Ndarja e Palestinës: Humbja e Palestinës

Më 29 nëntor 1947, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi Rezolutën 181 për zbatimin e Planit për Ndarjen e Palestinës.
     Plani u përshkrua si një Plan për Ndarje me Bashkimin Ekonomik, i cili, pas mbarimit të mandatit, atëherë, britanik, mbi këtë vend arab,  do të çojë në krijimin e dy shteteve të pavarura, Arab dhe Hebre, me një regjim të Veçantë Ndërkombëtar për qytetin e  Jerusalemit (el – Kuds).
      Plani i kërkuar për të adresuar objektivat kontradiktore të asaj që konsiderohet si ' dy lëvizje konkuruese ', pra të nacionalizmit arab dhe nacionalizmi hebraik, i njohur gjerësisht si Cionizëm. Pjesa e Parë e  Planit përmbante dispozita që kanë të bëjnë me Përfundimin e Mandatit, Ndarjen dhe Pavarësinë, ku Pjesa e Dytë përfshinë një përshkrim të detajuar të kufijve të propozuara për secilin shtet. Plani, gjithashtu, i bëri thirrje Bashkimit Ekonomik, ndërmjet shteteve të propozuara, dhe për mbrojtjen e të drejtave fetare dhe të pakicave (minoriteteve.)

 Menjëherë pas miratimit të Rezolutës - pranuar nga Agjensia Hebreje në emër të komunitetit Hebre, por e refuzuar nga qeveritë arabe në kohën kur lufta civile shpërtheu në Palestinë, dhe plani për ndarje nuk është zbatuar.

     Pas më shumë se dyzet vjetësh të konfliktit të vazhdueshëm, Deklarata e Pavarësisë Palestineze me datën 15 Nëntor 1988, është  interpretuar si një përkrahje për një zgjidhje me dy shtete, për referencën e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për Planin për Ndarje, të Rezolutës që nga viti 1947.
      Shumë palestinezë dhe izraelitë, si dhe Lidhja Arabe, kanë deklaruar se ata do të pranonin një zgjidhje me dy shtete në bazë të Marrëveshjes së Armëpushimit, të vitit 1949, më shumë të referuara, zakonisht, si  kufijtë e vitit 1967 .

       Dhe në një sondazh i vitit 2002, që u zhvillua nga Programi Amerikan për Qëndrimet e Politikave Ndërkombëtare ( PIPA-s ) , 72 % e palestinezëve dhe izraelitëve përkrahen në atë kohë një zgjidhje paqësore në bazë të kufijve të vitit 1967, për sa kohë që çdo grup mund të siguroi se pala tjetër do të të jetë bashkëpunuese në marrjen e koncesioneve të nevojshme për një zgjidhje të tillë.

      Konferenca të ndryshme janë mbajtur për të biseduar për zgjidhjen e dy shteteve, më e rëndësishme ishte Marrëveshja e Oslos, e cila zyrtarisht e ka ndarë tokën palestineze në tri pjesë administrative dhe ka krijuar kornizën për sa i kufijve politikë të njësisë ekonomike Cioniste me territoret palestineze që funksionojnë sot, pa përmendur Samitin e Kamp Davidit në vitin 2000 dhe vazhdimin e mëtutjeshëm të bisedimeve  në Taba, në muajin janar të vitit 2001. Megjithatë, asnjë marrëveshje përfundimtare nuk është arritur ndonjëherë, kurse masakrat pa ndalesë të cionistëve kundër popullit palestinez të pa krahë kanë vazhduar.
    Duke përkujtuar përvjetorin e 66- të të Rezolutës 181, Website Al - Manar  ka intervistuar autorin amerikan – jahudi, strateg politik, Doktor Norman Finkelstein, për të nxjerrë në pah zhvillimet më të rëndësishme në lidhje me zgjidhjen e dy shteteve dhe të ardhmen e kauzës palestineze:
     Website Al – Manar:

     Duke qenë një strateg në punët amerikane dhe izraelite, a mendoni se Izraeli do të jetë në gjendje në afat të shkurtër apo të gjatë për të materializuar ëndrrën e tij dhe të bëj palestinezët dhe gjithë botën që ta njohin, pranojnë  atë si një shtet hebre dhe demokratik që kombinon hebrenjtë e botës brenda kufijve që kishte përcaktuar ?
     Dr Finkelstein:

