Muaji i Ramazanit është festimi i Kur'anit

Çdo vit muslimanët nga e gjithë bota dhe nga të gjitha përkatësitë  etnike dhe ekonomike  fillojnë agjërimin nga agimi deri në perëndim të diellit çdo ditë gjatë një muaji, muaji më i bekuar në traditën islame, i njohur si muaji i Ramazanit.

Por çfarë është ajo që e bën Ramazanin  muaj i bekuar? Pse muslimanët agjërojnë gjatë këtij muaji? Cilat janë dobitë shpirtërore të agjërimit?

Kur'ani thotë: “ (Ato ditë të numëruara janë) Muaji i Ramazanit që në te (filloi të) shpallet Kur’ani, që është udhërëfyes për njerëz dhe sqaruesi i rrugës së drejtë dhe dallues (i të vërtetës nga gënjeshtra). E kush e përjeton prej jush këtë muaj, le të agjërojë, ndërsa kush është i sëmurë ose në udhëtim, le të agjërojë aqë ditë nga ditët e mëvonshme. All-llahu me këtë dëshiron lehtësim për ju, e nuk dëshiron vështërsim për ju. (të agjëroni ditët e lëshuara më vonë) Që të plotësoni numrin, të madhëroni All-llahun për atë se u udhëzoi dhe që të falënderoni.”   (Kur’an, 2:185) 

Muaji i Ramazanit është në thelb një festë e shpalljes së Kur'anit, e cila është përshkruar si (Kur'an, 31: 3)  ”E që janë udhëzim e mëshirë për ata që janë punëmirë.”  

Ramazani  feston mëshirën e Allahut  me të cilën Ai dërgoi Kur’anin  Dritë Udhëzuese  që e udhëzon  jetën e njeriut drejt rrugës më të mirë, në  rrugën e virtytit dhe mbron shpirtin njerëzor nga e keqja dhe anasjelltas.

Muslimanët tregojnë mirënjohjen e tyre ndaj Allahut  për këtë udhëzim duke abstenuar nga ngrënia, pirja dhe intimiteti seksual gjatë muajit të Ramazanit, si një mënyrë për t’u afruar sa më afër Zotit dhe për zhvillimin e një vetëdije të thellë të  brendshme të pranisë së Zotit Perëndisë. Ky mekanizëm i brendshëm që e ndjenë praninë e Zotit e udhëzon shpirtin për të vepruar drejtë edhe në situatat më të vështira të jetës, dhe mbron shpirtin kundër keqbërjes edhe kur është rruga më e lehtë ose më shumë joshëse për të marrë.

Kjo është arsyeja pse Kur’ani ofron një marrëdhënie më të ngushtë ndërmjet Allahut dhe besimtarit menjëherë pas kalimit në agjërim në muajin  Ramazan: ” E kur robët e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet, pra për të qenë ata drejt të udhëzuar, le të më përgjigjen ata Mua dhe le të më besojnë Mua.” (Kur’ani, 2:186)    

Kur shpirti hyn në një stacion të mirënjohjes dhe nënshtrimit  ndaj Zotit të tij, me anë të agjërimit, ka një njohje se jeta i është dhënë nga Allahu si një dhuratë dhe besimin që do të përdoret për vepra të mira që reflektojnë mëshirën e Allahut, dhembshurinë, dashurinë, bujarinë dhe kështu me radhë.   Në fakt, Kur'ani thotë se prirja e natyrshme e shpirtit tonë është që t'i nënshtrohen vullnetit të Zotit duke pasur besimin e sinqertë në Një Zot dhe duke bërë veprat e drejta të adhurimit. ” (Përqëndrohu në atë fe) Të kthyer sinqerish te Ai, kini frikë prej Atij dhe falnie namazin e mos u bëni nga idhujtarët”.

“(Përqëndrohu në atë fe) Të kthyer sinqerish te Ai, kini frikë prej Atij dhe falnie namazin e mos u bëni nga idhujtarët.”(Kur’ani, 30:31)  

Si i tillë, vetë koncepti i mëkatit, në traditën islame, është i njohur si një akt i shtypjes kundër dikujt shpirtin e vet për të detyruar atë në një shtet që është diametralisht i kundërt me natyrën e tij dhe qëllimin e krijuar.

“Shembulli i asaj që ata e japin në këtë jetë (për t’u lavdëruar e për e përmendur) është si i një erë me breshër që godet dhe shkatërron të mbjellat e një populli që e ka lëshuar rrugën në dëm të vetes. All-llahu nuk u bëri zullum atyre, por ata ishin që i benë të padrejtë vetes së vet. (Kur’an, 3: 117), në mesin e shumë ajeteve të tjera)..

Agjërimi, pra, kërkon për të liruar shpirtin nga këto pranga duke  e shtypur vetë dëshirën e ulët dhe  duke e lartësuar shpirtin e ndërgjegjshëm  kah Zoti që natyrisht aspiron drejt së mirës. Duke i hequr njeriut  nevojat themelore të jetës për disa orë, ai është në gjendje për të mësuar shpirtin me vetëpërmbajtje dhe vetëkontroll nga këqijat e të tilla si zemërimi, hakmarrja, gënjeshtra, vjedhja, kurvëria dhe kështu me radhë. Kjo është arsyeja pse Pejgamberi  Muhammed (paqja qoftë mbi të) ka thënë:

Kur dikush prej jush është duke agjëruar, ai  duhet të kontrollojë  gjuhën nga fjalët e  turpshme,  ai nuk duhet të ngrejë zërin e tij; dhe nëse dikush fyen atë ose të përpiqet të grindet me të, ai duhet të thotë: Unë jam agjërueshëm.

