë mënyrë e kanë shembur nga themelet njëherë e mirë,  aludimin e rremë dhe të kotë të Ibn Tejmijjes, i cili pa pikën e turpit, thotë se hadithi i mësipërm, është një hadith i shpikur dhe i shpikur”. (67)

“Ndërsa për sa i përket, Imam Sehmudiut, sqarojmë se ky i fundit, në veprën e tij me titull: “Xheuahiru’l-Akidejni” (Gurët e Çmuar të Dy Besimeve), citon se Hadithi Thekalejn, i cili është si vijon: “O ju njerëz! Unë kam lënë në mesin tuaj Dy Porosi të Paçmuara, që nëse lidheni fort pas tyre, nuk do të shmangeni kurrë. Këto Dy Porosi të Paçmuara janë Libri i Allahut dhe Farefisi im që është Ehli Bejti im. Këto Dy Porosi të Paçmuara, nuk do të ndahen kurrë, nga njëra-tjetra, derisa ata të më kthehen mua, në krye të Lumit Keuether”, është një hadith i vërtetë, i shënuar dhe i përcjellur, nga më shumë se njëzet bashkëkohës, të Muhammedit (p.q.m.t.)”. (68)

“Gjithashtu lërmëni t’iu rikujtojmë faktin se, Hadithin Thekalejn së bashku me pjesën e tij të fundit: “Këto Dy Porosi të Paçmuara, nuk do të ndahen kurrë, nga njëra-tjetra, derisa ata të më kthehen mua, në krye të Lumit Keuether”, e ka shënuar dhe përcjellur edhe Imam Tirmidhiu”.

“Për më tepër edhe imami i Ibn Tejmijjes, pikërisht Imam Ahmed Ibn Hanbeli, e ka shënuar dhe përcjellur Hadithin Thekalejn, në veprën e tij me titull: “Musned” (Zinxhiri i Transmetimit), përkatësisht në vëllimin e tretë dhe në faqet 14, 17, 26 dhe 59”.

“Gjithashtu për hir të së vërtetës, duhet të kumtojmë se dhe një pjesë e mirë, e dijetarëve uehhabistë, me qasje emeuiste, si dijetari i ndjerë bashkëkohor shqiptar, i cili mbahet si autoriteti më madhor, i pseudodijetarëve uehhabistë, me qasje emeusite, pra pikërisht Shejh Muhammed Nasiruddin Albani, e ka shënuar dhe përcjellur Hadithin Thekalejn, në të dyja veprat e tij, përkatësisht në veprën me titull: “Sahihu’l-Xhami’s-Sagiri” (Përmbledhja e Vogël e Hadithëve të Vërtetë”, përkatësisht në hadithin me numër 2453, 2454, 2745 dhe 7754 dhe në veprën e tij tjetër me titull: “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), përkatësisht në vëllimin e tretë, në faqet 254, 258 dhe në hadithin me numër 1760, duke theksuar se ky është një hadith i vërtetë, i cili zotëron një zinxhir të vërtetë transmeitmi”.

Shembulli i Shtatë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit Mbi Zogun, duke sjellur dhe paraqitur si arsyetim aludimin: “Asnjë nga bashkëkohësit e nderuar të Muhammedit (p.q.m.t.), as nuk e ka shënuar dhe as nuk e ka përcjellur, Hadithin e Zogut. Për më tepër, citoj se të tërë dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, e kanë cilësuar këtë hadith, si një hadith të dobët dhe të shpikur”. (69)

“Kësaj here, ne i kundërpërgjigjemi, aludimit të rremë të Ibn Tejmijjes, duke i bërë të ditur dhe të qartë se në veprën e tij me titull: “Sunenu’t-Tirmidhi” (Sunetët e Tirmidhiut), Imam Tirmidhiu dhe në veprën e tij me titull: “Mustedrek” (Perceptimi), Hakim Nishaburiu, jo vetëm që e kanë shënuar dhe përcjellur Hadithin Mbi Zogun, por madje e kanë cilësuar dhe vlerësuar, këtë të fundit si një hadith të vërtetë”. (70)

“Tani natyrshëm shtrojmë pyetjen: “Vallë a nuk është dijetar Hakim Nisaburiu, një dijetar dhe një muhaddith i madh, sipas Ibn Tejmijjes?!”

“Në veprën e tij me titull: “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), Imam Dhehebiu shkruan: “Shumë bashkëkohës të nderuar të Muhammedit (p.q.m.t.), e kanë shënuar dhe përcjellur Hadithin Mbi Zogun, në shumë udhë dhe transmetime të ndryshme, të cilat unë i kam shënuar në një tjetër vepër timen. Duke u nisur nga ky fakt, arrijmë në përfundimin se, Hadithi Mbi Zogun, është një hadith i vërtetë”. (71)

“Ndërsa në veprën e tij me titull: “Tabakatu’l-Kubra” (Klasifikimi i Madh), Taxhuddin Abduluehhab Subkiu, i cili është edhe nxënësi i Imam Dhehebiut shënon: “Nuk ka asnjë lloj dyshimi dhe ngurrimi se, Hadithi Mbi Zogun, është i vërtetë”, (72)

“Ndërsa Ebu Fadl Ahmed Ibn Muhammed Ibn Siddik Gumari, i cili njihet ndryshe me ofiqin hafidhi, imami dhe muhaddithi i fundit, në lidhje me Hadithin Mbi Zogun përshkruan: “Duke u nisur nga fakti se, shumica dërrmuese e dijetarëve dhe muhaddithëve më të mëdhenj dhe më të njohur, janë të njëzëri mbi faktin se, Hadithi Mbi Zogun, është transmetuar nga afërsisht njëqind muhaddithë, me më shumë se njëqind udhë dhe transmetime të ndryshme, të cilët e kanë transmetuar këtë të fundit, në mënyrë të pashkëputur, deri në atë masë, sa nuk është transmetuar asnjë hadith tjetër, ne nuk na mbetet gjë tjetër, përveç se pranimit dhe nënshtrimit të vlerësimit të këtyre dijetarëve dhe muhaddithëve”. (73)

“Gjithashtu, lërmëni t’iu vë në dijeni të faktit se, në veprën e tij me titull: “Ithafu’l-Ekabiri Bi’t-Tashihi’l-Hadithi’t-Tajri” (Kushtim i Madh i Vërtetësisë së Hadithit të Zogut), dijetari i madh bashkëkohor Mahmud Said Memduhu, ia ka kushtuar vetëm vërtetimit, të vërtetësisë së Hadithit Mbi Zogun”.

Shembulli i Tetë: Në veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), Ibn Tejmijje ka shkruar se, Imam Ahmed Ibn Hanbeli, ka thënë këto fjalë, për prijësin e katërt të bashkësisë muslimane, Ali Ibn Ebi Talibn (p.m.t.): “Imam Ahmed Ibn Hanbeli, ka thënë se Ali Ibn Ebi Talibi, ka gabuar në shumë çështje, si dhe gjithashtu ka shënuar dhe përcjellur hadithë të dobët”.