     Qëllimi kryesor i Izraelit tani është për të konsoliduar politikisht arritjet e tij që nga marrëveshja Oslos nënshkruar në vitin 1993. Praktikisht, kjo do të thotë se do të aneksojë vendbanimet, kolonitë, që ka ndërtuar, që përbëjnë rreth 10 për qind të Bregut Perëndimor, së bashku me Murin që ka ndërtuar. Ai, gjithashtu, dëshiron të fshijë  çështjen e refugjatëve. Palestinezët kurrë nuk kanë qenë më të dobët politikisht. Në rajon, nuk kanë aleatë, dhe brenda vendit nuk kanë as udhëheqës, as udhëheqje, as rezistencë popullore. Është krejt e mundur që Izraeli do të ketë sukses në vendosjen e një humbje historike për palestinezët përmes sekretarit amerikan, Kerry-t, gjatë bisedimeve  aktuale.
 Website Al – Manar:

     Deri në çfarë mase është realiteti i gjallë në një shtet të pastër hebre dhe një shteti të pavarur palestinez në të njëjtën tokë ( të Palestinës ) ? Dhe cilat janë shtyllat e objektivitetit për të konfirmuar këtë koncept apo për të mohuar atë, nga të dy anët, nga aspektet shkencore - filozofike dhe atë politike ?
      Dr Finkelstein: Komuniteti Ndërkombëtar ka bërë thirrje për një zgjidhje të konfliktit izraelito-palestinez mbi bazën e dy shteteve përgjatë kufirit  të vitit 1967 dhe për një  zgjidhje të drejtë të  çështjes së refugjatëve palestinezë. Gjykuar sipas votave vjetore në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, e gjithë bota e përkrahë këtë formulë, me përjashtim të SHBA-ve, Izraelit dhe një pjese të vogël të ishujve të Paqësorit Jugor. Kjo nuk është një pyetje filozofike apo as madje një pyetje morale. Kjo është një pyetje në mënyrë rigoroze politike, edhe pse kjo është mbështetur edhe me fuqinë e ligjit ndërkombëtar. Unë nuk shoh asnjë bazë politike për ndonjë zgjidhje tjetër të konfliktit, sepse nuk ka zgjidhje tjetër, nuk ka përkrahje të rëndësishme politike në botë.

     Website Al – Manar:   

    Pas gjithë asaj që ka ndodhur dhe po ndodh në rajon, a besoni se entiteti izraelit dhe kushtet e tyre më të mira ekonomike që nga themelimi në vitin 1948 - është bërë absolutisht i sigurt në një mjedis të paqëndrueshëm, ku konfliktet krijohen ashtu si kërpudhat, në përputhje me planet dhe ëndrrat e përcaktuara nga udhëheqësit dhe themeluesit e para disa dekadave më parë?
    Dr Finkelstein:

    Nuk mund të vihet në dyshim se ekzistenca politike e Izraelit për të ardhmen e parashikueshme është e sigurtë. Ai është i lulëzuar ekonomikisht dhe nuk ndeshet me kërcënime të rëndësishme ushtarake . Është e pakuptimtë për të projektuar për të ardhmen. Kam jetuar kohë të mjaftueshme për të parë rënien e Bashkimit Sovjetik, kam parë  fundin e Aparteidit  dhe një njeri i zi të zgjedhët president në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.  E ardhmja është plot me surpriza, kryesisht të paparashikueshme.

    Website Al – Manar:

    Në një nivel personal, konfrontimi i vazhdueshëm mes jush dhe lobit Cionist ka arritur tani, në zgjimin tek ju të anti - Cionizmit dhe shkrimet e juaja pro - rezistencës palestineze dhe idetë e juaja në lidhje me rajonin e Lindjes së Mesme, të cilat ju keni shprehur më shumë se një herë ?
     Dr Finkelstein:

     Unë kam qenë i papunë në shtatë vitet e fundit. Nuk ka qenë e lehtë. Por unë do të arrijë në ditëlindjen time të 60-të në disa javë. Kjo do të thotë se unë kam jetuar shumë më gjatë se mesatarja e personit në Afrikë. Unë gjithashtu kanë një çati mbi kokë, ushqim në tryezën time , dhe rroba në trup. Kështu unë i numëroi bekimet e mia. Unë vazhdoi të lexoi, të mendoi, dhe herë pas here shkruaj. Unë, gjithashtu, vazhdojë të bëj pjesën time të vogël për të bërë botën një vend më të mirë.

      Shënim:

Norman G. Finkelstein ka doktoruar në vitin 1988, në Universitetin Princeton, Departamenti i Politikës, në SHBA. Për shumë vite ai ka dhënë mësim për teorinë politike dhe konfliktin Cionist – Palestinez.

    Dr. Norman G. Finkelstein, aktualisht, shkruan dhe lekturon.