Enis Nakkash: SHBA duhet ta dijë që Rezistenca tani kontrollon të gjithë Azinë Perëndimore

Nëse vendosim të veprojmë sot, ne i kërcënojmë ata jo vetëm që të mbajnë kufijtë me Sirinë të hapur, por t'i zhdukin plotësisht ato kufij. Nëse vendosim për këtë, nuk ka asnjë fuqi libaneze, arabe ose të huaj në botë që të mund të na parandalojë. Amerikanët e dinë këtë fakt.

middleeastobserver.net

“Jo të gjithë libanezët janë të bashkuar kundër imperializmit amerikan. Ka disa intelektualë, politikanë dhe gazetarë libanezë që shërbejnë aq shumë sa Amerika nuk do të donte kurrë. Ne lexojmë shkrimet e tyre, i ndjekim ata, dëgjojmë deklaratat e tyre dhe mrekullohemi me përpjekjet e tyre për Amerikën. A ka përfunduar kjo çështje që ai pretendon si ambasador - Ministri i Punëve të Jashtme? Unë nuk mendoj kështu. Ne jemi vetëm në vijën e fillimit. Sulmi amerikan ndaj Libanit nuk filloi me sanksionet aktuale ekonomike. Ky sulm filloi në vitin 1948, kur Amerika mbështeste strukturën sioniste dhe e nxiste atë për të filluar luftëra kundër vendeve arabe. Ne kurrë nuk do ta harrojmë këtë dhe as popujt tanë nuk duhet ta harrojnë kurrë këtë. Amerika është armiku i të drejtave territoriale dhe mbështetësi kryesor i Izraelit. Kjo eshte e para…

Në rastin e Libanit, Amerika i ka bërë më shumë dëm Libanit sesa më parë. Amerika pretendon me hipokrizi të madhe se është një mik i Libanit, por Izraeli, i cili përbuz dhe sulmon Libanin, ka qenë gjithmonë më i dëshiruar se Libani. Ishte e qartë se Lufta e Korrikut 2006 ishte me kërkesë të Zëvendës Presidentit Dick Cheney. Izraeli zbatoi vetëm një vendim amerikan. Kjo është një çështje tjetër që populli ynë nuk duhet ta harrojë. Sot, Amerika dhe Izraeli nuk mund ta eliminojnë Rezistencën (Hezbollahun) përmes luftës. Prandaj, ata u përpoqën të sulmonin mjedisin shoqëror, ekonomik dhe politik në Liban me një embargo ekonomike. Ata po ëndërrojnë. Ata nuk do të jenë në gjendje të arrijnë qëllimet e tyre. Ata shpresojnë që njerëzit që mbështesin Rezistencën të kthehen kundër saj.

Tani, përgjigja proaktive ndaj pasojave të ëndrrës amerikane erdhi nga Sejid Hassan Nasrallah dhe mendoj se kjo ishte ajo që provokoi ambasadorin amerikan në Liban. Kjo deklaratë është përgatitur nga Departamenti i Shtetit i Shteteve të Bashkuara, jo nga i dërguari. Fakti që Pompeo tha një pjesë të saj, është provë për këtë. Deklarata e Sejjid Nasrallah ishte e shkruar me forcë, mjaft kërcënuese, jashtëzakonisht premtuese dhe strategjike. Në fillim të fjalimit të tij, Nasrallah tha dhe premtoi se ai kishte plane për të kapërcyer këtë embargo ekonomike dhe se populli nuk do të vuaj i uritur. Pastaj ai foli për fundin e qëllimeve amerikano-izraelite të kësaj urie dhe embargo dhe tha, "Ne do t'ju vrasim. Ju doni të na parandaloni që të shkatërrojmë Izraelin dhe të luftojmë kundër jush dhe t'ju vrasim, por ne ju sigurojmë ... (që do t'ju vrasim)". Sejid Nasrallah e përsëriti këtë tri herë: "Ne do t’ju vrasim. Ne do t’ju vrasim. Ne do t’ju vrasim". Kjo përsëritje do të thotë që ne do ta fitojmë këtë luftë ekonomike dhe luftën ushtarake që Izraeli dëshiron të parandalojë. Koha kur planet zbulohen dhe shpërthen lufta e madhe do të përcaktohet nga Aksi i Rezistencës dhe rrethanat objektive.

Por populli ynë nuk do të mbetet i uritur. Aleatët tanë janë të fortë. Ne kemi dëgjuar deklarata nga Rusia dhe Kina që dënojnë deklaratat e ShBA-së dhe ambasadorit të saj në Liban. Këto dy fuqi të mëdha konfirmuan se do të qëndrojnë pranë Libanit dhe dënuan deklaratat e Amerikës.

Unë dua të trajtoj përsëri çështjen e ekzagjeruar të krizës ushqimore. Unë nuk mendoj se njerëzit që kanë humbur shtëpitë dhe burimet e tyre të jetesës gjatë Luftës së Korrikut 2006 dhe që duan të paraqesiten si viktima, do të gjunjëzohen me bukë dhe margarinë. Kjo eshte e pamundur.