“Më pas Ibn Tejmijje ka shtuar: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli, ka cituar se Ali Ibn Ebi Talibi, nuk është një mhaddith i mirë dhe se ai ka shënuar dhe përcjellur hadithë me synimin e ngritjes, lartësimit të vetvetes, duke ia veshur vetvetes, cilësi fisnike dhe virtyte dhe vlera të larta, të cilat nuk i përkasin”. (74)

“Ndërsa në një vend tjetër, të vëprës së tij të lartpërmendur, ka vijuar: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli, nuk ka shënuar dhe as përcjellur kurrë ndonjë hadith, i cili vërteton epërsinë, e Ali Ibn Ebi Talibit, duke aluduar se ky i fundit, zotëruaka cilësi fisnike dhe virtyte dhe vlera të larta  Për më tepër, citoj se të tërë dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, i kanë cilësuar dhe vlerësuar hadithët e këtij lloji, si hadithë të dobët dhe të shpikur”. (75)

“Ndërsa si kundërpërgjigje, ndaj këtij aludimi të rremë dhe të kotë, kësaj radhe kemi zgjedhur pikërisht një dijetar, i cili përket doktrinës dhe shkollës së mendimit hanbelit, përkatësisht Ibn Ebi Jalan i cili në veprën e tij, nga Muhammed Ibn Mensur Tusiu, me synimin e çjerrjes së maskës dhe zbulimit të së vërtetës dhe rrëzimit të aludimit të gënjeshtrës dhe mashtrimit, të Ibn Tejmijjes ka shënuar: “Unë vetë kur isha disa herë i pranishëm, kam dëgjuar me veshët e mi, se Imam Ahmed Ibn Hanbeli ka dëshmuar: “Muhammedi (p.q.m.t.), ka rrëfyer hadithë të vërtetë, të cilët bëjnë fjalë për cilësitë e fisnike dhe virtytet dhe vlerat e larta të Ali Ibn Ebi Talibit, më shumë se të tërë bashkëkohësit e tij, të marrë së bashku”. (76)

“Gjithashtu Ebu Uelid Shahneja thotë: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli ka cituar: “Numri i hadithëve të mirë dhe të vërtetë, të cilët kanë të bëjnë drejtpërdrejtë, me Ali Ibn Ebi Talibin, është shumë herë më i madh, se numri i hadithëve të mirë, të cilët kanë të bëjnë, me të tërë bashkëkohësit e Muhammedit (p.q.m.t.)”. (77)

“Për më tepër, Ibn Haxher Askalani shton: “Imam Ahmed Ibn Hanbeli, Gjykatësi Ismaili, Imam Nesaiu dhe Ebu Ali Nishaburiu, janë të njëzëri mbi faktin se, numri i hadithëve të mirë dhe të vërtetë, të cilët kanë të bëjnë me Ali Ibn Ebi Talibin, është shumë herë më i madh, se numri i hadithëve të mirë, të cilët kanë të bëjnë, me të tërë bashkëkohësit e Muhammedit (p.q.m.t.)”. (78)

Shembulli i Nëntë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i hadithit të mirë dhe të vërtetë, të Muhammedit (p.q.m.t.): “Unë jam qyteti i dijes, ndërsa Aliu është dera e tij”, duke aluduar se ky hadith, nuk gjë tjetër vetëm se një hadith i dobët dhe i shpikur. Më tej ai vijon duke thënë: “Edhe Imam Tirmidhiu, pasi e ka shënuar këtë hadith, e ka cilësuar si një hadith të dobët, ndërsa dijetarë dhe muhaddithë të tjerë të mëdhenj, si mësuesi i tij Ibn Kajjim Xheuiu, kanë theksuar se ky është një hadith i shpikur”. (79)

“Ne i kundërpërgjigjemi Ibn Tejmijjes, duke i thënë se ashtu siç ka bërë edhe në herët e mëparshme, ashtu ka bërë dhe tani, duke gabuar rëndë, duke e cilësuar këtë hadith si një hadith të dobët dhe të shpikur. Arsyeja kryesore e cilësimit dhe të vlerësimit të hadithit lartpërmendur, si një hadith i dobët dhe i shpikur, është pikërisht ndjekja në mënyrë të verbër, të hapave të mësuesit të tij, Ibn Kajjim Xheuziut. Gjithashtu lejomëni, t’iu bëj të ditur dhe të qartë, se Ibn Tejmijje ndonëse e dinte shumë mirë faktin, se hadithi i sipërcituar është një hadith i mirë dhe i vërtetë, ai ka parapëlqyer, bindjen, nështrimin dhe ndjekjen e verbër të mësuesi të tij, Ibn Kajjim Xheuziut”.

“Gjithashtu dua të cek faktin se, një nga qortuesit më të mëdhenj të muhaddithëve, pikërisht Jahja Ibn Maini e ka cilësuar dhe vlerësuar hadithin e mësipërm, si një hadith të mirë dhe të vërtetë”. (80)

“Gjithashtu edhe Hakim Nishaburiu, e ka cilësuar hadithin në fjalë, si një hadith të mirë dhe të vërtetë, i cili zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi”. (81)

“Për më tepër edhe dijetari i madh, Hafidh Semerkandi, e pasi e ka shënuar hadithin në fjalë, në veprën e tij me titull: “Bahru’l-Esanidi Fi’Sihahi’l-Mesanidi” (Deti i Zinxhirëve Në Vërtetësinë e Zinxhirit të Transmetimeve), ka shtuar se ky është një hadith i mirë dhe i vërtetë, i cili zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi”.

“Tani lëmëni t’iu citoj se edhe Ibn Xherir Taberiu, në veprën e tij, ka shënuar dhe përcjellur këtë hadith, duke këmbëngulur në faktin se, Imam Tirmidhiu e ka cilësuar hadithin në fjalë, si një hadith të mirë dhe të vërtetë, i cili zotëron një zinxhir të vërtetë transmetimi”. (82)

“Ndërsa për sa i përket, Ebu Fadl Ahmed Ibn Muhammed Ibn Siddik Gumarit, i cili njihet ndryshe me ofiqin hafidhi, imami dhe muhaddithi i fundit, në veprën e tij të rëndësishmë me titull: “Fethu’l-Meliki’l-Ali Bi’s-Sihhati’l-Hadithi Babu Medinetu’l-Ilmi” (Çlirimi i Mbretit Ali Në Vërtetësinë e Hadithit Mbi Qytetin e Dijes), ose e thënë ndryshe mbi hadithin e mirë dhe të vërtetë të Muhammedit (p.q.m.t.), i cili është si vijon: “Unë jam qyteti i dijes, ndërsa Aliu është dera e tij”, e ka vërtetur në mënyrë të hollësishme dhe të imtësishme, vërtetësinë e këtij hadithi”. (83)

“Mes të tjerash këtu, nuk mund të lëmë pa përmendur, as emrat e dijetarëve dhe muhaddithëve më të mëdhenj dhe me të njohur si, Salahuddin Alaiu, Ibn Haxher Askalani, si dhe nxënësi i tij, Imam Sehauiu, të cilët janë të njëzëri se, ky është një hadith i mirë, i cili zotëron një zinxhir të mirë transemtimi”. (84)

