Akti terrorist që pushtoi Francën. A e meritoi franca këtë ngjarje?

Sot u mbajt, në Francë, marshimi i  paqes dhe solidaritetit në respekt për viktimat e akteve terroriste në gazetën satirike “Charlie Hebdo” dhe supermarketin me pengje. Një ngjarje që shënoi 17 viktima, 10 gazetarë, 3 policë dhe 4 qytetarë.

Tri terroristët që shakktuan trrragjedinë në revistën satirike hynë në ambjentet e redaksisë dhe vranë viktimat me breshëri blumbash nën thirrjen “All-Llahu Hekber” si shenjë hakmarrje për një karikaturë që revista kishte nxjerrë për Profetin Muhamed.

Dy vëllezërit Kouachi shkaktuan kasapanën e radhës terroriste në ambjentet e revistës satirike tërësisht të pavarur.

Atentati në revistën “Charlie Hebdo” dhe atentati në supermarket duke lën të vdekur 4 pengjet bëri që Franca të ndjente thellë vetes , ndoshta, gabimin e rekrutimit të arabëve në territorin e saj të lirë. Franca tregoi se është e lirë dhe demokrate, por harroi të kujtojë pak periudhat kur qindra shqiptarë flinin dyerve të Ambasadës Franceze për një copë Vizë dhe me qindra shqiptar u dëbuan nga Franca me pretendimin se Franca nuk donte emigrant dhe për këtë arsye kryente një proces që e quante “fshesa”. Cuditërisht kjo “fshesë” kapte vetëm shqiptarët ndërkohë shumë algjerianë u jepeshin viza dhe leje qendrimi. Most ë harrojmë se Franca ka rekrutuar një numër të konsiderueshëm arabësh me gati 4 breza. Breza të cilët janë evoluar dhe shtyar në territorin francez. Terroristët që shkaktuan trragjedinë ishin shtetas francez me origjinë Algjeriane prej 3 brezash emigrant në tokën franceze. Me mijra algjerian numërohen vetëm në Marsejë të Francës. Nuk po llogarisim qytetet e tjera apo vet Parisin.

Megjithatë, kjo padrejtësi e Francës kundrejt emigrantëve shqiptarë që u rroptuan për një cop buke rrugëve të Francës ndërkohë si shpërblim merrnin “fshesat” e pamëshirshme të shtetit Parisien.

Nuk vihet në diskutim akti terrorist apo pafajësia e viktimave, por dihet tashmë botërisht se pasojat më të rënda kudo në Botë ndodhin si pasojë e keqqeverisjeve dhe mentaliteteve të tyre diskriminuese. Jemi dakort me bashkëjetesën fetare apo luftën kundër Islamofobisë, por kurrësesi nuk jemi dakort me paragjykimet rracjale sic ndodhte në rastin e shqiptarëve. Përkrahej Islamizmi arab pa monitorim, por shtypej ai shqiptar vetëm në bazimin se janë shqiptar. Një shtet shumë paragjykues dhe rracist u godit pikërisht nga rraca që përkrahu më shumë. Nuk mund ë themi kurrësesi se viktimat e merituan këtë fund, por ky fund u erdhi si pasojë e mentaliteteve rracjale qeveritare të cilat ishin të vetmet që e meritonin këtë fund të tëmerrshëm.  Nuk u godit rracizmi, por u godit fjala e lirë nga vet ata që u dhanë dokumenta e viza në shenjë mbështetje dhe solidariteti si I vetmi komb I cili e përfitoi këtë shans, ndërkohë shumë të tjera I përzinin me reforma “fshesash”, skemë të cilën po e përdor edhe vet Zvicëra.

PO, Franca e meritoi këtë goditje, por viktimat JO. Fjala e lirë JO. Shtetasit parisien JO!

JO Europa. JO bota e Medias. JO fëmijët apo gratë e pafajshme që u mbajtën peng nga vet ata që shteti francez I kishte strehuar prej brezash. Ata sigurisht do venin në farë të tyre, do ktheheshin andej nga kishin prejardhjen, edhe ne gjithashtu, por ne I përkasim Europës dhe nuk mund të ishim më të rrezikshëm nga vet Franca ndërkohë kemi shtetin më të varfër në Botë. Padrejtësia e shqiptarëve që vdiqën rrugve të Francës për një jetë më të mirë u shpërblye me një vetgjyqësi terroriste duke lën viktima të pafajshmit e shtetit rracist.

Parakalimi që 4 përfaqësuesit tanë të 4 feve të ndryshme, trregoi me prova se ne jemi shtet i bashkuar, jemi fe e bashkuar dhe solidare, jemi pro paqes edhe atëhere kur jemi të kundërt, jemi përkrah atyre që ndjehen të dobët edhe përse me ne trreguan forcë të ashpër paragjykuese edhe rracjale. Me 3 lapsat tri ngjyrësh të Kryeministrit tonë rrugëve të Parisit ne trreguam se dimë të mbajmë Zi në formën më të kulturuar të mundshme edhe me ata që na shypën dhe na dëbuan atëhere  kur cirreshim trotuareve të Francës për një jetë më të mirë që shteti ynë nuk na e ofronte. Ne trreguam, në njëfarë mënyre që Franca e meritoi goditjen që morri, por trreguam edhe që lotuam për viktimat e pafajshme të demokracisë dhe fjalës së lirë.

Ne trreguam që jemi artistë, të dashur, të dhimbsur, por edhe që dimë ti vendosim pikat mbi I!  Ne i trreguam që neve ishim Paqa! I trreguam se Paqa ishte Brenda atyre që Franca dëboi dhe jo brenda atyre që futi në dhe barbarisht bijtë e tyre.

Lufta është e ashpër për të gjithë, sikurse edhe drejtësia është aspërsisht e pamundur të gjendet. Ne trreguam se gjejmë drejtësi edhe aty ku drejtësia ka xhakavendo viktimizimi, sepse ne jemi ata që kemi ndjerë shtypjen dhe mjerimin, shkelmin dhe pështyrjen e një rrace e cila e provoi vet cdo të thotë ti provosh të gjitha këto, ama në vendin tënd nga dikush që nuk i përket vendit tënd, por që ti e mbështete sikurse të ishte i vendit tënd.

Me pak fjalë, Franca korri, politikisht, gjithcka mbolli!