Në fillim të krizës, para se situata të përkeqësohej, ne lançuam parullën "Një shtesë e kopshtit". Sot ka mijëra hektarë dhe mijëra kopshte. Populli ynë nuk do të mbetet i uritur. Ne jemi të përgatitur për këtë luftë të gjatë. Vendet miqësore do të na japin një dorë ndihme. Siç kemi parë, Irani ndihmoi Venezuelën dhe, meqenëse Libani është shumë më i vogël se Venezuela, ai theu një embargo shumë më të rëndësishme dhe më të gjerë sesa ajo e vendosur mbi Libanin.

Gjëja më e rëndësishme është që Libani  nuk është i vetmi vend që është subjekt i sanksioneve. Siria është subjekt i sanksioneve, ka sanksione për të minuar paqen dhe sigurinë në Irak dhe për të rrethuar vendin në mënyra të ndryshme, ka sanksione për Iranin, Kina kërcënohet nga sanksionet dhe lufta tregtare, Rusia është subjekt i sanksioneve. Pra, ne po përballemi me një luftë botërore të iniciuar nga Shtetet e Bashkuara nën emrin "sanksione ekonomike" kundër më shumë se një vendi. Si pasojë, këto vende duhet të gjejnë mënyra për të punuar së bashku.

Dy javë më parë, një delegacion udhëtoi në Siri dhe u kthye javën e kaluar pasi nënshkroi një marrëveshje për të zgjatur linjën e kreditit për të furnizuar disa produkte dhe lëndë të parë nga Irani në Siri. Dje, Presidenti Putin gjithashtu urdhëroi ushtrinë ruse të përdorë të gjitha burimet ekonomike, kulturore dhe mediatike për të ndihmuar Sirinë, për të mbajtur atë në këmbë. Ne nuk jemi vetëm.

Amerika po luan kartat e saj të fundit dhe do të humbasë. Sidomos kur përballet me krizën e vet ekonomike. Amerika kërcënohet me një luftë më të madhe civile sesa Libani kërcënohet nga çdo dhunë lokale. Jam i sigurt për këtë. Ne jemi në mes të një konflikti që do të përfundojë në favorin tonë siç kemi planifikuar dhe përgatitur. Siç bëjmë gjithmonë, ne i garantojmë popullit tonë se fitorja do të jetë e jona. Ne kurrë nuk premtojmë të hedhim ndonjë hap nëse nuk jemi të përgatitur për një sfidë të tillë.

Kërkesa e Amerikës nga Libani për të mbyllur kufirin e saj me Sirinë nënkupton hapjen e kufirit të saj me Izraelin, sepse Libani ka kufi vetëm me Sirinë dhe Mesdheun. Nëse dikush na kërkon të mbyllim kufirin me Sirinë, ata jo vetëm që do të na kërkojnë të mbyllim kufijtë tanë me një vend fqinj dhe mik, por edhe me Irakun, Jordaninë dhe vendet e tjera arabe prapa Sirisë.

Tani duhet të eksportojmë më shumë se kurrë më parë. Ne duhet të punojmë me vendet fqinje për të përdorur monedhën tonë vendase në tregtinë rajonale dhe për të arritur integrimin ekonomik. Duke mbyllur kufirin me Sirinë, Amerika dëshiron qartë që Libani të bëjë një vetëvrasje më të madhe ekonomike. Sidoqoftë, kjo nuk do të ndodhë sepse njerëzit tanë kanë kontroll. Amerika duhet ta dijë që Boshti i Rezistencës jo vetëm që kontrollon kufirin me Sirinë, por edhe tërë Azinë Perëndimore. Kjo është diqka që Amerika duhet të kuptojë.

Departamenti i Shtetit i ShBA-së po krijon një perde tymi. Nëse Departamenti i Shtetit i ShBA-së konsultohet me Pentagonin për këtë politikë, Pentagoni do t'u tregojë atyre që ju nuk mund ta vazhdoni politikën tuaj nëse nuk fillon një luftë ose nëse të gjitha forcat e rezistencës nuk përdorin të gjitha forcat e tyre dhe nuk angazhohen në veprim. Me çfarë po na kërcënojnë? Amerikanët po përdorin kartën e fundit që duhet të kënaqin Izraelin dhe disa arabë që luftojnë për të qëndruar në pushtet. Amerika dëshiron t'u tregojë atyre se ende mund të veprojë, por ata po e humbin këtë luftë. Mbyllja e kufijve me Sirinë është një legjendë, është e pamundur. Nëse vendosim të veprojmë sot, ne i kërcënojmë ata jo vetëm që të mbajnë kufijtë me Sirinë të hapur, por t'i zhdukin plotësisht ato kufij. Nëse vendosim për këtë, nuk ka asnjë fuqi libaneze, arabe ose të huaj në botë që të mund të na parandalojë. Amerikanët e dinë këtë fakt.

Për integrimin ekonomik, ky rajon është i pasur sa i përket burimeve dhe disa vende kryesore janë të gatshme të ndihmojnë. Irani, i cili dërgoi shtatë cisterna nafte në Venezuelë së bashku me cisternën e tij të madhe ushqimore për të hapur qendrën e tij të parë tregtare, mund ta bëjë këtë edhe për Libanin.”