Shembulli i Dhjetë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Gadiru’l-Humit, i cili është si vijon: “Një ditë Muhammedi (p.q.m.t.), gjendej i ulur pranë një vije uji, në vendin e quajtur Gadiru’l-Humi, mes Mekkës së Nderuar dhe Medinës së Ndriçuar. Më pas ai u ngrit dhe falenderoi Allahun (f.m.t.) dhe mbajti një fjalim, duke na këshilluar për mirë. Pastaj Muhammedi (p.q.m.t.) vijoi: “Kini kujdes, pas meje o xhemaat! Unë jam vetëm një njeri. E marr me mend se Allahu (l.m.t.), më ka thirrur në praninë e Tij edhe unë i jam përgjigjur kësaj thirrjeje (më është afruar vdekja). Unë kam lënë në mesin tuaj Dy Porosi të Paçmuara. Njëra nga ato, është Libri i Allahut (Kur’ani) i cili përmban udhën e drejtë dhe dritë. Merreni Librin e Allahut dhe lidhuni fort pas tij!” Më pas Muhammedi (p.q.m.t.) tregoi rëndësinë e madhe të Librit të Allahut dhe tha që të kemi kujdes, në zbatimin e tij. Më pas vijoi: “Më pas, (po ju lë) edhe Ehli Bejtin tim. Ju bëj që të përmendni Allahun, mes Ehli Bejtit tim! Ju bëj që të përmendni Allahun, mes Ehli Bejtit tim! Ju bëj që të përmendni Allahun, mes Ehli Bejtit tim!” Aludimi i radhës i Ibn Tejmijjes është se hadithi i lartpërmendur nuk pëmendet as në veprën me titull: “Sahihu’l-Buhari” (Përmbledhja e Hadithëve të Vërtetë të Imam Buhariut), të Imam Buhariut dhe as në veprën me titull: “Sahihu’l-Muslimi” (Përmbledhjet e Hadithëve të Imam Muslimit), të Imam Muslimit”.

“Më tej Ibn Tejmijje, në veprën e tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), pohon: “Shumica dërrmuese e dijetarëve dhe muhaddithëve më të shquar, duke përfshirë këtu edhe Imam Buhariun dhe Ibn Hurbiun, e kanë cilësuar dhe vlerësuar hadithin e sipërcituar, si një hadith të dobët. Ndërsa dy dijetarët dhe muhaddithët e mëdhënj, Imam Ahmed Ibn Hanbeli dhe Imam Tirmidhiu, e kanë cilësuar hadithin e mësipërm, si një hadith të mirë”. (85)

“Përgjigjia jonë këtë radhë për Ibn Tejmijjen, është se ky i fundit me të vërtetë ka mbajtur një qëndrim çuditës, habitës, të paditur dhe tendecioz, duke u nisur nga fakti se ai tërë jetën e tij e ka kaluar, si një besnik i zjarrtë dhe mbështetës i flaktë, i politikës së ashpër, të egër, despote, diksriminuese, diktatoriale dhe tirane të udhëheqjes së dinastisë famëkeqe të bijve të Umejjes, duke përzgjedhur si të mirë, të njohur dhe të vërtetë, vetëm ata hadithë të cilët u shkojnë për shtat dhe u shërbejnë politikës së egër emeuiste”.

“Nxënësi i Ibn Tejmijjes, Ibn Kethiri kumton, mendimin e Imam Dhehebiut, për hadithin e mësipërim i cili është: “Ky është një hadith i mirë i shënuar dhe i përcjellur në mënyrë të pashkëputur, nga shumë bashkëkohës të Muhammedit (p.q.m.t.). Unë vetë isha i pranishëm, kur Muhammedi (p.q.m.t.), e ka thënë me gjuhën e tij këtë hadith, por pjesa e fundit: “O Allahu im! Bëni kujdestar kujdestarin e tij!” është shtuar më vonë, e një zinxhir të vërtetë transmetimi”. (86)

“Ndërsa në veprën titull: “Katfu’l-Ezhari’l-Mutenasire Fi’l-Ahbari’l-Muteuatire” (Buqeta e Luleve Ndihmëse në Lajmet e Pashkëputura), Imam Sujuti e ka shënuar dhe përcjellur këtë hadith, duke pohuar se ky i fundit,”.

“Ndërsa Imam Dhehebiu, shton se hadithi në fjalë, është shënuar në udhë dhe zinxhirë të vërtetë transmetimi, nga shumë bashkëkohës të Muhammedit (p.q.m.t.)”. (87)

“Ndërsa autori i veprës i me titull: “Ethna’l-Mutalibi” (Falenderimi i Kërkuesit), pasi cilëson një për një emrat e muhaddithëve, deri tek Ali Ibn Ebi Talibi citon: “Ky hadith më këtë zinxhir transmetimi që zotëron, është një hadith i mirë. Megjithatë nëse do të mbështetemi, në këndvështrime dhe zinxhirë të tjerë transmetimi, do të arrijmë në përfundimin se, është mund të cilësohet dhe të vlerësohet edhe si një hadith i vërtetë. Për më tepër, hadithi në fjalë, është shënuar dhe përcjellur, në mënyrë të pashkëputur, nga shumë bashkëkohës të Muhammedit (p.q.m.t.). Si përfundim, lejomëni t’iu bëj të qartë se, të tërë ata dijetarë dhe muhaddithë, të cilët aludojnë të kundërtën janë të paditur të mëdhenj dhe asnjë musliman, nuk duhet t’i besojë gënjeshtrave dhe mashtrimeve të tyre”. (88)

“Për sa i përket dijetar dhe muhaddith Hejthemiut, ky i fundit pasi shënon hadithin e lartpërmendur, me anë të zinxhirit të transmetimit të Ribah Ibn Harithit, gjithashtu të shënuar dhe nga Imam Ahmed Ibn Hanbeliu, sqaron se të tërë muhaddithët e këtij hadithi janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”. (89)

“Gjithashtu për sa i përket muhaddith Hejthemiut, ky i fundit pasi shënon hadithin e sipërcituar, me anë të zinxhirit të transmetimit të Ebu Tufejlit, gjithashtu të shënuar dhe nga Imam Ahmed Ibn Hanbeliu, shpjegon se të tërë muhaddithët e këtij hadithi janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm, përveç Katar Ibn Halifes”. (90)

“Ndërsa për sa i përket, hadithit të shënuar dhe të përcjellur, nga Said Ibn Uehbiu, dijetar Hejthemiu, gjithashtu të shënuar dhe nga Imam Ahmed Ibn Hanbeliu, shprehet: “Të tërë muhaddithët e këtij hadithi janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”. (91)

“Më pas dijetar Hejthemiu, gjithashtu të shënuar dhe nga Imam Ahmed Ibn Hanbeliu, shpjegon se të tërë muhaddithët e këtij hadithi janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm, përveç Katar Ibn Halifes”. (92)