Pejgamberi (paqja qoftë mbi të) ka paralajmëruar edhe muslimanët që agjërimi  që mos të jetë një ritual që nuk ka efekt mbi karakterin dhe zakonet e një personi: Nëse dikush nuk përmbahet nga gënjeshtra dhe sjellje të rreme, Allahu nuk ka nevojë për të për abstenuar nga ushqimi dhe pija.

Një nga cilësitë më të rëndësishme që agjërimi  kërkon të zhvillohet  brenda një individ është përulësia para Zotit. Uria dhe etja bëhen shkak që njeriu të kuptojë se në qoftë se nuk ishte mëshira dhe furnizimi i Zotit, ai do të jetë në një gjendje më të vështirë dhe të padëshirueshme . Agjërimi është një përvojë modeste, e cila është një karakteristikë e rëndësishme e një shpirti të drejtë, krenaria e rreme dhe arroganca nuk mund të jetojnë krah për krah me devotshmërinë e sinqertë.   

Akti i agjërimit, pra, gjithashtu ofron edhe fat, anëtarë të pasur të shoqërisë e kanë përjetuar për një kohë dhimbjen dhe vuajtjen e miliona njerëzve që kalojnë çdo ditë pa ushqim, ujë dhe nevoja të tjera themelore të jetës.       Agjërimi  është ura e hendekut mes të pasurve dhe të varfërve. Kjo përvojë duhet pastaj të frymëzojë dhembshurinë dhe mëshirën, për të ndihmuar ata që kanë nevojë. Muslimanët inkurajohen sidomos gjatë këtij muaji për të dalë dhe për të ushqyer të uriturit dhe të shpenzojnë pasurinë e tyre për shkaqe të mira, të tilla si në shkolla, spitale, kuzhina dhe kështu me radhë, sipas  traditës të Pejgamberit Muhammed (a.s.)  Në traditën Islame, Allahu  premton se do të kthehen të gjitha aktet e mirësisë dhe të bujarisë në këtë muaj të bekuar nga dhetë herë, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.

Për shkak të bekimeve dhe shpërblimeve që lidhen me muajin e Ramazanit, muslimanët janë të inkurajuar për të ndarë ushqimin e tyre me fqinjët e tyre dhe për të ftuar mysafirë në shtëpinë e tyre për të filluar agjërimin në agim dhe për filluar Iftarin në muzg. Muslimanët inkurajohen gjithashtu për të rritur në mënyrë të konsiderueshme adhurimin e tyre ndaj Zotit gjatë këtij muaji, dhe për këtë arsye lutjet e veçanta ofrohen në çdo xhami edhe natën, ku shumica e xhamive janë të mbushura me besimtarë. Si i tillë, muaji i Ramazanit  gjithmonë sjell me vete një atmosferë të fortë bashkimit dhe lidhjet në komunitet forcohen në masë të madhe.

Në përfundim, Ramazani është një festë e udhëzimit të Zotit për njerëzimin, nëpërmjet Kur'anit, i cili është një udhëzues për të bërë mirë dhe një paralajmërim kundër së keqes. Në mënyrë që të sjellë shpirtin në harmoni me idealet Kur'anore të besimit dhe virtytit, agjërimi është përshkruar si një mënyrë për individët për të ardhur më afër Zotit dhe për t’u ngritur shpirtërisht në lartësi të reja të devotshmërisë. Në këtë mënyrë, i tërë trupi i njeriut është në gjendje për të transformuar veten me ndryshime  pozitive morale dhe sociale që kërkojnë të zëvendësojnë koprracinë me bujarinë, zemërimin me durim, hakmarrjen me dashuri dhe luftën me paqe.

Një thënie nga Allahu e cila transmetohet me anë të profetit Muhammed (paqja qoftë mbi të), e njohur si  Hadithi Kudsi,  më së miri e shpjegon transformimin që zhvillohet në një individ me anë të veprave të mira, të cilat pjesërisht janë të frymëzuar nga agjërimi.

Nga Ebu Hurejre, radijall-llahu anhu, transmetohet se Resulull-llahu, sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem, ka thënë:

'Me të vërtetë All-llahu i madhëruar ka thënë: 'Kushdo të tregojë armiqësi ndaj mikut (veliut) Tim, Unë do t'i shpall luftë. Me asgjë robi Im nuk mund të më afrohet, pos me atë me çka Unë e kam obliguar dhe vazhdimisht robi Im mua më afrohet me vepra fakultative (nafile) deri sa nuk e simpatizojë (dua). E kur e dua, dashuria e tij ndaj Meje mbizotëron, dhe të dëgjuarit e tij me të cilin dëgjon është vetëm për Mua; të pamurit e tij me të cilin sheh është vetëm për Mua; dora e tij me të cilën kapë, punon vetëm për Mua; këmba e tij me të cilën ec, ec vetëm për Mua. I këtilli nëse më kërkon diç, do t'ia jap, e nëse kërkon mbrojtje nga Unë, do ta mbroj atë'.

(Imam Buhariu)