Domethënia e Dieudonné

Që nga Revolucioni Studentor i vitit 1968, evropianët dhe amerikanët e majtë, së bashku më një grup intelektualësh hebrenjë progresistë, kanë bërë përpjekje të mëdha për t’i ndarë shoqëritë në segmente të shumta sipas identitetit.

E majta adoptoi këtë metodë të veçantë për shkak se ajo kurrë nuk do të mund të përballej me dështimin e vet në lidhje me njerëzit që punojnë.

Intelektualët hebrenjë, të cilët udhëhoqën fushatën, e kuptuan se kombet e ndara janë shumë më pak të rrezikshme për hebrenjë. Siç e dimë, hebrenjtë janë të kërcënuar nga nacionalizmi patriotik, e kjo për një arsye të mirë. Tek e fundit, ata ishin viktimat kryesore të një ideologjie të tillë.

Është mjaft e çuditshme, por, e përkulur nga profecitë e rreme të “identitetit politik” të pas ’68-ës, e majta hoqi dorë shpejt nga politika e saj me karakter universal. Ndërsa në të kaluarën ajo kishte për qëllim të kapërcente ndarjet që mund të bashkonte njërëzit e punës. E majta e pas ’68-ës ndau dhe getoizoi subjektet perëndimore me anë të identifikimit.

Në vend që të festojmë për atë që jemi dhe çfarë jemi, ne kemi mësuar të identifikojme menjëherë, sa hap e mbyll sytë. Në vend që të jemi thjeshtë Xhilli, Jozefi, Aba, apo Jusufi, tani ne identifikohemi “si një grua”, “si një gej”, “si një çifut”, si një musliman”, e kështu me rradhë. Në praktikë, e Majta e Re është duke ngritur mure përreth nesh në përpjekje për të na ndarë në grupe të vogla  në bazë të dentitetit, duke dashur të na margjinalizojë. Çuditërisht, është e majta e pas ’68-ës, e jo kapitalistët, ajo që na çoi në ndarje, izolim dhe paralizë politike.

Por pastaj, shumë më tepër blu,  Dieudonné, një komedian i zi francez, arriti të bashkojë njerëzit që punojnë: komunitetet e emigrantëve, të zinjtë, muslimanët, afrikano-veriorët, e po ashtu dhe të bardhët proletarë, dhe njëkohësisht, arriti t’u ofrojë një mesazh universal.

Dieudonné na ka kujtuar atë për të cilën luftonte e majta në fillim, përpara se të pushtohej nga Marcuse dhe miku i tij Yeshiva nga Frankfurti. Është artisti francez ai që sjell në dritë të pavetëdijshmen e të majtës. Ne në të vërtetë jemi të bashkuar dhe identifikohemi ndryshe nga shtypësit tanë.

“Quenelle”, një përshëndetje që u fut në fillim nga Dieudonné – mishëron një hapje modeste dhe të këndshme të rezistencës së vërtetë.  Kjo është një përshtatje e thjeshtë, e përmbajtur dhe poetike e versionit amerikan “up yours”. Gjestikulacioni është padyshim universal dhe një thirrje e hapur; të gjithë janë të mirëpritur, përfshirë hebrenjtë, si një kundërvënie e diskursit mbi identitetin e pas ’68-ës, i cili në masë të madhe përcaktohej nga biologjia dhe raca. Duke qënë një emblemë e një kënvështrimi etik universal, “Quenelle” gjithashtu është simbol i kundërvënies së vuajtjes së hebrenjëve dhe  tiranisë nga korrektësisia politike.

Dieudonné është heroi i të menduarit të vërtetë socialist në frymën e Komunës së Parisit, dhe si i tillë, ai përbën një rrezik të madh për majtistët e rinjë të rremë dhe paguesit e tyre në CRIF (Closed Reduction ëith Internal Fixation- Reduktim i Mbyllur me Fiksim të Brendshëm). I diplomuari i Frankfurtit e sheh masën franceze dhe popullin duke marshuar rrugëve të Parisit e duke bërtitur “perandori është pa rroba”. Në fakt nuk ka shumë për të fshehur apo për të shtypur më. Edhe njëherë, e vërteta e zhveshur zbulon vetvetën kundër të gjitha gjasave.