“Ndërsa Abdurrahman Ibn Ebi Jala, për hadithin e mësipërm, të shënuar dhe të përcjellur dhe nga Imam Ahmed Hanbeli thotë: “Muhaddithët hadithit fjalë janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”. (93)

“Për sa i përket Ibn Haxher Askalani shpjegon: “Imam Tirmidhiu dhe Imam Nesaiu, jo vetëm që e kanë shënuar dhe përcjellur, në shumë udhë dhe zinxhirë të ndryshëm transmetimi hadithin e njohur: “Cilido që më ka mua zotëri edhe ky (Aliu) është zotëriu i tij”, por e kanë cilësuar këtë të fundit, si një hadith të mirë dhe të vërtetë”. Madje dijetar Ibn Ukde, i ka mbledhur të tërë udhët dhe zinxhirët e ndryshëm të transmetimit në një vepër”. (94)

“Për më tepër dhe dijetari dhe muhaddithi uehhabist, me qasje emeuiste, i ndjerë bashkëkohor, shqiptari Muhammed Nasiruddin Albani, e ka shënuar dhe përcjellur hadithin e lartpërmendur (si hadithi nr: 1750), në veprën e tij me titull: “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), na bën të qartë duke na shkruar: “Nuk ka asnjë lloj dyshimi dhe ngurrimi se, ky është një hadith i vërtetë”.

“Më tej dijetari i ndjerë, bashkëkohor shqiptar, ka vijuar: “Duke u nisur nga cilësimi dhe vlerësimi i plotë, i këtij hadithi në vetvete, arrijmë në përfundimin se, ky është një hadith i vërtetë. Madje fillimi dhe fundi i hadithit, është shënuar dhe përcjellur, në mënyrë të pashkëputur. Ky argument i padiskutueshëm, mund të vërehet me lehtësi, nga secili që analizon, heton dhe shqyrton udhët dhe zinxhirët e trasmetimit të këtij hadithi”. (95)

“Për më tepër, Shejh Muhammed Nasiruddin Albani, e ka rrëzuar njëherë e përgjithmonë, aludimin e kotë të Ibn Tejmijjes duke thënë: “Një nga arsyet kryesore, e cila me ka dhënë një shtysë, në analizmin, hetimin dhe shqyrtimin, e këtij hadithi si të vërtetë, është dhe aludimi i kotë, i kryer nga Ibn Tejmijje, i cili ka shprehur qartë se, fillimi i hadithit të mësipërm është i dobët, ndërsa fundi i tij është i shpikur. Lërmëni t’iu citoj se, ky është një nga gabimet e shumta, të Ibn Tejmijjes, sepse ky i fundit pa kryer analizimin, hetimin dhe shqyrtimin, e udhëve dhe zinxhirëve të transmetimit të hadithi në fjalë, gjatë kryerjes së qortimit të këtij të fundit, ka cilësuar këtë hadith si të dobët dhe të shpikur”. (96)

Shembulli i Njëmbëdhjetë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes i Hadithit: “Aliu qëndron mbi ne, në peshoren e gjykimit”, duke e cilësuar dhe vlerësuar, këtë të fundit si një hadith të dobët, sepse sipas tij nuk zotëron, asnjë zinxhir transmetimi të mirë dhe si rrjedhojë, nuk mund të përdoret si argument fetar”. (97)

“Ne si bashkësi dijetarësh dhe muhaddithësh, kësaj radhe i kundërpërgjigjemi Ibn Tejmijjes, se në veprën e tij me titull: “Sunen” (Sunetët), Ibn Maxhe në hadithin nr: 154, 155, duke sjellur dhe paraqitur, një zinxhir të vërtetë tranmetimi, shënon nga Enes Ibn Maliku, se ky i fundit ka dëgjuar vetë Muhammedin (p.q.m.t.) duke thënë: “Për sa i përket njeriut, me falës dhe mëshirues, të mbarë bashkësisë muslimane, pohoj se Aliu qëndron mbi ne, në peshoren e gjykimit”. (98)

“Ndërsa për sa i përket, djetar Ibn Abdulberrit, shpjegojmë se ky i fundit, e ka shënuar hadithin e lartpërmendur, me një zinxhir të mirë transmetimi, i cili shkon deri te Ebu Muhaxhin Thekafiu. Ky hadith është si vijon: “Për sa i përket njeriut, me falës dhe mëshirues, të mbarë bashkësisë muslimane, pohoj se Aliu qëndron mbi ne, në peshoren e gjykimit”. (99)

“Më tej djetar Ibn Abdulberri, e ka shënuar hadithin e sipërcituar, me një zinxhir të mirë transmetimi, i cili shkon deri te Ebu Said Hudriu. Ky hadith është si vijon: “Për sa i përket njeriut, me falës dhe mëshirues, të mbarë bashkësisë muslimane, pohoj se Aliu qëndron mbi ne, në peshoren e gjykimit”.

“Gjithashtu në veprën me titull: “Tefsiru’s-Sahihi’l-Buhari” (Komentimi i Pëmbledhjes së Hadithëve të Vërtëtë të Imam Buhariut) dhe në veprën me titull: “Istiab” (Pendimi), hadidhi i mësipërm, është i shënuar në këtë mënyrë: ““Për sa i përket njeriut, me falës dhe mëshirues, të mbarë bashkësisë muslimane, pohoj se Aliu qëndron mbi ne, në peshoren e gjykimit”. (100)

“Për më tepër, lejomëni t’iu bëj të ditur se, Ibn Haxher Askalani shton: “Duke u nisur nga ky këndvështrim, hadithi në fjalë cilësohet dhe vlerësohet, si një hadith i vërtetë, sepse hadithi i shënuar dhe përcjellur nga Abdullah Ibn Mes’udi, është i pranuar dhe i vërtetuar dhe nga ana e një dëshmitari, të sjellur dhe të paraqitur nga dijetar dhe muhaddith Hakim Nishaburiu”. (101)

Shembulli i Dymbëdhjetë: “Mohimi i Ibn Tejmijjes, i Hadithit të Perëndimit të Diellit, me aludimin se dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe më të njohur, e dinë shumë mirë faktin se, ky është një hadith i shpikur, pra nuk është gjë tjetër, vetëm se një gënjeshtër dhe mashtrim i pastër”. (102)

“Ndërsa në një vend tjetër të veprës së tij me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), Ibn Tejmijje shkruan: “Lërmëni t’iu bëj të qartë se ky hadith, nuk është as i shënuar dhe as i përcjellur në asnjë libër hadithi. Për më tepër dijetarët dhe muhaddithët më të mëdhenj dhe të njohur, jo vetëm që nuk e kanë shënuar, këtë hadith në veprat e tyre përkatëse, por janë të njëzëri mbi fakin se hadithi i lartpërmendur është një hadith i mohuar dhe i lënë”. (103)

“Ne i kundërpërgjigjemi këtij aludimi të kotë, të radhës të Ibn Tejmijjes, duke iu rikujtuar këtij të fundit, se në veprën me titull: “Leali’l-Masnuati” (Netët e Përpunuara), Imam Sujuti tregon: “Një pjesë e mirë e dijetarëve dhe muhaddithëvë më të shuqar e ka cilësuar hadthin e sipërcituar si një hadith të vërtetë. Në veprën e tij me titull: “Shifa” (Shërimi), Gjykatës Ijadi dhe në veprën e tij me titull: “Mushkilu-Asari” (Çështjet e Pezulluara), Imam Tahauiu, e kanë shënuar hadithin e mësipërm, nga dy udhë dhe zinxhirë transmetimi të ndryshëm, pikërisht nga Esma Bint Umejsi”.

