Izraeli është përgjegjës për shpërnguljen e palestinezëve të krishterë

Ndërsa izraelitet përpiqen vazhdimisht për të afruar rreth vetes  shtetet e krishtera, sidomos në Evropën Perëndimore dhe Amerikën e Veriut, shteti hebre nuk bën asnjë përpjekje për vuajtjet e të krishterëve në territoret e okupuara palestineze. Persekutim i zgjatur dhe i rreptë i palestinezëve nga Izraeli, i cili nuk bën dallim në mes të palestinezëve muslimanë dhe të krishterë.

    

Duke përfituar nga atmosfera e përgjithshme ndërkombëtare kundër ekstremistëve islamikë, të tilla si al-Kaida dhe ISIS-i, Izraeli ka  përhapur dezinformata, duke pretenduar se emigrimi fenomenal i krishterëve nga territoret e okupuara i atribuohet në radhë të parë   persekutimit nga muslimanët dhe shtypja e të krishterëve.  

    

Megjithatë, e vërteta e thjeshtë është se Izraeli, jo bashkatdhetarët e të krishterëve, muslimanët, janë përgjegjës për vuajtjet e shkaktuara ndaj të gjithë palestinezëve, qofshin të krishterë  apo muslimanë. 

    

Në të vërtetë, sionizmi ka qenë gjithmonë armiqësor për të gjithë jo-hebrenjtë në Palestinë, pavarësisht nga përkatësia e tyre fetare. Kjo është e qartë  sipas rezolutës të fundit të miratuar në parlamentin  Izraelit, Knesset, i cili e ka definuar Izraelin si shtet vetëm për vetëm për çifutët, ku jo-hebrenjtë, duke përfshirë dhjetëra mijëra të krishterë,  janë trajtuar si qytetarë të rangut të dytë.

   

Në fakt, armiqësia e çifutëve ndaj të krishterëve është aq i vjetër sa vetë krishterimi. Sipas Talmudit, sa herë që një çifut e përmend emrin e Jezusit, ai duhet të thotë Emri  i tij le të mallkohet dhe kujtimi për te te le të harrohet.

    

Disa vjet më parë, unë nuk mund t’i besoja veshëve të mi, kur një rabin i respektuar bisedonte me mua në lidhje me fenë, i referohej  Jezusit si Hitleri i Bethlehemit.

   

Persekutim izraelit ndaj të krishterëve bëhet në shumë mënyra, duke përfshirë kufizimet e lëvizjes, konfiskimin e tokës, konfiskimin pronës së paluajtshme, si dhe shpërnguljen e komunitetit të krishterë në zonat kryesisht të krishtera për zgjerimin e kolonive hebreje si në Betlehem, Beit Sahur dhe Beit Jala. 

    

Muri i ndarjes,  një pengesë e shëmtuar që ka ndërtuar Izraeli në Bregun Perëndimor, me qëllim të aneksimit të sa më shumë të tokës  palestineze, ndërprerjet përmes këtyre komuniteteve, ndërprerje me të afërmit dhe fqinjëve nga njëri-tjetri. 

   

Në të vërtetë, në sajë të kësaj strukture satanike, një fqinj, me qëllim për të vizituar të afërmit të tij ose të saj për t’i uruar atij  Krishtlindjen, tani duhet të udhëtojnë disa kilometra, edhe kjo vetëm në rast se izraelitët do t’i lejonin njerëzit të hynë në anën tjetër të murit.

   

Disa dekada më parë, të krishterët në Bregun Perëndimor dhe Jerusalemin Lindor përbënin deri në më shumë se 6% të popullsisë së përgjithshme. Sot, sipas një studimi të publikuar nga dy dijetarët e krishterë palestinezë, Afif Safejjeh dhe Bernard Sabilla, popullsia e  krishterë në territoret e pushtuara, duke përfshirë Jerusalemin Lindor, është zvogëluar në gjysmë për qind të popullsisë së përgjithshme. Kjo është e tmerrshme dhe tronditëse.

   

Besohet gjerësisht se emigrimi i lartë, veçanërisht brenda grupit të të rinjëve, të gjinisë mashkullore, të popullsisë të moshës, të cilit variojnë ndërmjet 22-40 vjeçare. 

  

Një klerik i rangut të lartë në Betlehem tha për këtë shkrimtar disa vite më parë se për çdo 100 vajza të krishtera në moshën e martesës (18-35), janë vetëm 75 meshkuj. 

  

Situata e përgjithshme në këtë drejtim është me të vërtetë e zymtë dhe ne nuk dimë se çfarë duhet të bëjmë për të kapërcyer këtë problem.

    

Kjo nuk do të thotë se edhe pse emigrimi është i mbyllur për të krishterët. Muslimanët, gjithashtu, emigrojnë në numër gjithnjë e më të madh. Megjithatë, për shkak të popullsisë shumë më të madhe muslimane, emigrimi në mesin e muslimanëve nuk është i dukshëm.

    

Të krishterët palestinezë janë vetëm një pakicë numerike. Përndryshe, ata janë një pjesë integrale e komunitetit palestinez.

    

Disa nga më të njohurit janë zëdhënësja palestineze, Hanani Ashravi, udhëheqësi i ndjerë i Frontit Popullor për Çlirimin e Palestinës, (PFLP) George Habash, dhe arkimandriti Theodosios (Hanna Attallah) i  Patriarkanës Ortodokse të Jerusalemit. 

    

Është trishtuese që në mungesë të ndonjë perspektive për dhënien fund të pushtimit të vjetër me dekada izraelite, gjendja e palestinezëve të krishterë në përgjithësi dhe e palestinezëve në veçanti vazhdon të përkeqësohet.  

  

Ne shpresojmë dhe lutemi për dhënien fund të emigrimit të palestinezëve, banorëve autoktonë të Palestinës. Ne, gjithashtu,  rekomandojmë që këta emigrantë të trajtohen si refugjatë dhe emigrantë të përkohshëm  dhe kthimi në vendin e tyre stërgjyshorë  duhet të jetë një prioritet i lartë kombëtar.

   

Ky shkrimtar rekomandon që të gjithë emigrantëve t’u jepet shtetësia  palestineze. Kjo do të parandalojë ose minimizojë asimilimin dhe për të shërbyer si një kujtesë e vazhdueshme ndaj këtyre njerëzve që ata janë palestinezët dhe se Palestina është atdheu i tyre.