“Më tej Imam Tahauiu shton: “Të dy këta hadithë janë të vërtetë, sepse muhaddithët e tyre janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm. Dijetarët dhe muhaddithët më në zë, nuk kanë se si ta anashkalojnë, hedhin poshtë dhe ta kundërshtojnë këtë hadith, të shënuar dhe përcjellur pikërisht, nga Esma Bint Umejsi, sepse ky hadith shpalos të vërtetën lakuriqe, të profetësisë së të dërguarit të fundit Muhammed (p.q.m.t.)”. (104)

“Gjithashtu Imam Sujuti, me synimin e vërtetimit, të autenticitetit të hadithit të mësipërm, ka shkruar veprën me titull: “Keshfu’l-Lebesi Fi’l-Hadithi Reddi’sh-Shemsi” (Zbulimi i Mbulesës Mbi Hadithin e Kundërshtimit të Hadithit të Perëndimit të Diellit)”. Për më tepër edhe dijetar dhe muhaddith Hakim Haskani, ka shkruar një vepër me synimin e  vërtetimit, të autenticitetit të hadithit në fjalë”. (105)

“Ndërsa dijetar Hejthemiu, në lidhje me udhën dhe zinxhrin e transmetimit, të Esma Bint Umejsit, bën të ditur: “Imam Taberaniu, pasi e ka shënuar dhe e ka përcjellur këtë hadith, nga Ibrahim Ibn Hasani, ka theksuar se të tërë muhaddithët e këtij hadithi janë besnikë, të drejtë dhe të ndershëm”. (106)

“Për sa i përket Ibn Haxher Askalanit, ky i fundit në veprën e tij me titull: “Sauaiku’l-Muhrika” (Prapashtesat e Ndezura), shpjegon se në veprën e tij me titull: “Shifa” (Shërimi), Gjykatës Ijadi (107) dhe në veprën e tij me titull: “Mushkilu-Asari” (Çështjet e Pezulluara), Imam Tahauiu (108) duke e shënuar dhe duke e përcjellur këtë hadith, si një hadith të vërtetë, i kanë rrëzuar njëherë e përgjithmonë, aludimet e kota dhe të rremë, si dhe gënjeshtrat dhe mashtrimet, e disa pseudodijetarëve uehhabistë, me qasje emeuiste, si Ibn Kajjim Xheuziu dhe Ibn Tejmijje”. (109)

“Ndërsa në veprën e tij me titull: “Sherhu’l-Hemzijjeti” (Shpjegimi i Duhur), dijetar Ibn Haxher Askalani, ka pohuar se ky është një hadith i vërtetë”. (110)

“Ndërsa si pëfundim dijetar Lekneuiu, ka shprehur se dijetarët dhe muhaddithët  më të mëdhenj dhe më të njohur, janë të njëzëri mbi faktin, se Hadithi i Perëndimit të Diellit, është një hadith i vërtetë. Duke u mbështetur në argumentë e tyre të padiskutueshëm dhe në faktët e tyre kokëfortë, arrijmë në përfundimin se ky është një hadith i vërtetë dhe ne, si bashkësi besimtarësh muslimanë, nuk na mbetet gjë tjetër, vetëm se t’i bidemi dhe t’i nënshtrohemi cilësimit dhe vlerësimit të tyre”.

“Deri më tani ne, iu kemi kundërpërgjigjur në mënyrë të prerë dhe të shkurtër aludimeve, genjështrave dhe mashtimeve, të ndyra, të pacipa dhe të ulëta, të kryera nga pseudodijetari uehhabist, me qasje emeuiste, Ibn Tejmijje, gjoja kur k i fundit, kishte përfunduar kryerjen e qortimit të hadithve dhe të muhaddithëve. Ne si bashkësi dijetarësh dhe muhaddithësh, mund te kishim vijuar, duke e zgjatur edhe më shumë, kryeartikullin tonë, duke iu kundërpërgjigjur dhe duke i rrëzuar dhe shembur përtokë, një për një, kokë më kokë, audimet e kota, të rreme dhe të pabazuara të Ibn Tejmijjes, por nuk duam që as të bezdisim dhe as të mërzisim, lexuesit tanë të dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, prandaj e shohim të arsyeshme që t’i japim fund këtu”.

Përfundim

“Duke u mbështetur në argumentët e padiskuteshëm, të paraqitur si më lart dhe faktët kokëfortë, arrijmë në përfundimin se Ibn Tejmijje, ky pseudodijetar uehhabist, me qasje emeuiste, jo vetëm që nuk zotëron asnjë njohuri, mbi fushën e shkencës së hadithit, por të tërë jetën e tij, ka mbetur në hijen dhe rolin, e një imituesi të keq, përkatëisht të mësuesit të tij, ekstremist dhe fanatik, Ibn Kajjim Xheuziut. Në ajetin 14 të Sures Neml thuhet: “Ata i kundërshtuan argumentët tanë dhe iu bindën tërësisht ndaj udhëvë të tyre të gabuara, si pasojë e mendjemadhësisë së tyre. Ja pra shihni përfundimin e keqbërësve!”

“Tani si përfundim, dua të ritheksoj edhe njëherë faktin se Ibn Tejmijje, është një ndjekës dhe mbështetës besnik dhe i zjarrtë, i politikës despote, diskriminuese, diktatoriale dhe tirane të udhëheqjes, së dinastisë famëkeqe, të bijve të Umejjes. Madje sikur të mos mjaftonte kjo, Ibn Tejmijje është gjithashtu, një genjeshtar, mashtrues dhe një tradhtar i madh, të cilit nuk mund t’i zihet besë kurrë. Ja pra themi se tanimë, u shëmb nga themelet dhe u rrëzua përfundimisht, lavdërimi i Imam Dhehebiut, i përmendur në fillim të kryeartikullit tonë, kushtuar Ibn Tejmijjes”.

“Megjithatë nëse do t’i hedhim një sy, shumicës së veprave të këtij të fundit, si dhe me vijimin e leximit të kryeartikullit, i cili gjendet në duart tuaja, do të arrijmë me lehtësi në përfundimin, se shumica e këtyre epiteteve dhe ofiqeve janë tërësisht të pamerituar, të gabuar dhe të rremë”.

“Tani në mbyllje të kryeartikullit tonë, duam që t’iu bëjmë një thirrje të sinqertë, bashkësisë së besimtarëvë muslimanë, në analizmin, hetimin dhe shqyrtimin e veprës me titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), të Ibn Tejmijjes, me synimin e gjetjes dhe shpalosjes së gabimeve trashanike të tij, në shkencën e fushës së hadithit”.

“Tani lërmëni t’iu shtojmë se Ibn Tejmijje, është me të vërtetë, një figurë e shquar kundërthënëse dhe e paqëndrueshme, e cila në njërën anë, me mendimet e saj ekstremiste, në fushën e besimit islam, një pjesë të mirë të të cilëve, janë kundërshtuar fuqishëm nga dijetarët dhe muhaddithët, më të mëdhenj dhe më të njohur sunnitë, ndërsa në anën tjetër mendimet e saj ekstremiste dhe fanatike, kanë gjetur përkrahjen e shumë ndjekësve analfabetë, të paditur, endacakë, fshatarë, malësorë dhe njerëzve të egër, të paedukuar, të pakulturuar dhe të paqytetëruar, në mbarë rruzullin tokësor”.

“Për më tepër edhe në ditët e sotme, disa pseudodijetarë uehhabistë, me qasje emeuiste, ende janë të gatshëm, që për hir të besimit dhe ndjekjes së verbër, ose të përfitimeve të tyre vetjake, të hedhin vetveten në zjarr, vetëm e vetëm për të mbrojtur me fanatizëm, bindjet dhe mendimet ekstremiste, fanatike, rrënuese dhe tekfiriste uehhabiste, me qasje emeusite, të Ibn Tejmijjes”.

“Në këtë pikë jetike, do t’i luteshim lexuesit e dashur dhe ndjekësit tanë të nderuar, për herë të fundit që të tregohen të kujdesshëm dhe të vëmendshëm dhe të vërejnë hapur dhe qartë, armiqësinë dhe urrejtjen e ushqyer dukshëm dhe haptazi nga Ibn Tejmijje, në veprën e tij me titull: “Minhaxhu’s-Sunneti’n-Nebeujjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), ndaj anëtarëve të bekuar të Ehli Bejtit, pra të familjes dhe të Farefisit të Pastër të Muhammedit (p.q.m.t.)”.

Burimet e Përgjithshme të Referuara Në Këtë Artikull:

1. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 4, fq. 1496, 1497, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi nga Ahmed Abdusselami, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Botimi i Parë, Liban, Bejrut.
2. Abdurrahman Ibn Abdulxhebbar Ferejauiu, “Shejhu’l-Islami Ibn Tejmijje ue Xhuhudihi ue Ulumihi Fi’l-Hadithi” (Dijetari Musliman Ibn Tejmijje dhe Përgatitja dhe Dija në Shkencën e Hadithit). Abdurrahman Ibn Abdulxhebbar Ferejauiu, është analisti dhe vërtetuesi, i cili ka mbledhur bashkë, të tërë hadithët e Ibn Tejmijjes. (viti i botimit 1332 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1914 sipas kalendarit gregorian), Botimi nga Ahmed Abdusselami, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Botimi i Parë, Liban, Bejrut.
3. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 4, fq. 1496, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi nga Ahmed Abdusselami Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Botimi i Parë , Liban, Bejrut.
4. Dijetar Muhammed Keutheriu, në faqen 216 në shënimin, e tij gjatë kryerjes së analizimit, të veprës me titull: “Li’Hatti’l-Elhadi Bi’z-Zejli’t-Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Mbi Kundërshtimet e Forta të Përmendjes së Hafidhëve), të Muhammed Ibn Fehd Mekkiut, kur ka shkruar jetëshkrimin e nxënësit të Imam Sehauiut, përkatëisht Shejh Alauddin Muhammed Ibn Muhammed Buhari Hanefiut citon: “Dijetar Buhariu, kur u vendos në trojet siriane, atë e pyetën për mendimin e tij, për Ibn Tejmijjen. Ai u bëri të qartë, se ky i fundit disa herë kishte të drejtë, ndërsa disa herë të tjera kishte gabuar. Më pas kur u vendos, në kryeqytetin sirian të Damaskut dhe pas njohjes së tij të drejtpërdrejtë me Ibn Tejmijjen, dijetar Buhariu sqaroi fije për pe, një për një të tëra gabimet dhe risitë e Ibn Tejmijjes. Me kalimin e kohës dijetar Buhariu, i hodhi poshtë, i kundërshtoi dhe i mohoi, hadithët e Ibn Tejmijjes, duke e cilësuar hapur, këtë të fundit si një jobesimtar të madh, në mbledhjet dhe qëndrimet e dijes. (viti i botimit 1334 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1916 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
5. Ibn Haxher Askalani, “Dureru’l-Kamine” (Dëmet e Dyfytyrëshit), vëll. 1, fq. 163, 164, 165, (viti i botimit 1336 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1918 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
6. Ibn Siddiku, “Burhanu’l-Xheli” (Argumenti i Qartë), fq. 55, 56, (viti i botimit 1338 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1920 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
7. Ibn Haxher Askalani, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), vëll. 6, fq. 319, 320, (viti i botimit 1340 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1922 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
8. Ibn Haxher Askalani, “Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 93, (viti i botimit 1342 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1924 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
9. Ibn Haxher Askalani, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), vëll. 6, fq. 319, (viti i botimit 1346 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1928 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
10. Lekneuiu, “Ref ue’t-Tekmili” (Cilësimi dhe Plotësimi), fq. 320, 321, 322, 323, 324, 325, 326, 327, 328, 329, 330, (viti i botimit 1348 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1930 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Bejrut, Liban.
11. Lekneuiu, “Exhuibetu’l-Fadile Li’l-Esileti’Ashereti’l-Kamile” (Përgjigjet e Nderuara Të Dhjetë Pyetjeve të Plota), fq. 174, (viti i botimit 1350 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1932 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
12. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 1, fq. 34-57, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
13. Imam Dhehebiu, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), vëll. 3, fq. 428, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
14. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 1, fq. 36, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
15. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 1, fq. 8, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
16. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 1, fq. 63, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
17. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), vëll. 2, fq. 250, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
18. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 8, fq. 178, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
19. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), vëll. 3, fq. 74, 75, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
20. Imam Dhehebiu, “Mizanu’l-Itidali” (Peshorja e Baraspeshës), vëll. 2, fq. 379, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
21. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 4, fq. 60, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
22. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), vëll. 4, fq. 243, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
23. Ibn Maxhe, “Sunen” (Sunetët), vëll. 1, fq. 25, 26, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
24. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), vëll. 11, fq. 48 (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani; Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 127, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
25. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), vëll. 11, fq. 48 (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani; Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 127, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
26. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), vëll. 11, fq. 50 (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
27. Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 126, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
28. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), vëll. 11, fq. 51 (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
29. Ibn Haxher Askalani, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), vëll. 2, fq. 616, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
30. Imam Sujuti, “Tedribu’r-Raui Fi’sh-Sherhi’n-Nebeuijjeti” (Analizimi i Transmetuesve Në Shpjegimin e Afrimit të Profetësisë), vëll. 1, fq. 278, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
31. Imam Sehauiu, “Fethu’l-Mugisi” (Çlirimi i Qartë), vëll. 1, fq. 237, (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
32. Ibn Haxher Askalani, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), vëll. 2, fq. 616, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
33. Imam Sujuti, “Leali Masnuati Fi’l-Ehadithi’l-Meuduati” (Netët e Punuara në Hadithët e Shpikur), vëll. 1, fq. 108, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
34. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 4, fq. 32, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
35. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 5, fq. 71, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
36. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 117, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
37. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 360, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
38. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 2, fq. 634, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Botimi nga Ahmed Abdusselami Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
39. Ibn Maxhe, “Sunen” (Sunetët), vëll. 1, fq. 44, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
40. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 134, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
41. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 210, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
42. Imam Ahmed Ibn Hanbeli, “Musnedi” (Zinxhiri i Transmetimit), vëll. 1, fq. 230, (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
43. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), vëll. 3, fq. 35, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
44. Ibn Ethiri, “Usdu’l-Gabe” (Mbyllja në Pyll), vëll. 4, fq. 91, (viti i botimit 1366 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1948 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
45. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), vëll. 2, fq. 507, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
46. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 5, fq. 35, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
47. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 18, 19, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
48. Ibn Kajjim Xheuziu, “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), vëll. 1, fq. 364, 365, 366, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
49. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 19, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
50. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 5, fq. 35, 36, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
51. Imam Sujuti, “Kaulu’l-Xheli Fi’l-Menakibi’l-Ali” (Fjala e Qartë Në Rrëfenjat e Aliut), fq. 60, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
52. Imam Ahmed Ibn Hanbeli, “Musnedi” (Zinxhiri i Transmetimit), vëll. 4, fq. 438, (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
53. Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 110, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
54. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), vëll. 3, fq. 28, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
55. Ibn Kajjim Xheuziu, “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), vëll. 1, fq. 370, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
56. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), vëll. 3, fq. 379, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
57. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 5, fq. 510, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
58. Ibn Kajjim Xheuziu, “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), vëll. 1, fq. 370, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
59. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), vëll. 3, fq. 379, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
60. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 6, fq. 55, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
61. Ibn Kajjim Xheuziu, “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), vëll. 1, fq. 320, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
62. Imam Dhehebiu, “Mizanu’l-Itidali” (Peshorja e Baraspeshës), vëll. 2, fq. 77, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
63. Imam Dhehebiu, “Mugni” (Pasuria), vëll. 1, fq. 240, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
64. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 318, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
65. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 394, 395, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
66. Imam Neueuiu, “Sherhu’s-Sahihi’l-Muslimi” (Shpjegimi i Përmbledhjes së Hadithëve të Vërtetë të Imam Muslimit), ëll. 1, fq. 20, (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
67. Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 109, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
68. Imam Semhudiu, “Xheuahiru’l-Akidejni” (Gurët e Çmuar të Dy Besimeve), vëll. 1, fq. 234, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
69. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 371, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
70. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 3, fq. 1042, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Botimi nga Ahmed Abdusselami Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
71. Imam Subkiu, “Tabakatu’l-Kubra” (Klasifikimi i Madh), vëll. 4, fq. 155, (viti i botimit 1366 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1948 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
72. Ibn Siddiku, “Deru’d-Daafi Ani’l-Hadithi Men Ashika Fe Affe” (Rreziku i Dëmeve Nga Hadithi i të Dashuruarit Pas Faljes), fq. 58, (viti i botimit 1368 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1950 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
73. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 374, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
74. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 8, fq. 421, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
75. Ibn Ebi Jala, “Tabakatu’l-Hanabile” (Klasifikimi i të Parëve), vëll. 2, fq. 106, (viti i botimit 1370 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1952 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
76. Ebu Uelid, “Raudatu’l-Menadhiri” (Kopështi i Paralajmëruesve), Kreu i Prijësit të Katër të Bashkësisë Muslimane, Imam Aliut (p.m.t.), (viti i botimit 1370 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1952 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
77. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 19, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
78. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 515, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
79. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), vëll. 11, fq. 49 (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
80. Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), vëll. 3, fq. 126, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
81. Ibn Xherir Taberiu, “Tehdhibu’l-Asari” (Afrimi i Çështjeve të Lëna Pezull), vëll, 4, fq. 104, (viti i botimit 1372 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1954 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
82. Ibn Arrak Kenaniu, “Tenzihu’sh-Sheriati’l-Merfua Ani’l-Ahbari’sh-Sheniati’l-Meuduati” (Lartësimi i Ligjeve të Ngritura Hyjnore në Lajmet e Dobëta dhe të Shpikura), vëll. 1, fq. 378, (viti i botimit 1374 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1956 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
83. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 319, 320,, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
84. Ibn Kethiri, “Bidaje ue’n-Nihaje” (Fillimi dhe Fundi), vëll. 5, fq. 213, 214, (viti i botimit 1376 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1958 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
85. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 3, fq. 1043, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi nga Ahmed Abdusselami, Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
86. Muhammed Huti, “Ethna’l-Mutalibi” (Falenderimi i Kërkuesit), fq. 3, 4, (viti i botimit 1378 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1960 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
87. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 104, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
88. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 104, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
89. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 104, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
90. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 105, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
91. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 9, fq. 105, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
92. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 93, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
93. Dijetari Shqiptar Shejh Muhammed Nasiruddun Albani, “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), vëll. 4, fq. 343, (viti i botimit 1380 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1962 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
94. Dijetari Shqiptar Shejh Muhammed Nasiruddun Albani, “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), vëll. 4, fq. 344, (viti i botimit 1380 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1962 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
95. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 4, fq. 344, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
96. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 7, fq. 513, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
97. Ibn Maxhe, “Sunen” (Sunetët), vëll. 1, fq. 55, (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
98. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), vëll. 1, fq. 7, 8, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
99. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), vëll. 3, fq. 39, 50, (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
100. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), vëll. 7, fq. 93, (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
101. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 8, fq. 165, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
102. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), vëll. 8, fq. 177, (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
103. Imam Sujuti, “Leali Masnuati Fi’l-Ehadithi’l-Meuduati” (Netët e Punuara në Hadithët e Shpikur), vëll. 1, fq. 309, (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
104. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), vëll. 3, fq. 1200, (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi nga Ahmed Abdusselami, Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut; Imam Sujuti, “Keshfu’l-Lebesi Fi’l-Hadithi Reddi’sh-Shemsi” (Zbulimi i Mbulesës Mbi Hadithin e Kundërshtimit të Hadithit të Perëndimit të Diellit)”. (viti i botimit 1382 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1964 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
105. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), vëll. 8, fq. 197, (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
106. Ibn Haxher Askalani, “Sauaiku’l-Muhrika” (Prapashtesat e Ndezura), (viti i botimit 1384 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1966 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
107. Gjykatës Ijadi, “Shifa” (Shërimi), vëll. 1, fq. 548, (viti i botimit 1386 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1968 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
108. Abdurrahim Husejn Irakiu, “Tarhu’t-Tesribi Fi’sh-Sherhi’t-Takribi” (Analizimi i Qasjes në Shpjegimin e Afrimit), vëll. 7, fq. 247, (viti i botimit 1388 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1970 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
109. Ibn Haxher Askalani, “Sherhu’l-Hemzijjeti” (Shpjegimi i Duhur), fq. 26, 303, , (viti i botimit 1390 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1972 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
110. Lekneuiu, “Exhuibetu’l-Fadile Li’l-Esileti’Ashereti’l-Kamile” (Përgjigjet e Nderuara Të Dhjetë Pyetjeve të Plota), fq. 425, (viti i botimit 1350 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1932 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.

 

Burimet e Referuara në Këtë Artikull:

1. Abdurrahim Husejn Irakiu, “Tarhu’t-Tesribi Fi’sh-Sherhi’t-Takribi” (Analizimi i Qasjes në Shpjegimin e Afrimit), (viti i botimit 1388 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1970 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
2. Dijetari Shqiptar Shejh Muhammed Nasiruddun Albani, “Silsiletu’l-Ehadithi’s-Sahiha” (Zinxhiri i Hadithëve të Vërtetë), (viti i botimit 1380 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1962 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
3. Hatib Bagdadi, “Tarihu’l-Bagdadi” (Historia e Bagdadit), (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
4. Ibn Ethiri, “Usdu’l-Gabe” (Mbyllja në Pyll), (viti i botimit 1366 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1948 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
5. Hakim Nishaburiu, “Mustedrek Ala’s-Sahihajni” (Perceptimi Mbi Dy Përmbledhjet e Hadithëve të Vërtetë), (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
6. Dijetar Hejthemiu, “Mexhmuatu’z-Zeuaidi” (Përmbledhja e Shtesave), (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
7. Dijetar Ibn Abdulberri, “Istiab” (Pendimi), (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
8. Ibn Arrak Kenaniu, “Tenzihu’sh-Sheriati’l-Merfua Ani’l-Ahbari’sh-Sheniati’l-Meuduati” (Lartësimi i Ligjeve të Ngritura Hyjnore në Lajmet e Dobëta dhe të Shpikura), (viti i botimit 1374 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1956 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
9. Ibn Xherir Taberiu, “Tehdhibu’l-Asari” (Afrimi i Çështjeve të Lëna Pezull), (viti i botimit 1372 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1954 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
10. Ibn Kajjim Xheuziu, “Meuduat ue Ilelu’l-Mutenahijje Fi’l-Ehadithi’l-Uahijje” (Çështjet dhe Gabimet e Fundit në Hadithët e Shpallur), (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
11. Ibn Haxher Askalani, “Isabe” (Gjetja), (viti i botimit 1344 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1926 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Bejrut, Liban.
12. Ibn Haxher Askalani, “Dureru’l-Kamine” (Dëmet e Dyfytyrëshit), (viti i botimit 1336 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1918 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
13. Ibn Haxher Askalani“Fethu’l-Bari” (Çlirimi i Qartë), (viti i botimit 1354 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1936 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
14. Ibn Haxher Askalani, “Lisanu’l-Mizani” (Gjuha e Peshores), (viti i botimit 1340 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1922 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
15. Ibn Haxher Askalani, “Tehdhibu’t-Tehdhibi” (Afrimi i Afrimeve), (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
16. Ibn Haxher Askalani, “Sauaiku’l-Muhrika” (Prapashtesat e Ndezura), (viti i botimit 1384 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1966 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Rizgjimi Islam”, Kum, Republika Islame Iraniane.
17. Imam Ahmed Ibn Hanbeli, “Musnedi” (Zinxhiri i Transmetimit), (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
18. Ibn Maxhe, “Sunen” (Sunetët), (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman, Jordani.
19. Ibn Siddiku, “Deru’d-Daafi Ani’l-Hadithi Men Ashika Fe Affe” (Rreziku i Dëmeve Nga Hadithi i të Dashuruarit Pas Faljes), (viti i botimit 1368 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1950 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
20. Ibn Siddiku, “Burhanu’l-Xheli” (Argumenti i Qartë), (viti i botimit 1338 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1920 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.
21. Ibn Tejmijje, “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik), (viti i botimit 1352 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1934 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
22. Lekneuiu, “Exhuibetu’l-Fadile Li’l-Esileti’Ashereti’l-Kamile” (Përgjigjet e Nderuara Të Dhjetë Pyetjeve të Plota), (viti i botimit 1350 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1932 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
23. Lekneuiu, “Ref ue’t-Tekmili” (Cilësimi dhe Plotësimi), (viti i botimit 1348 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1930 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Bejrut, Liban.
24. Imam Neueuiu, “Sherhu’s-Sahihi’l-Muslimi” (Shpjegimi i Përmbledhjes së Hadithëve të Vërtetë të Imam Muslimit), (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
25. Imam Sehauiu, “Fethu’l-Mugisi” (Çlirimi i Qartë), (viti i botimit 1362 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1944 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
26. Imam Semhudiu, “Xheuahiru’l-Akidejni” (Gurët e Çmuar të Dy Besimeve), (viti i botimit 1364 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1946 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Përparimi Islam”, Isfahan, Republika Islame Iraniane.
27. Imam Sujuti, “Leali Masnuati Fi’l-Ehadithi’l-Meuduati” (Netët e Punuara në Hadithët e Shpikur), (viti i botimit 1356 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1938 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Mendimi Islam”, Bagdad, Irak.
28. Imam Sujuti, “Tedribu’r-Raui Fi’sh-Sherhi’n-Nebeuijjeti” (Analizimi i Transmetuesve Në Shpjegimin e Afrimit të Profetësisë), (viti i botimit 1360 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1942 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Trashëgimia e Veprave Arabë”, Amman Jordani.
29. Imam Dhehebiu, “Mizanu’l-Itidali” (Peshorja e Baraspeshës), (viti i botimit 1358 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1940 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Shtëpia Botuese: “Qytetërimi Islam”, Damask, Siri.
30. Imam Dhehebiu, “Tedhkiretu’l-Huffadhi” (Përmendja e Hafidhëve), (viti i botimit 1330 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1912 sipas kalendarit gregorian), Botimi i Parë, Botimi nga Ahmed Abdusselami Shtëpia Botuese: “Veprat Shkencore”, Liban, Bejrut.

 

(p.m.t.) paqja mbi të

(p.q.m.t.) paqja qoftë mbi të

 

“Ky Kryeartikull Me Titull: “Vlerësimi i Hadithëve dhe i Muhaddithëve, Sipas Ibn Tejmijjes, në Veprën e Tij Me Titull: “Minhaxhus’s-Sunneti’n-Nebeuijjeti” (Metodologjia e Sunnetit Profetik”, i Akademikut dhe Profesorit Iranian, në Universitetin e Kumit, në Republikën Islame Iraniane, Huxhxhetu’l-Islami Sejjid Hasan Ali Muxhxhedid Shiraziut, Është Shkëputur, Nga Revista e Teologjisë dhe Jurisprudencës Islame me titull: “Siraxhu’l-Muniri” (Udha e Ndriçuar), Stina e Verës,  (viti i botimit 1390 sipas kalendarit të shpërnguljes / viti 1970 sipas kalendarit gregorian), Numri 3, Kum, Republika Islame Iraniane”.